thverhaal

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Poll

Hoe kwam je op dit verhaal?

Bekijk de resultaten

Hoj!

Hi mensjes, ik ga me even voorstellen. Ik ben Shar, ik ben van Belgi en helemaal gefreakt van Tokio hotel. Ik zag een verhaal op startspot, en besloot om mijn Tokio hotel verhaal ook maar eens af te werken en te delen met anderen. Dit verhaal gaat over Anouk, een net afgestudeerd meisje van Belgi, dat haar droom als danseres wil waarmaken en het duisterste familiegeheim wil ontsluieren...
De rest moet je maar lezen! xD Ik hoop dat je het verhaal mooi vindt, en zeg het ook als je wil dat ik ermee doorga (anders heeft het geen zin, zet ik hier een verhaal op zonder dat iemand het leest) Als je aardig wil zijn, kan je de link naar deze site op je Tokio Hotel fanpage zetten! Danke schn xD Vele groetjes (en laat zeker iets achter op de shoutbox of stem eens!) grtz, shar

IK TOLEREER NIET DAT MIJN VERHAAL GESTOLEN, GEKOPIEERD OF NAGEDAAN WORDT!! DIT IS MIJN CREATIE, LAAT ME ER TROTS OP ZIJN EN HEB RESPECT VOOR ANDERMANS WERK! GA DIT DUS NIET KOPIEREN EN ONDER JE EIGEN NAAM VERSPREIDEN, DANK U !!


Het liedje van Tom & Anouk is eindelijk af! Lees snel het nieuwe stuk om hun 'onbereikbare liedje' tekst te ontdekken :')

(Je kan ook altijd een kijkje nemen naar mijn tweede verhaal, wat een HAATverhaal is :'))

Deel 1: Inleiding

"Yes!" geeuwde Anouk slaperig, terwijl ze van haar bed naar de badkamer stommelde. Vandaag de eerste chte dag vrijheid! Gisteren had ze te horen gekregen dat ze met onderscheiding haar laatste jaar middelbare school had afgesloten. Eindelijk was ze van school af, de hele wereld lag voor haar open, en zeker de danswereld! Wat opgewonden bij de gedachte aan de week erna zette Anouk koffie en wreef in haar ogen. Ze had er geen gras over laten groeien. Nog acht dagen en dan zou ze met de trein naar Duitsland vertrekken, vooral om haar passie (dansen) uit te oefenen, maar ook omwille van haar familie. Een deel van haar familie, namelijk langs haar vaders kant, had ze al een jaar of 6 niet meer gezien of gehoord. Het was nogal raar. Haar vader (Erik) woonde en werkte vroeger in Duitsland, maar hij verhuisde naar Belgi omwille van Anouks moeder. De twee hadden elkaar via een site leren kennen en het was grote liefde. Bijna een jaar nadat haar vader, Erik, in Belgi was komen wonen, werd Anouk geboren. Maar Erik vergat zijn familie en vrienden niet! Ieder jaar reisde Anouk met haar vader en moeder naar Duitsland, om daar al hun kennissen en verwanten te bezoeken. Ze logeerden dan enige weken bij de tante van Anouk. Die reizen vond Anouk altijd heel leuk, en zeker wanneer ze een oude werkmakker van Erik bezochten. Die had een zoontje dat maar enkele jaren ouder was dan Anouk, en ze kwamen heel goed overeen. Georg en zij speelden vadertje en moedertje, cowboy en indiaan, en zovele variaties. Later bekeek Anouk nog eens de foto’s daarvan met een diepe zucht. Ze miste hem wel, net als haar familie. Hoe komt het dat ze opeens niet meer reisden naar Duitsland? Geen idee. Na een laatste vakantie volgden enige telefoontjes met heel veel geschreeuw van haar vader, maar Anouk, die nog maar 11 was, verstopte haar hoofd in haar kussen om het niet te horen. Haar ouders fluisterden in die periode ook veel, en stopten meteen wanneer ze Anouk zagen. Toch ving zij iets op van ‘leugens’ of ‘schandaal’ of zo. Hoe het ook zij, plots stopten de kaartjes van de Duitse familie op kerstmis, en ze zag Georg nooit meer. Behalve dan in weekbladen of op tv. Yep, juist geraden. Enkele jaren na het zogezegde ‘schandaal’ brak Georg door met zijn bandje. Hij had indertijd nog gezongen en muziek gespeeld met Anouk, en nu was ze een bijna-gefreakte fan van de geweldige band Tokio Hotel. Maar ze durfde het niet opbrengen om Georg te contacteren. Waarschijnlijk was hij haar al lang vergeten, of wou hij niets meer met haar te maken hebben, waarom zou hij anders al die jaren niets meer van zich hebben laten horen? Anouk zuchtte opnieuw en nam een hap van de boterham die ze net gesmeerd had. Ze was nu maar herinneringen aan het ophalen, maar over een week zou ze er komaf mee maken. Ze zou naar Duitsland reizen om er een baantje te vinden als danseres, en ook om haar familie te bezoeken en uit te klaren wat zovele jaren geleden gebeurd was. Want zelfs nu wou haar vader noch haar moeder daar iets over zeggen. Anouk nam nog een hap en besloot ervoor te gaan. De volgende dagen gingen snel voorbij omdat ze duizend en n dingen regelde. Voor ze het goed en wel besefte, stond ze gepakt in een Duits station, de trein achter haar vertrekkend. Haar ouders hadden haar een hoop geld meegegeven en met tranen in de ogen uitgewuifd, ze wisten zeker dat Anouk het niet ging redden in de harde danswereld, maar ze wilden haar niet tegenhouden in haar droom. Ze sleepte haar bagage mee en nam een taxi naar het dichtstbijzijnde hotel. Daar aangekomen boekte ze een kamer voor een week en pakte alles uit. “Hehe,” zuchtte ze. “Maar nu.. Waar moet ik in godsnaam beginnen?” Het was een slechte gewoonte van Anouk om in zichzelf te praten. Ze besloot morgen alvast een bezoek te brengen aan haar tante en plaatste zich voor het kleine tv’tje in de kamer. Ze zapte wat tussen de Duitse posten (ze kon al heel haar leven Duits, aangezien ze vroeger ieder jaar haar familie bezocht en haar vader erop stond dat ze het bijhield) en plots kon ze haar ogen niet geloven. Een luide reclamespot had haar aandacht getrokken. “Ben je jong en hou je van dansen en nieuwe uitdagingen? Dan is dit iets voor jou! Tokio hotel, de hotste band van het moment, zoekt namelijk vaste danseressen voor clips en optredens! Waag nu je kans en kom naar de audities!” Anouk zette de tv uit en bleef nog een tijdje als versteend voor zich uit staren. Was dit een teken van God? Ze mest naar die audities, zoveel was zeker. Aangezien ze op het spotje gezien had dat er morgen een auditie ging zijn, stelde ze haar familiebezoekje uit. Ze kroop in haar bed met haar gedachten op Tokio hotel. Terwijl ze de dekens wat dichter om zich heen trok, keek ze uit naar de volgende dag.

Deel 2 De auditie

De volgende morgen ging de wekker van haar gsm af om negen uur. Anouk ging rechtzitten in bed en voelde meteen een met opwinding gerelateerde steek door haar buik gaan. Vandaag zou ze eindelijk tonen wat ze waard was en dansen voor Tokio hotel! Misschien was de groep zelfs aanwezig.. Misschien zag ze Georg wel.. En haar andere idolen.. Ze ontbeet en plande haar dag. Om n uur begon de auditie, en deze kon tot laat uitlopen, aangezien ze met afvallers werkten. In de voormiddag zocht Anouk op waar haar familie nu ook alweer precies woonde, de jaren hadden het haar laten vergeten. Ze hoopte hard dat er niemand verhuisd was in deze periode. Al om elf uur vertrok ze naar de auditie, want het was een heel gedoe met bussen en metro’s om daar te geraken vanaf het hotel waar ze logeerde. Ze had een broodje gekocht voor onderweg. Na een lange tijd reizen kwam Anouk uit bij een groot gebouw, en ze staarde omhoog. Op een groot bord boven de deuren was een affiche van Tokio hotel gehangen met daarop de tekst ‘Audities danseressen Tokio hotel’. Dit was het. Anouk ademde eens diep in en uit en ging door de open deuren naar binnen. Aan een soort balie wenkte een vrouw haar, en ze moest een hoop informatie nalaten vooraleer ze mocht doorlopen naar een grote zaal. Hoe ze heette, waar ze woonde, haar leetftijd, diploma’s.. Met een pas gekregen inschrijvingsnummer schuifelde ze naar een man die overduidelijk dit hier organiseerde. In gedachten zag ze hem meteen als een reus, aangezien hij enorm groot was. Zonder dat ze iets hoefde te zeggen zei de reus: “Ga maar gaan zitten bij de andere meisjes, ik zal je nummer straks wel afroepen, en de ruimte waar je naartoe moet gaan om te dansen voor een jury.” Anouk keek om zich heen, zag daar wat stoelen met andere meisjes op en knikte. Met lede ogen keek ze toe hoe een groepje meisjes samen een dansje oefenden. Zij had niets voorbereid. Moest dat? Na een tiental minuten opwarmen werd haar nummer afgeroepen en werd ze gevraagd om alleen naar kamer 9 te gaan. Het zag er uit als een klaslokaal, met kale stoelen en banken. Achter een tafeltje zaten drie juryleden met een hoop papieren en door een box weerklonk een ritmisch deuntje. De middelste, een man, zei op monotone en overduidelijk verveelde stem: “Je hebt 10 minuten om ons te overtuigen dat je de kwaliteiten van een Tokio hotel danseres in je hebt.” Geschrokken keek Anouk de man aan. “Maar ik heb niets..” stamelde ze, maar de man onderbrak haar abrupt. “Dan mk je maar iets. Je tijd gaat nu in, veel succes.” En daarbij klikte hij op een chronometer. Anouk liep vlug naar het midden van de kamer en begon langzaam te bewegen. Wat moest ze dansen? Ze besloot zich gewoon te laten leiden door de muziek en sprong algauw in het rond. Na 10 minuten moest ze stoppen met dansen en ze had het idee dat het redelijk goed was gegaan. De drie juryleden overlegden, maar waren het duidelijk allemaal eens. “Dat was n van de beste dansen die we totnogtoe zagen,” zei de ene. “Spontane danseressen worden gewaardeerd. Je mag door naar de volgende ronde.” Hij gaf Anouk een blad met een choreografie. “Dit krijgen alle meisjes waarvan de jury vindt dat ze talent hebben. Je hebt anderhalf uur om deze choreografie in te studeren, en daarna zal je hem met een groep andere meisjes uitvoeren.” Anouk nam glimlachend het blad aan en stapte het lokaal uit. Ze vonden haar getalenteerd! In de grote zaal begon ze meteen met oefenen. Het was een moeilijke en snelle dans, maar ze dacht hem wel onder de knie te hebben toen haar nummer en een heleboel andere werden afgeroepen. Ze moest naar zaal n, dat een theater met een groot podium bleek te zijn. Een jury van tien mensen zat in de zaal. Een vrouw begon de meisjes bazig toe te spreken. “Jullie moeten zich verspreiden over het podium in 3 rijen. Wanneer de dans gedaan is, schuiven de rijen door zodat we iedere rij eens voorop zien dansen. Jullie dansen dus 3 keer dezelfde choreografie. Is dat duidelijk? Enkele meisjes knikten of zeiden “Ja.” Anouk overliep de dans in haar hoofd en dacht aan Georg, aan heel Tokio hotel en aan haar toekomst als danseres. Ze hoorde in de verte “5, 6, 7, 8!” en begon als vanzelf te dansen.

Deel 3 : Familiebezoekje

Anouk lag in haar bed in de hotelkamer. Ze had net lekker uitgeslapen en dacht aan de dag ervoor. De dans was goed gegaan, meer dan goed zelfs! Ze dacht dat ze de juryleden had zien kijken naar haar en zien fluisteren. Na de dans werd de meisjes verteld dat uit de 5 audities op verschillende dagen in totaal 50 meisjes geselecteerd zouden worden. Anouk hoopte heel erg dat ze erbij zou zitten. Na het middageten in het hotelvertrok ze naar haar tante. Het huis was diep in het platteland gelegen, en de taxi waarin Anouk meereed, telde vele kilometers. Ook kwam ze niet al te veel andere auto’s tegen. De angst borrelde al wat op in Anouk dat ze verdwaald gingen zijn, maar wanneer een rode schoorsteen in zicht kwam, haalde ze opgelucht adem. Ze had vroeger haar nonkel eens naar die schoorsteen zien klimmen, met fatale gevolgen. Hij moest twee maanden in het gips op drie verschillende plaatsen. Anouk glimlachte eens, betaalde de taxi, en daar stond ze dan. Voor de deur, handen in haar zakken. Ze aarzelde. Waarom durfde ze nu niet gewoon aanbellen? “Komaan,” vermande ze zichzelf. “Naar dit moment heb je al zolang uitgekeken!” Bijna zonder nadenken drukte ze op de ouderwetse bel. Voetstappen weerklonken en wat later keek Anouk in het wat verouderde, maar altijd blozende gezicht van haar tante. “Kan ik u helpen?” vroeg de mollige vrouw in de deuropening. Anouk antwoordde: “Dat kan u zeker..” en begon haar verhaal. Haar tante gilde toen ze hoorde dat het haar nichtje was die voor de deuropening stond en ze knuffelde Anouk bijna plat. Vele uren en kopjes thee later zaten ze gezellig aan tafel bij te kletsen. Haar tante wou niet vertellen wat er vroeger gebeurd was, en weigerde over Anouks vader te praten, maar ze was erg blij om Anouk te zien en praatte een heleboel bij.”..En vorige week zei ik nog tegen onze Octav dat het zo jammer is dat we je nooit zien, dat je nu zo’n volwassen meid zou zijn, en kijk eens hier!” Het lag op het puntje van Anouks tong om te vragen waarom ze nooit gekomen was dan, maar ze slikte net op tijd haar woorden in. “..en hoelang ben je hier, en waar slaap je?” Anouk antwoordde beleefd op alle vragen die haar gesteld werden, en haar tante stond erop dat ze bij hen bleef logeren. Ze wuifde de protesten weg met: “We hebben je al zo lang niet meer gezien, het is het minste dat we kunnen doen!” Anouk, die toch wel erg verheugd was met dit hartelijke welkom, stemde in. Na een hele verhuis van het hotel naar het plattelandshuisje en een afzegging van de hotelkamer was alles in kannen en kruiken. Nog de hele avond praatte ze met haar tante en nonkel, die helaas kinderloos waren. Ze kwam een heleboel te weten over de jaren die verstreken waren, en vertelde zelf ook honderduit ook zichzelf en haar dromen. Na middernacht werd het wel tijd om te gaan slapen en helemaal genesteld in haar vroegere logeerbed viel ze in slaap. Na een droom die ging over knuffelen met Bill en Tom van Tokio hotel (what the hell?) werd ze gewekt door het rinkelen van haar gsm. Ze vervloekte de beller zachtjes voor ze opnam. “Anouk Sstrom?” vroeg een stem aan de andere kant van de lijn. “Ja, daar spreekt u mee” antwoordde zij beleefd, maar met een krakerige ‘net wakker’ stem. “U bent in de finale verkiezing voor danseressen van Tokio hotel. U was eergisteren bij de beste danseressen van uw auditie. We hopen u morgen te mogen verwelkomen in hetzelfde gebouw voor de finale.” Anouk kon eerst haar oren niet geloven, maar zei dan resoluut: “Ok, ik zal er zeker zijn!” Met een groet werd de verbinding verbroken en Anouks buik begon te tintelen van vreugde. Ze vonden har goed, ze mocht naar de finale! Ze had zoveel kans meer om bij de winnaars te zijn! Fluitend nam Anouk een douche en huppelde dan de trap af. “Waarom zo blij?” vroeg haar tante. Ze legde alles uit en vroeg of haar nonkel misschien kon voeren op de dag van de finale, dan hoefde ze dat metro-bus gedoe niet meer te doen. Haar tante vond alles ok. De opeenvolgende twee dagen bracht Anouk door met het bezoeken van andere familieleden en vroegere vrienden. De meesten waren blij-verrast om haar weer te zien, en het heerlijke familiegevoel van vroeger kwam weer bovendrijven. Ze bleef zich wel vragen stellen over wat haar vader nu gedaan kon hebben, maar concentreerde haar meer op de finale, want wanneer ze eraan dacht, kreeg ze kriebels in de buik. Op de dag dat het allemaal ging gebeuren stond ze op met een vastberaden blik in haar ogen, klaar om zich helemaal te geven.

Deel 4 De finale

“Ben je zeker dat ik niet hoef mee te gaan?” vroeg Anouks nonkel aarzelend. “Nee,” antwoordde zij resoluut. “Dit moet ik echt alleen doen. Toch bedankt en amuseer je maar in de stad. Ik bel wel wanneer het gedaan is.” Haar nonkel knikte en vertrok met de auto. Opnieuw, net als twee dagen ervoor, keek Anouk omhoog naar de bekende gezichten van Tom, Bill, Georg en Gustav. Ze stond voor hetzelfde gebouw, en net als de vorige keer ademde ze diep in en uit. Je kan het, hield ze zich voor, jij zal het doen! Ze liet weer haar gegevens achter bij de balie en zag dat ze wat aan de late kant was. Snel liep ze de grote zaal binnen, maar stopte abrupt toen ze drie stappen ver was. Daar waren ze, de vier gezichten van op de affiche buiten het gebouw, maar nu in het echt. Ze stonden in het midden van de zaal met wat juryleden te praten. Anouk stond een tijdje te staren naar de vier bekende koppen (ze waren in het echt ng mooier!), maar zag algauw dat ze eigenlijk moest gaan zitten. Vlug veroverde ze een plaatsje op de derde rij stoelen. Georg, zo zag Anouk, was niet veel veranderd. Zijn haar was inderdaad stukken langer geworden, maar zijn gelaatstrekken waren vrijwel hetzelfde als 6 jaar geleden. Bill zijn mascara kwam echt mooi uit bij zijn gezicht, en Tom zag er heerlijk stoer uit. Wat was ze blij dat ze dit mocht beleven! Ook al won ze niet, ze zou toch naar Georg kunnen gaan om met hem te praten, en misschien zelfs met de andere bandleden, als Georg blij was haar te zien! Plots beindigde Tokio hotel het gesprek met de andere en draaide zich naar de 50 zittende meisjes. Bill nam een micro en begon te praten: “Lieve meisjes, jullie hebben al bewezen dat jullie stuk voor stuk heel goed dansen, maar nu willen wij vier dit ook nog zien, aangezien we danseressen zoeken die bij de hele band passen. Wij danken alvast iedereen voor het deelnemen aan de audities en wensen jullie veel succes in jullie verdere dansleven, of dit nu een tijdje bij Tokio hotel is of niet. Vandaag zullen tien vaste danseressen uitgekozen worden om in enkele van onze volgende clips te dansen, en daarvan zullen er drie mogen meegaan op onze tour en op onze concerten dansen!” Bij deze laatste woorden begonnen heel wat meisjes opgewonden te mompelen. Bill lachte even en vervolgde: “Jullie worden nu in groepen van vijf verdeeld en komen in die groepen elk om beurt in zaal 1, de theaterzaal, binnen. Daar dansen jullie op twee van onze liedjes, namelijk ‘Spring nicht’ en ‘Ready set go’ Wij zullen dan samen beraadslagen en de winnaressen bekend maken. Die mogen dan een contract sluiten bij onze manager. Veel succes!” En met deze gelukswens sloot hij zijn toespraak af. Een daverend applaus volgde. De reus van twee dagen terug riep de meisjes hun aandacht en verdeelde de groepen. Anouk zat in groep 9, ze moest dus als voorlaatste dansen. Ze hoopte dat ze daarom nog een tijdje in de juryleden hun geheugen gegrift stond. De eerste groep werd naar binnen geroepen en Anouk begon zich op te warmen. Ook oefende ze een paar passen die ze goed zou kunnen gebruiken bij de liedjes. Een meisje kwam verlegen naar haar toe. “Hoj, ik ben Lily. Ik zag dat je ook in groep negen zit, dus kwam ik maar even praten.” Ze bloosde een beetje. “Hej, ik ben Anouk!” Ze babbelden een beetje, ze waren alletwee erg nerveus. Na een goed uur was het zover en zij twee en de drie anderen betraden de theaterzaal. Anouk en Lily lachten wat zenuwachtig naar elkaar, maar de anderen keken heel gespannen en bijna arrogant zelfs. Toen Anouk op het podium stond, bekeek ze haar publiek vluchtig. Er waren tien juryleden, net als vorige keer, waaronder nu de vier mannen van Tokio hotel. Tom zat met zijn benen open genteresseerd naar de meisjes te kijken terwijl Bill een gesprek hield met Gustav, waarschijnlijk over de vorige kandidaten. Georg daarintegen staarde nadenkend naar Anouk, maar wendde zijn blik meteen af toen hij merkte dat ze keek. Fijn, dacht Anouk, hij herkent me dan toch een btje. Een man riep: “Ga op een rij staan, de muziek begint zo dadelijk!” Anouk sloot haar ogen net als de vorige keer, en beeldde haar in dat ze met Tokio hotel op een concert was, dat duizenden mensen keken. Ze danste zoals nooit tevoren. De laatste tonen van ‘Spring nicht’ ebden weg en Anouk keek recht in de ogen van Georg. Ze lette er niet op dat Tom en Bill naar haar keken en onder elkaar fluisterden, overduidelijk met lichtjes in hun ogen. Georg leek ongemakkelijk aan het nadenken zijn over vanwaar hij toch dat meisje met haar donkere ogen zou kennen. Dezelfde man van daarnet zei: “Goed, uitstekend! Jullie kunnen gaan.” Bij het naar buiten lopen kon Anouk het niet laten om breeduit te glimlachen, en ze merkte niet dat zowel Georg als Bill & Tom haar nastaarden. Ze knipoogde gelukkig naar Lily, en kreeg een knipoog terug. Nu nog de bekendmaking van de winnaars, bedacht ze.

Deel 5 De uitslag [extra lang!]

De minuten schenen extra traag voorbij te gaan terwijl 50 meisjes in de grote zaal nerveus babbelden. Iedereen keek om de haverklap op zijn horloge, want over 20 gingen de mannen van Tokio hotel de uitslag bekend maken. De spanning was duidelijk te voelen. Anouks hart bonsde in haar keel. Zou zij goed genoeg gedanst hebben? Zou de jury haar waardig genoeg achten om de crew van Tokio hotel te joinen? De laatste ogenblikken gingen zo mogelijk nog trager, en iedereen keek bang en opgewonden tegelijk wanneer de deur openzwaaide en de tien juryleden naar hen toekwamen. Bill nam zoals gewoonlijk het woord. “Jullie hebben allemaal fantastisch gedanst, maar jammer genoeg kunnen we niet iedereen laten meedoen in onze clips! Ik wil er niet te veel doekjes om winden, jullie zijn allemaal erg nieuwsgierig naar de uitslag, dus nu volgen de namen van de tien meisjes die het volgens ons het meeste verdienen om ons te vervoegen. Deze namen zijn:..” De spanning was nu echt niet meer te houden. Iedere danseres hoopte met elk vezeltje van haar lichaam dat ze erbij ging zijn. Bill zei een naam. En nog n. En nog n. Lily werd genoemd. Bij iedere afroeping gilde een meisje luid en sloeg haar handen voor haar mond van vreugd en opwinding. Met elke naam zakte de hoop in Anouks lichaam meer en meer. Ze was er niet bij, ze ging niet goed genoeg gedanst hebben, hamerde het in haar hoofd. Uiteindelijk zei Bill: “En het laatste meisje is..” Anouk keek op, hoopvol en gepijnigd, en ving tot haar verbazin de blik van Bill op. Oh my fucking God, dacht ze bij zichzelf. Ze wist wat ging volgen. Nog voor de woorden ‘Anouk Sstrom!” uitgesproken waren, gilde ze het uit en sprong recht. Iedereen draaide zich om en keek naar haar, dus ze ging vlug weer zitten, trillend van geluk. Lily, die naast haar zat, trilde al even hard. Dat 40 meisjes teleurgesteld waren, was zacht uitgedrukt. Een tiental barstte in tranen uit en uiteindelijk werden ze allemaal de zaal uitgeleid. De tien ‘uitverkorenen’ bleven achter met de jury. Bill keek met een glunderend gezicht naar de tien danseressen voor hem en zei: “Echt, jullie hebben dat geweldig gedaan! Nu de drie meisjes die mee mogen op tour.. Dit zijn.. Lina, Naomi en natuurlijk Anouk!” Iedereen klapte afgunstig en Anouk voelde het even draaien. Zij in clips van Tokio hotel? Zij op concerten van Tokio hotel? Ze kon het gewoonweg niet geloven. Het ging allemaal iets te snel voor haar. Dromerig volgde ze de andere meisjes naar de manager om de contracten te tekenen. Lily feliciteerde en knuffelde haar, en vroeg vlug haar gsm nummer. Nu ze allebei meedansten in de clips, gingen ze elkaar vaak zien. Anouk was zich net aan het afvragen wat er nu ging gebeuren, toen Bills stem weer klonk. “Willen Anouk, Naomi en Lina hier nog even blijven? We hebben nog wat te bespreken.” De zeven anderen huppelden bijna de ruimte uit en Anouk wuifde even naar Lily. Nu waren alleen Georg, Gustav, Bill, Tom, Lina, Naomi en Anouk in de zaal. Gustav verschoof wat stoelen in een kring en nodigde iedereen uit om te gaan zitten. Anouk ging naast een blond, tenger meisje en Gustav zitten. Vanaf een andere stoel wierp Georg haar onderzoekende blikken toe. Ze was lang, met stoer geknipt donker haar en bruine ogen. Hij had het gevoel dat hij haar al jaren kende, en zelfs haar naam kwam hem vaag bekend voor. Wie was dit meisje? Anouk glimlachte eens mysterieus in zijn richting. Hij zou er wel gauw genoeg achter komen. Nu was het Tom die het woord nam. “Hee schne mgden, aangezien jullie meegaan op tour en hotel met ons, willen wel jullie drie even leren kennen. Willen jullie wat over jezelf vertellen?” en hij keek de buur van Anouk aan. Het blonde meisje zei wat schuchter: “Ik ben Lina, ik ben 18 en juist van school en ik hou erg van dansen. Ik ben enig kind en mijn vader is lang geleden weggegaan, dus mijn moeder zal me waarschijnlijk wat missen op tour.” Ze glimlachte even. “Maar het is altijd met grote droom geweest om op concerten te dansen, en zeker die van mijn lievelingsband, dus ik klaag zeker niet!” Anouk vond Lina meteen sympathiek, en bijna automatisch lachte ze naar haar. Ze voelde dat dit meisje misschien haar eerste vriendin in Duitsland kon worden. “Haha, bedankt Lina!” zei Bill. “Je danste echt heel goed, jullie alledrie trouwens. Als je moeder je echt te veel zou missen, kan ze misschien wel mee op tour, wat jullie?” En hij keek vragend naar de rest van de band. “Is goed hoor,” mompelde Georg afwezig, en Tom en Gustav knikten. Lina’s lach werd nog wat breder. “En Naomi, wil jij iets over jezelf vertellen?” vroeg Bill. Naomi was redelijk breed gebouwd voor een danseres, maar Anouk, die haar had zien oefenen, wist dat ze erg gracieus was. Ze had donker haar, bijna net zo donker als dat van Anouk, en haar heldere, pientere ogen keken nu Bill aan. “Ik ben dus Naomi,” begon ze, “En ik ben niet echt een fan van jullie, maar ik wil het graag maken in de danswereld, en jullie band is daar de geknipte kans voor! Ik ben 19 en..” Ze babbelde verder en Anouk zag dat Toms blik bijna onopgemerkt over Naomi’s zware borsten gingen. Ze lachte inwendig, de verhalen over playboy Tom waren dus toch niet gelogen. “.. en dus ben ik hier komen wonen.” besloot Naomi. Tom keek haar genteresseerd aan. “Dus, je bent echt half Italiaans?” vroeg hij. “Ben je dan ook zo’n vurig type?” Anouk lachte luid mee met de rest. Wat een verleider is die jongen, dacht ze. Bill porde Tom en zei met een knipoog: “Nu nog niet zo beginnen broertje, dat komt pas als we wat gedronken hebben vanavond! En, o ja,” wendde hij zich tot Naomi, Lina en Anouk. “We nodigen jullie uit om straks wat te komen drinken bij ons, is dat goed? We gaan zelf ook liever op caf, maar de laatste tijd is dit niet echt leuk meer, met al die gillende fans..” Zijn stem stierf weg en hij keek een beetje sip. Plots lachte hij weer. “Ohja, we gaan ons amuseren! Zien jullie dat zitten?” Anouk zei een beetje te enthousiast: “Allright!” en bloosde wat. “En nu willen wij wat horen over onze beste danseres,” knipoogde Bill. Anouk schrok, hadden ze het nu over haar? Voor ze wat kon uitbrengen grijnsde Tom: “He, kijk niet zo stom, je was veruit de beste, dat hadden wij direct gezien! Maar ik moet zeggen dat deze twee er ook wat van kunnen!” en hij lachte een beetje te slijmerig naar Naomi. Het viel Anouk weer op dat zijn blik snel over die haar borsten gleed. Ze voelde zich erg gevleid. ‘Nou.. bedankt..” stamelde ze. “Ik ben Anouk Sstrom, net afgestudeerd en sinds enige dagen vanuit Belgi naar Duitsland gereisd. Mijn vader is afkomstig uit Duitsland, maar verhuisde omwille van mijn moeder. Ik ben hier terug in Duitsland om mijn familie te bezoeken en natuurlijk om het te maken als danseres!” Ze keek naar Georg en zag dat er een lichtje begon te branden in zijn hoofd, dus zei ze recht tot hem: “Inderdaad Georg, het was met mij dat je vroeger brandweermannetje speelde, het was mijn vader waarmee jouw vader samenwerkte.” Georg sprong recht na het horen van deze woorden en stormde op Anouk af. “Meid, ben jij dat? Waar ben je geweest, waarom kwam je niet meer, waarom liet je niets meer van je horen? Ik dacht dat je me niet meer leuk vond!” Anouk sloeg haar armen om hem heen en snikte haast. “Er is iets gebeurd, met mijn vader, ik..” Maar ze stopte plots en keek vanaf Georgs schouder in het rond. De andere 5 waren haar en Georg aan het aanstaren. Georg begreep waarnaar ze keek en fluisterde in haar oor: “Straks.” Bill zei haastig: “Oke, blij dat we elkaar allemaal kennen! Laten we nu naar Toms en mijn ouderlijk huis gaan om daar wat te drinken!” De drie meisjes belden eerst naar huis om te checken of ze wel mochten (en om het geweldige nieuws te vertellen), en dan stapten ze in. Bill, de slimmerd, regelde het vlug zo dat Anouk en Georg alleen bij hem in de auto zaten, zodat ze ongestoord konden praten. Tom, Lina en Naomi zaten in Gustavs auto. Tom protesteerde eerst zwak, hij wou weten wat er aan de hand was, maar Bill zei iets in zijn oor en hij stapte dan tevreden in Gustavs karretje. Anouk vroeg wat bang: “Heb jij wel een rijbewijs, Bill, je bent toch nog geen 18..?” Maar Bill lachte geruststellend. “Ik heb een voorlopig rijbewijs, aangezien ik de nationale status van popster heb.” Van zodra ze uitgereden waren, zei Georg: “Zeg het nu maar, meisje.” Anouk begon de hele vertelling van haar vader en het ‘schandaal’ waar ze niets van wist, en dat niemand anders daarover wou praten. Ze begon bijna te wenen. “En je liet niets meer weten.. Ik dacht dat je me haatte, net als mijn familie..” Georg klopte haar zachtjes op de rug en zei: “Als ik dat geweten had.. Je tante kwam zeggen dat je niets meer met ons te maken wou hebben, ik was zo verdrietig, ik was mijn speelvriendje kwijt..” het werd een emotioneel gesprek, maar gelukkig was alles tegen het einde van de rit opnieuw opgeklaard. Anouk werd hoffelijk de auto uitgeholpen door Georg en kreeg prompt een knuffel van Bill. “Je bent zo’n moedig meisje..” zei die. “Om nu zomaar terug te keren..” Tom, die net uit de andere auto was gestapt, snelde toe. “He daar, en ik dan?” riep hij half lachend, half beschuldigend naar Bill, die nog steeds Anouk vasthield. Anouk maakte zich vlug los uit de omhelzing en sloeg haar armen rond de nek van Tom. Wat had hij warm! Ze lacht even in zijn oor en liet weer los om samen met de andere naar binnen te gaan. Plots stopte ze met stappen, zich realiserend dat ze die knuffels van daarnet al had meegemaakt in haar onderbewustzijn. “Is er iets?” vroeg Gustav. “Nee, alleen een droom,” onderdrukte ze zichzelf lachend. “Home allone!” verkondigde Tom blij. “Wat willen we nog meer?” Hij nam een aanloop en dook in de zetel. Met zijn handen klopte hij op de zetel, zodat de anderen er ook zouden bijkomen. Anouk had net de hotste twin van Europa geknuffeld, danste in Tokio hotel en had alles goed gemaakt met Georg. Ze was overgelukkig en beleefde een mega gezellige avond bij hen thuis. Zittend in de zetel, lachend, klikte het met iedereen, vooral dan met Lina en Bill & Tom. En Georg natuurlijk! Op het einde van de avond wisselden ze emailadressen en gsm nummers uit, en kreeg Anouk nog een kus op de wang van Tom, en direct daarna van Bill die dit gezien had. Ze lachte even, wat waren die broertjes speels competitief! Ze spraken af om zo’n avond nog eens over te doen, en wanneer haar nonkel haar naar het logeeradres voerde, bedacht ze dat dit n van de mooiste dagen van haar leven was.

Deel 6: Het telefoongesprek

Anouk had gelijk gehad, Lina was een heel sympathiek meisje, de volgende dag kwam ze al af en hebben ze een dag geshopt. Het was mega gezellig, en net toen ze afscheid hadden genomen, ging Anouks gsm.
“He, mit Anouk”
“Hey Anouk, hier Bill! Hoe gaat het met onze topdanseres?”
“Haha, super, ik heb net een dagje geshopt met Lina. Hoe gaat het met jou?”
“Geweldig, behalve dat Tom hier hysterisch zit te springen om de telefoon te pakken te krijgen. Wacht, ik geef hem even, dan ben ik er van af.”
Er klonk wat geruis en de stem van Bill op de achtergrond: “Niet te lang he!”
“Hoi Anouk, hier Tom!”
“Heey! Blij je te horen!”
“Ja, hier hetzelfde. Zeg, ik heb niet veel telefoontijd, want Bill is me aan het porren. Wat dacht je ervan om morgenavond met Lina en Bill en mij uit te gaan?”
“Lijkt me super! Konden de anderen niet misschien?”
Er viel even een onbehaaglijke stilte.
“Euh, nee, Georg en Gustav hebben iets te doen, en ik geloof dat Naomi gisteren al zei dat ze niet kon. Maar is dat dan afgesproken dat we je komen oppikken rond 8 uur? Je kan hier wel blijven slapen.”
Anouk voelde dat hij loog over Naomi, maar vroeg niet wat er aan de hand was. Ze checkte even bij haar tante of het in orde was en greep toen weer de telefoon. Tot haar verassing was het opnieuw Bill. Ze lachte.
“Haha, zijn Toms minuten op?”
“*Even gelach* Ja, ongeveer. Is het nu ok voor vanavond?”
“Jup.”
“That’s a deal! Maar nu even de officile kant van dit gesprek. De manager wou je bellen, maar ik zei dat ik het wel even ging doen. We hebben een drukke agenda voor de boeg. Overmorgen, zaterdag dus, zijn er repetities voor de nieuwste clipopname, zondag zijn er repetities voor de optredens met jullie drie, en maandag volgt een passing van de kleren en make-up voor de clips. Daarna krijg je wel nog info. Past dit allemaal voor je? We gaan daarachter natuurlijk nog wat drinken.”
“Dat is helemaal goed, maar nu moet ik wel weg, we gaan bijna eten.”
“Ah, tot morgen dan!”
“Doei!”
Er klonk wat gestommel door de luidspreker van haar gsm en toen hoorde Anouk Tom half schreeuwen: “Dag, Anouk!” en het gesprek was beindigd.
Ze lachte even. De stoere Kaulitz twins, het zou wat! In feite waren de twee nog kleine, kattenkwaad uithalende kindjes, en ze vond hen het einde.

Deel 7 Een gezellig dagje met Georg

Die avond kreeg ze nog een smsje van Georg. ‘He daar, geen zin om morgen nog eens vadertje en moedertje te spelen, aangezien ik ’s avonds niet mee kan?’ Anouks mondhoeken krulden. Ze stuurde terug: ‘Ja, lijkt me fun! We kunnen anders ook nog even bijpraten dan, als we eraan toekomen.’ Direct daarna ontving ze: ‘Ok.. 12 uur in de stad? Gewoon aan de hoofdparking. Ik trakteer op een etentje. Slaap zacht.” Ze smste nog even slaapwel naar hem, en gelijk ook naar Lina, Naomi, Lily, Bill en Tom. Ze dacht dat ze maar best vriendencontacten kon onderhouden in dit land waar ze bijna niemand kende. Naomi stuurde niets terug, Lina een nachtzoen en een ‘tot morgen!’ en Lily smste een standaard bericht ‘Mijn geld is op, bel me terug.’ Van Bill en Tom kreeg ze op precies hetzelfde moment van elk ‘Droom zoet!’ en tientallen x-jes. Vlak daarna stuurden ze elk de vraag wie het meest kusjes had gegeven. “De lieverds,” glimlachte Anouk, en ze smste naar elk naar Georg haar de meeste had gestuurd. Ze schakelde haar gsm uit voordat n van de twee kon antwoorden, want ze was erg moe en viel in slaap met de gedachte aan de mooie garderobe die ze had bijgekocht die dag. De morgen daarop keek Anouk naar de smsjes die ze nog had gekregen van Bill & Tom. ‘Ah, hij houdt toch niet zoveel van jou als ik! xD xx’ had Bill gestuurd, en van Tom had ze ontvangen: “Wedden dat hij MIJ er meer heeft gestuurd? (L)” Ze hield van hun humor. Na een warme douche en een nieuw zwierig kleedje van de shoptocht was Anouk klaar om de stad in te gaan. Haar nonkel was weeral zo aardig om haar tot daar te voeren. Georg stond al aan de parking te wachten en begroette haar met een kus. Nadat ze haar nonkel had uitgezwaaid, ging ze met Georg op weg. Hij nam haar mee naar een chic restaurant, waar ze overheerlijke vis aten. “En waar blijft het vadertje-moedertjedeel?” vroeg Anouk met volle mond. Georg lachte. “Je kan dat vanavond wel spelen met Tom en Bill.” Anouk lachte ook, maar plots keek Georg serieus. Hij boog zich wat naar haar toe en dempte zijn stem. “Zeg Anouk, ik wil niets suggereren, het is waarschijnlijk cht niet zo, maar ik wil je waarschuwen.” Hij pauzeerde even en keek Anouk doordringend aan. “Zoals je waarschijnlijk wel gelezen hebt in talloze tijdschriften, vallen Tom en Bill voor hetzelfde type meisjes, en ze laten dan het meisje kiezen. Ik denk helemaal niet dat ze verliefd op je zijn ofzo, maar let wat op, want als het zo wordt, komt er vreselijke ruzie en dat zou niet bevorderlijk zijn voor onze tour..” Zijn blik zag er bezorgd uit. Anouk wist niet goed wat te zeggen. “Nou.. bedankt om me te waarschuwen..” zei ze. “Maar ik denk echt niet dat het zo zit. Nu we toch over zo’n dingen bezig zijn, hoe zit het eigenlijk met Tom en Naomi? Ik heb hem wel zien kijken naar haar!” en daarbij keek ze geamuseerd. Georg aarzelde. “Wel.. eigenlijk mag ik dit niet vertellen.. Mja, Bill heeft het Tom ook verteld van je familie..” “Wat?” riep Anouk luid. Enkele mensen aan de tafeltjes draaiden hun hoofden. Georg maakte een gebaar dat ze stil moest zijn, en vervolgde. ‘Je kan het hem niet kwalijk nemen! Ze zijn tweelingbroers, ze weten gewoon alles over elkaar! Bill kan geen geheimen verzwijgen voor hem, en Tom wou het graag weten!” Anouk zweeg demonstratief. “Nu ja.. over Naomi,” verzuchtte Georg. “Eergisteren, na de finale, bleef Naomi nog wat hangen in het huis van Tom en Bill. Bill was moe, en ging direct gaan slapen, maar je kent Tom intussen al een beetje.. Hij was wat aangeschoten, zij had wel zin in een avontuurtje met Tom van Tokio hotel.. Hoe het ook zij, op een gegeven moment lagen ze samen in Toms bed, allebei half naakt, en het was net alsof Tom.. uit een soort trance ontwaakte. Riep dat ze weg moest, dat dit niet mocht, dat hij haar nooit meer wou zien, zij als danseres kon hem dat niet aandoen.. Het is een beetje een dilemma. Georg zuchtte opnieuw en keek uit het raam.”Hij heeft ons dit verteld, en gevraagd of we geen andere danseres haar konden laten vervangen.” Anouk gaapte hem verbaasd aan. Wat zou ze nog allemaal te horen krijgen?? “Maar,” begon ze, “en Naomi..?” “Die blijft gewoon danseres. Haar contract is getekend, en daar kan Tom nu eenmaal niets aan veranderen. Hij zal maar met haar moeten leren leven.” Anouk staarde een beetje voor zich uit. Dit was niet echt het begin van een goede groepssfeer op de tour. Ze had het half en half wel verwacht dat Tom ermee in bed ging duiken, ze had zijn blik immers gezien, maar waarom weigerde hij dan plots? Hij had zo vaak one-nightstands met groupies. Ze had zin om het hem te vragen, maar dat was misschien een delicaat onderwerp. Ze ging wel zien wanneer ze hem nog eens tegenkwam. “Hela, gingen we geen lol maken?” vroeg Georg. “Jah sorry, was even die informatie aan het verwerken!” glimlachte Anouk. Een hele middag babbelden ze bij en samen hadden ze een hoop plezier. Qua innerlijk was hij nog helemaal hetzelfde jongetje van vroeger. Om zes uur kwam haar oom haar ophalen en namen ze afscheid. De dag erna gingen ze elkaar wel zien op de dansrepetities. Nu had zij nog enkele uren om zich klaar te maken voor het avondje uit met Bill, Tom en Lina. Wat zou ze aandoen om een stapje in de wereld te zetten? Ze koos een baggy jeans met een bordeauxkleurig topje erboven. Wanneer ze in de spiegel keek, moest ze toegeven dat ze er goed uitzag. Het bordeaux deed haar donkere haar en ogen nog beter uitkomen. Ow, daar ging de bel al! Snel haastte Anouk zich de trap af om Bill, Tom en Lina voor de deur te vinden. “Hey ho, let’s go!” riep Lina, en ze gooide Anouk een kushandje toe, wat helemaal nergens op sloeg. Anouk benadrukte nog snel bij haar tante dat ze bij haar vrienden zou blijven slapen, en dan stapte ze achteraan de auto in. Lina ging op de passagiersstoel vooraan zitten. “Waar wachten jullie op?” vroeg ze vrolijk, toen Tom en Bill besluiteloos voor de wagen bleven staan. “Jij rijdt!” zei Tom tegen Bill, terwijl hij naar Anouk achteraan in de auto keek. “Nee, ik heb geen zin!” antwoordde Bill boos, en hij zette een stap in de richting van het achterportier. “Ik reed daarnet, dus nu is het jouw beurt!” riep Tom, en hij gooide de autosleutels naar Bill. Die mopperde en ving ze met tegenzin. Hij ging voor het stuur zitten en Tom ging fluitend achteraan gaan zitten naast Anouk. “Op naar die fuiven!” riep hij en hij zakte lachend waar in zijn zetel terug, terwijl hij een arm over de zetelleuning van Anouk legde. Anouk sloeg geen acht op dit en vroeg: “Waar gaan we eigenlijk heen vanavond?” “Gewoon.. een dancing,” zei Tom luchtig. “Maar, worden jullie dan niet herkend door de fans?” vroeg Anouk een beetje verbijsterd. Het leek haar onwaarschijnlijk dat honderden tienermeisjes de twee meest begeerde gezichten van Duitsland niet zouden herkennen. Zeker wanneer je bedenkt dat Bill & Tom in duizenden slaapkamer hangen. Van op de bestuursstoel riep Bill: “Ah, maar daar hebben wij voor gezorgd! We stoppen toch even bij Andreas om hem op te pikken, en daar trekken we gauw wat kleren van hem aan. Don’t worry, als we dan toch herkend zouden worden, delen we wat handtekeningen uit en vertrekken we gewoon naar een andere discotheek.” Anouk knikte begrijpend. Wat moest zo’n leven moeilijk zijn, nergens kunnen komen zonder gillende pubers op je te moeten zien afkomen.. De auto stopte bij een huis. “Woont jullie vriend hier?” vroeg Lina. “Jup, kom, we gaan even naar binnen!” antwoordde Tom. Nadat de bel geklingeld had, zwaaide de deur open en een jongen met blond haar groette hen. Nadat hij iedereen een kus op de wang had gegeven, ging hij hen voor naar binnen. “Hey, ik heb boven wat kleren gelegd, je kan die aantrekken.” Blijkbaar waren Bill en Tom hier al eerder geweest; want ze verdwenen direct door een deur. Anouk en Lina keken een beetje opgelaten, ze kenden deze jongen niet. Andreas stelde zich spontaan voor en na een tijdje waren de drie samen aan het praten over de toekomst van Tokio hotel. “En het zou me niets verbazen moest Tokio hotel doorbreken in Amerika..” was Lina juist bezig, toen twee onherkenbare gedaantes de woonkamer binnenkwamen. Anouk schoot in de lach, en ze was niet de enige. Voor hen stonden Bill en Tom, maar je zou het niet kunnen zeggen. Bill had zo te zien geen make-up meer op, en zijn haar was in een staartje samengebonden onder een zwarte pet. Toms gezicht was half verborgen onder een arafatsjaal. Bij beiden was er een enorm kledingsverschil bij vroeger. De hiphop en visual kei-stijl kleren waren verdwenen, ze droegen een neutrale outfit. “Perfect!” riep Andreas uit, en hij voerde iedereen naar de hal. “Let’s make some fun!”

Deel 8 In de dancing

In de dancing aangekomen, keek Anouk nieuwsgierig rond, maar niemand scheen Bill of Tom te herkennen. Bill haalde drankjes en ze begonnen te dansen. Die optredens doen hun dansvaardigheden geen kwaad, dacht Anouk wat bewonderend, toen ze naar Bill en Tom staarde. De tweeling bewoog zich soepel, bijna als vanzelf op de muziek. Met z’n vijven maakten ze veel fun, en na een tijdje werd er een slow gedraaid. “Kom mee!” riep Andreas, en hij trok Lina met zich mee in de menigte tot ze uit zicht waren. Tom en Bill vroegen tegelijk aan Anouk: “Geen zin om te slowen?” Anouk giechelde, en zei dan dat ze niemand van de twee alleen wou laten. “Ah, Tom pikt hier in geen tijd wel iemand op,” zei Bill luchtig. “Zeker als hij ‘per ongeluk’ laat vallen dat hij de gitarist van Tokio hotel is.” Anouk wist niet goed of ze moest lachen, maar Tom keek boos. “Je weet even goed als ik dat zo’n dingen verleden tijd zijn, Bill’ Ik ben bijna volwassen, weet je wel??” “Gedraag je er dan ook naar, daarmee dat je weer halfdronken bent zeker!” antwoordde Bill met een kwade ondertoon. De twee begonnen te discussiren, en Anouk besloot om er van onder uit te muizen. Ze kon er niet meer tegen. Wat was dit nu? De Kaulitz twins maken toch bijna nooit ruzie? Een knappe, maar pukkelige jongen kwam op haar af en hing een beetje rond haar. Samen dansten ze een tijdje, en Anouk amuseerde zich best. Maar plots, tijdens een traag nummer, greep Alex, ze wist intussen hoe hij heette, haar bij haar kont en probeerde haar te kussen. “Hee!” zei Anouk, en ze duwde hem van zich af. “Laat dat!” “Oh, je vindt het zo leuk, schatje!” grijnsde de jongen, en hij pakte haar opnieuw vast. Anouk gilde luid: “Laat me los!” en plots voelde ze dat dit ook daadwerkelijk gebeurde. Alleen deed Alex dit niet vrijwillig, Anouk zag angstig dat Tom hem vasthad, hard ademend, en overduidelijk dronken. “Blijf met je vuile poten van haar af, fucker!” riep hij luid, en stompte hard in Alex’ maag. Prompt kreeg hij een stoot in zijn gezicht terug en dook in elkaar. “Zoek je ruzie, ja?” bulderde hij dronken. Een stem klonk. “Hee!” Alex, die Bill zag aanstormen, koos er wijselijk voor om in de menigte te verdwijnen, maar voor hij dit deed, siste hij nog eens venijnig “Bitch!” tegen Anouk. Bill was vlak daarna bij Anouk en Tom aangekomen en zei op een toon die geen tegenspraak duldde: “Help mij hem te ondersteunen, we gaan n weg!” Nagekeken door een hele hoop mensen vertrokken Bill en Anouk met Tom tussen zich in. Toen ze buiten waren, zei Bill: “Zet hem maar in de auto, ik haal Lina en Andreas.” Anouk knikte en trok de deur van de wagen open. Dit was gemakkelijker gezegd dan gedaan, met de zwalpende Tom naast haar. “Ik ga er op slaan!” mompelde hij, toen Anouk zijn gordel vastklikte. Ze ging naast hem zitten, en hij viel blijkbaar meteen daarna in slaap, want zijn hoofd zakte op de schouder van Anouk. Ze liet het maar zo. Algauw kwam Bill terug, haastig gevolgd door Andreas en Lina, deze laatste met een glimlach en blozende wangen. Toch keek ze bezorgd naar Tom. “Wat is er gebeurd? Gaat het wel met hem?” vroeg ze ongerust. Ietwat nors zei Bill, die net ingestapt was: “Hij is weer dronken natuurlijk, wat anders?” Lina zweeg. Voorzichtig zei Anouk: “Een gast deed irritant tegen me, en Tom wou me helpen, maar begon ermee te vechten.” Terwijl ze dit zei, voelde ze iets gloeien vanbinnen. Hij had haar ‘gered’! Bill zuchtte. “Waarom heeft hij zich weer zo bezat? Het is goed dat hij je te hulp schoot, maar moest ik niet op tijd gekomen zijn, was hij waarschijnlijk half verrot geslaan..” Andreas was bedachtzaam uit het raam aan het staren, dit had hij vast al eerder meegemaakt. Anouk vond het jammer dat de avond zo moest eindigen, maar ze had zich wel geamuseerd, de laatste gebeurtenis weggelaten. Wat was het lief geweest van Tom om haar te redden van die engerd, ook al was hij zo dronken.. De rest van de rit zwegen ze. Andreas zei gauw: “Smijt die kleren morgen maar binnen.” voor hij met een zwaai de auto uitstapte aan zijn huis. Lina leek ietwat teleurgesteld, merkte Anouk op. “Het lijkt me, met het oog op morgenavond, toch beter dat ik jullie naar huis voer, in plaats van bij ons te blijven slapen,” zei Bill. “Nja.. een andere keer dan!” lachte Anouk voorzichtig. Lina knikte alleen maar. Toen ze aan haar huis waren gestopt, riep ze nog even: “Tot morgen!” en liep dan in gedachten verzonken naar binnen. Nu waren Bill, Tom en Anouk nog alleen in de auto, Tom nog steeds buiten bewustzijn. Plots begon Bill: “Anouk, er is eigenlijk iets wat ik je moet vertellen..” “Wat dan?” vroeg Anouk, haar nieuwsgierigheid geprikkeld. Het bleef een tijdje stil. Toen zuchtte Bill: “Ach.. laat maar, het is niets..” Anouk bleef aandringen, maar Bill wou niets loslaten. Toen ze aan het huis van haar oom en tante waren, stapte Bill ook mee uit. “Ik dacht.. ik ga je naar je huis begeleiden, na de gebeurtenissen van vanavond,” zei hij flauw. Anouk glimlachte, en wilde naar binnen gaan, maar iets in de blik van Bill hield haar tegen. Hij stapte wat dichter bij haar, en nam haar toen plots teder in zijn armen. Anouk was verbaasd, maar voelde dat hij dit nodig had. Misschien was het omwille van Tom? “Het spijt me zo dat je avond verpest is door mijn broer,” fluisterde hij verdrietig in haar oor. “Het is niets, ik heb me echt geamuseerd hoor, je kan er ook niets aan doen,” antwoordde Anouk geruststellend. Bill begroef zijn hoofd in haar nek. “Tom en ik zijn broers, we houden echt zielsveel van elkaar, maar soms zijn er dingen waar wij ruzie over hebben, zoals vanavond.” Hij zag er zo eenzaam en weerloos uit. Waarover dan..? wou Anouk vragen, maar opeens dacht ze aan de woorden van Georg, die ze die middag gehoord had. Het zou toch niet.. Het kn niet.. dacht ze met een lichte scheut paniek in zichzelf. Voor ze wat kon uitbrengen, hief Bill zijn hoofd op en keek haar aan. Zijn ogen keken zo vreselijk kwetsbaar. Met een zachte stem zei hij: “Ik hou van je, Anouk, heb ik al een tijdje beseft.” Anouk staarde hem verbijsterd aan. Bill Kaulitz.. van Tokio hotel.. hield van haar? Dit kon niet mogelijk zijn.. Maar zo open en eenzaam had ze nog nooit een jongen zien kijken, en ze besefte dat het de waarheid was, hoe onwaarschijnlijk het ook leek. “Het spijt me, ik had alleen gehoopt.. dat je.. misschien ook..” vervolgde Bill op een hoopvolle toon. Anouks blik werd verdrietig, en in haar ogen las hij het antwoord. Ze opende haar mond, zocht naar woorden, maar hij legde zijn vinger op haar lippen en fluisterde bijna onhoorbaar: “Het geeft niets, laten we gewoon vrienden blijven, het heft niet anders te zijn..” Hij haalde zijn vinger van haar lippen en keek haar een moment diep in de ogen. Dan sloot hij zijn ogen en kuste haar mond. Niet lang, niet kort. Niet romantisch, niet vriendschappelijk. Gewoon haar mond. Zij fluisterde: “Tot morgen, Bill.” En hij verdween in zijn auto, op weg naar huis, met achteraan een dronken broer die van dit alles niets beseft had. En Anouk bleef daar nog een eeuwigheid staan, niet wetend wat ze voelde vanbinnen, en op haar lippen brandend de kus van Bill, die bijna voelde als een afscheidskus. Ook al was het hartje zomer, het had haar niets verbaasd, moest het op dat eigenste moment beginnen sneeuwen zijn.

Deel 9 Dansrepetitie

‘Biep biep.’ Anouk kreunde. Wie was ze, waar was ze en waarom bonkte haar hoofd? Langzaam kwam alles terug. De dancing, Alex, dronken Tom, Bill.. Was ze zeker dat dit geen droom was? Ze nam haar gsm en opende het pas ontvangen bericht. “Hee, mijn herinneringen aan gisteren komen net terug. Sorry dat ik je avond verpest heb.” Lieve Tom. Ze typte met enige moeite: ‘Tommerd, je hebt me juist gered van die engerd. Ik ben je eeuwig dankbaar, hoop alleen dat je een volgende keer wat minder dronken bent.’ Verzonden. Anouk zuchtte eens en liet zich weer voluit op haar bed vallen. Hoe laat was het eigenlijk? Na een blik op haar gsm schrok ze: 10 uur! Over een halfuur was ze geacht op de dansrepetitie te zijn! Ze smste nog vlug naar Bill dat ze wat later zou zijn, sprong in de douche en haastte zich met eten. Een kwartier te laat kwam ze aan op de repetitie en wuifde eens naar Lina, Naomi en Lily. De choreografe keek niet boos, blijkbaar had Bill haar al ingelicht. Anouk ging snel zitten naast Lina en luisterde naar het praatje van Lara, de danscoach. Ongeveer twee uur later zaten de tien meisjes uit te puffen in een MC Donalds in de buurt. Ze hadden een uurtje lunchpauze, en hadden besloten samen te gaan eten. “Dat was echt leuk he, maar wel vermoeiend!” zei Lina tot Anouk. “Hmmm ja..” antwoordde die vaag. Haar gedachten waren bij Bill. Ze had hem niet echt durven aankijken tijdens de repetitie. Ze had wel gelet op Naomi, nu ze wist van haar ‘avontuurtje’ met Tom. Naomi gedroeg zich nogal nors tegen iedereen, maar wanneer ze naar Tom keek, was het met een spottende, zelfs minachtende grijns op haar gezicht. Gelukkig dat de danseressen de jongens van Tokio Hotel niet zo lang gezien hadden, het was vooral danspassen oefenen geblazen geweest die voormiddag. Anouk wist echt niet hoe zich te gedragen tegenover Bill. “Zeg, wat is er toch met jou?” vroeg Lina, terwijl ze Anouk aanstootte. “Je zegt geen woord?” “Ohh..” verzuchtte Anouk, maar plots klaarde haar gezicht op. Ze kon het Lina wel vertellen, per slot van rekening was zij er de avond ervoor ook bijgeweest! Ze fluisterde haar toe: “Kom mee naar de wc’s!” en de twee glipten ongezien weg van tafel. Daar, tussen de wasbakken, zakte Anouk neer en sloeg haar armen rond haar benen. Ze vertelde het hele verhaal, en Lina was nogal opgewonden. “Wat? Bill houdt van je? Oh my god, dit is toch geweldig!! Wil je echt niet..?” Maar haar stem stierf weg toen ze Anouks blik zag. Ze sloeg een arm om haar vriendin en zuchtte: “Meid toch..” Anouk keek nogal wanhopig. “Wat moet ik nu?” vroeg ze. Lina staarde even in gedachten verzonken naar de betegelde vloer. “Wel..” zei ze na even denken, “Hij zei het zelf, het heft niet anders te zijn.. Ik denk dat je je gewoon best als vrienden kan gedragen tegenover hem. Bill komt er heus wel overheen, vergeet niet dat hij een beroemdheid is! Je hoort te genieten van deze tijd, meid!” En daarbij knipoogde ze. Anouk keek wat meer opgelucht. Eigenlijk had Lina gelijk. Bill werd heus wel op iemand anders verliefd, als ze gewoon als vrienden overeen kwamen. “Je hebt gelijk!” zei ze, “Helemaal gelijk!” En ze gaf haar vriendin een knuffel. Terwijl ze dit deed, kwam er plots iets in haar op. “Hee,” aarzelde ze, en keek in Lina’s ogen. “Hoe zit dat tussen jou en Andreas? Ik dacht dat ik wat op je gezicht zag gisteren..” Lina keek naar de grond, haar gezicht plots ondoorgrondelijk. Anouk vervolgde voorzichtig: “Jullie zijn een tijdje weggeweest, niet?” Lina keek op. Zacht zei ze: “Ik had zoveel plezier met hem! De hele avond amuseerde ik me zo met hem, en toen draaide er een slow.. We hebben nog een hele tijd samen gedanst, en toen er opnieuw een traag lied was, kuste hij me.” Anouk keek wat verbaasd. “Ja, ik weet het,” vervolgde Lina, “Maar hij was zo lief en grappig.. en ik weet niet hoe het nu is tussen ons! Bill kwam ons direct daarna halen vanwege dat incident met Tom..” Haar gezicht keek bedroefd. “Hij wil me vast niet ofzo, hij liet niets meer weten..” “Nou,” antwoordde Lina, vastberaden om haar vriendin er ook bovenop te halen, “Hij heeft je gekust, dat lijkt me toch al heel wat! Je kan niets doen om hem te overtuigen, gedraag je gewoon hetzelfde tegen hem, en je zal zien.. Maar ik denk echt niet dat hij je zou kussen als hij niets voor je zou voelen!” zei ze overtuigd. “Maar nu moeten we eigenlijk terug, we zijn al een tijdje weg van tafel, en de andere denken straks nog rare dingen over ons! Liefdesprobleemkinderen die we zijn.” Lina lachte. “Liefdesprobleemkinderen die we zijn,” herhaalde ze, en gearmd liepen de twee terug naar tafel. Niemand keek raar, dus z lang waren ze niet weggeweest. Ze aten nog wat frietjes, en toen was het tijd om weer te gaan repeteren voor de clipdansjes. De sfeer zat er wel in, want die middag repeteerden ze met de mannen van Tokio Hotel. Anouk was over haar onwennigheid heen, en gedroeg zich gewoon tegen Bill, waarmee hij blij was. Die voormiddag was hij al wat angstig geweest. Stel dat ze hem compleet zou negeren na zijn bekentenis? Maar het was dikke fun tijdens de repetitie. Op een gegeven moment moest Anouk een kleine solo dansen rond Bill, en dat moest tientallen keren gerepeteerd worden, omdat ze beiden niet meer bijkwamen van het lachen. De tien danseressen dansten mooi op elkaar in, en ze verlangden al luidop om de clip op te nemen, mt bijpassende kleding. Aan het eind van de middag klapte de choreografe in haar handen en riep tevreden: “Heel goed gewerkt, meisjes! Ik zie jullie over een paar dagen wel weer, op de volgende repetitie! En Naomi, Anouk en Lily, vergeet niet morgen naar de extra repetitie voor de optredens te komen!” De meiden knikten en liepen naar buiten, gezellig nakletsend over die dag. Lina & Anouk slenterden naar Bill, Tom, Georg en Gustav. “Hey,” lachte Anouk: “Gingen we niet nog wat drinken achter de repetitie?” Bill knikte. “Inderdaad! Laten we naar ons huis gaan om pizza te bestellen!” “Juij, pizza!!” juichten Tom en Georg tegelijkertijd. “Vragen we niet wat andere meisjes mee?” vroeg Georg, terwijl hij reikhalsde naar de laatste naar buiten lopende danseressen. “Euh nee, laat maar!” antwoordde Tom snel. Anouk zag dat hij zijn blik losscheurde van Naomi. Die blik zag er niet, zoals eerder, speels uit, maar nu eerder verward en zelfs wat bang. Ze keek op haar gsm. Zes uur. “Heej, wat dachten jullie ervan om eens een duik te nemen in mijn privzwembad?” grijnsde Gustav. “Jaa!” riep bijna iedereen uit. “Dan moet ik wel nog eerst zwemgerief halen,” twijfelde Anouk. “Nee joh, ik woon vlakbij, je leent maar iets van mij!” zei Lina, terwijl ze Anouk joviaal op de rug klopte. “Dat is dan in orde!” schreeuwde Tom blij, zijn humeur was blijkbaar omgeslagen nu hij niet meer hoefde in het gezelschap van Naomi te vertoeven. Zo gezegd, zo gedaan. Gustav voerde de meisjes eerst naar Lina’s huis, waar Anouk een leuke zwart-rode bikini leende, en dan vertrok de hele bende naar Gustavs huis, mt binnenzwembad.

Deel 10: Bij Gustavs zwembad

Bij het huis van Gustav aangekomen, wees deze de weg in het toch wel enorme gebouw. “Tom, Bill, kleed jullie maar om in mijn slaapkamer. Lina en Anouk, de badkamer is die kant uit. En Georg, jij kan wel in de logeerkamers. Anouk en Lina liepen de aangewezen kant uit. Er was een grote gang met enorm veel deuren. “Waaw.. wat een kast van een huis..” droomde Lina hardop. Anouk wees naar een deur. “Daar is het, geloof ik,” lachte ze, en de meisjes liepen naar binnen. Wat een mooie badkamer! Een groot bubbelbad stond in een hoek, een met goud vergulde spiegel prijkte aan de muur, en alles scheen te blinken. Anouk vergaapte zich even eraan, en paste dan de geleende bikini van Lina. Hij was echt mooi, maar wel een beetje te klein. “Let maar op waneer je in het water springt!” grapte Lina, nadat ze een blik op het bovenstukje had geworpen. “Haha, laten we hopen dat er niets te zien valt! Anyway, ik ga alvast, kan jij je omkleden,” antwoordde Anouk. Lina knikte en bleef achter in de badkamer. Toen Anouk de deur had toegedaan, stond ze weer in die grote gang. Welke deur was het nou alweer? Bill stapte uit een kamer en lachte eens lief naar Anouk. “Vind je het niet?” Anouk keek een beetje beteuterd. “Neeje, al die deuren hier!” legde ze uit. Bill wees op de deur waar hij net uitgekomen was. “Hierlangs kom je wel uit op het zwembad!” Anouk mompelde een bedankje en ging die richting uit. Wat had hij eigenlijk een mooi lijf! Zijn zwemshort lekker subtiel laag getrokken zodat de ster op zijn heup goed te zien was. “Leuke zwemshort!” kon ze niet nalaten over haar schouder te roepen naar Bill. Ze zwaaide de deur open, en keek plots in het geschrokken gezicht van Tom. Hij stond in het midden van een slaapkamer, met alleen een nogal laag getrokken oversized boxershort aan. “Euh..” stotterde Anouk. Ze voelde dat het bloed naar haar wangen steeg. “Ik heb geloof ik de verkeerde deur..” Tom wist zich geen houding te geven. Ze staarden elkaar enkele ogenblikken bewegingsloos aan, en plots proestte Anouk het uit van het lachen. “Wat?” vroeg Tom verbouwereerd. “Je.. boxer..” kon ze nog net tussen twee lachstuipen uitbrengen. Ze wees naar zijn boxershort, een uitzonderlijk fraai exemplaar, namelijk roze met babyblauwe eendjes op. Tom keek eerst verontwaardigd, maar lachte dan ook mee. Wat was ze mooi als ze lachte! Bill kwam plots grijnzend binnengevallen. “Sorry dat ik je de verkeerde deur aanwees..” lachte hij, “Maar ik MOEST gewoon je reactie zien op die boxer van hem!” Tom zei lachend van uit de hoogte: “Wat nou, Bill? Ben je wat jaloers? Meiden vallen voor dit kleur, ze vinden het echt geil!” Hij knipoogde overdreven en Anouk moest nog harder lachen. Bill trok haar mee naar de juiste deur, en algauw stonden ze voor een prachtig zwembad. Het was in een glazen ruimte, die uitzicht gaf op wat groene velden. Binnenin stonden planten, tropische bomen en groene ligzetel, en uiteraard was een ook een groot zwembad, compleet met wipplank en glijbaan. “En je hebt het beste nog niet gezien!” grijnsde Gustav, die Anouks sprakeloze gezicht zag. Hij wees naar een glazen deur met opschrift: ‘Jacuzzi’. Anouk had haar stem weer teruggevonden. “Zot gewoon!” schreeuwde ze, “Dit moet een fortuin gekost hebben!” “Tja, rijke opa’s doen wonderen,” lachte Gustav. “Spring er gewoon in, joh!” Anouk grijnsde, nam een grote aanloop en plofte in bommetjesvorm in het water, dat alle kanten uitspatte. “He, kijk een beetje uit daar!” riep Bill, en kwam dreigend op Anouk af. “Nee, kijk jij uit!” grijnsde Gustav, en voor Bill het doorhad werd hij het zwembad in geduwd. “Aaaah! Koud!!” gilde Bill. Anouk gaf hem een duw en zijn hoofd verdween onder water. Ze trok vlug even haar bikinitopje goed, ze vertrouwde het niet helemaal. Algauw was de rest ook in het water, en besloten ze een 3 tegen 3 watervolleybalwedstrijd te houden. Het was heel leuk, Anouk amuseerde zich rot, zeker wanneer de bal nogal hard op Georgs hoofd terechtkwam en hij een kopstoot gaf waardoor de bal tegen het plafond botste. Jammer genoeg voor Georg kwam die bal dan opnieuw op zijn pijnlijke hoofd terecht. Iedereen lachte zich dood, Lina verdween even onder water, waar dan bubbeltjes uit kwamen. Tom, die in Anouks team zat, liet een makeklijke bal vallen toen hij Anouk zag springen. Anouk bloosde, maar riep brutaal: “Je ik weet het Tommerd, het bovenstukje is wat te klein. Maar het is nog altijd beter dan jouw roze eendjes boxer!” Iedereen lachte, en Tom nog het luidst van al. “Ons playeendje,” grijnsde Bill. “Heej, ik kan daar niets aan doen!” zei Tom gespeeld verontwaardigd. “Het zijn mijn hormonen die mijn lichaam overnemen!” Iedereen lachte opnieuw, ook al was het maar om hem uit te lachen. “Wat heb ik een zin in die jaccuzi!” zei Anouk, “Jullie zijn toch gewonnen, kom op!” Ze klom het zwembadtrapje op en opende de deur naar de jacuzzi. Met haar tenen voelde ze even aan het hete water dat er al in zat. “Dit is heerlijk!” riep ze naar de anderen. “Kom er dan toch in!” Bill riep terug: “Ik heb het niet zo voor jacuzzi’s.. ik ga anders pizza bestellen!” De anderen kwamen wel naar Anouk toe, en ze betrapte zich erop dat ze even naar Toms lijf staarde. Het was even slank als dat van Bill, mar een stuk mannelijker en breder.. Ze vermande zichzelf en glimlachte breed toen Tom zich naast haar in het water liet glijden. “Mmm,’ kreunde hij, “Dit is heet!” “Het is heerlijk!” glunderde Anouk, terwijl ze de woorden ‘net als jij’ probeerde te verdringen. “Nu weet je alvast wat je voor mijn verjaardag moet kopen!” “Wanneer is die dan?” vroeg Lina. “Over enkele weken, dus begin maar alvast te sparen!” antwoordde Anouk lachend. Georg verveelde zich duidelijk wat, en vroeg: “Gusti, geen zin in wat tafeltennis?” Gustav bromde: “Ik versla je zo, wedden?” en weg waren de twee. Tom zat nu tussen Lina en Anouk in en legde zijn twee armen rond hen heen. “Een droom die uitkomt,” verzuchtte hij, “Met twee zo’n knappe meisjes in een jacuzzi liggen.’ Lina en Anouk lachten, en deze laatste schoof ongemerkt wat dichter tegen Tom aan. “Je gaat me toch niet vertellen dat je dit nog nooit gedaan hebt?” vroeg ze. “Met al die groupies die met je naar bed willen..” Tom grijnsde. “Ja.. maar dat is allemaal oppervlakkig.. Ik bedoel.. die meisjes ‘houden’ (dit zei hij met nadruk)van me omdat ik gitarist van Tokio Hotel ben, n toevallig nog eens zo’n killersbody heb!” Hij balde zijn biceps, en Anouk en Lina lachten opnieuw. “Killersbody.. You wish!” spotte Lina, “Die meiden moeten wel stekeblind zijn!” Tom spatte water naar haar. “Een beetje dimmen he!” lachte hij. “Nee..” vervolgde hij wat later. Hij zakte met zijn kin in de jacuzzi. “Het is wel leuk, al die vrouwelijke belangstelling, maar wanneer je beseft dat het allemaal gewoon om Tokio Hotel gaat.. Ze knnen me niet eens, en toch zijn ze gek van me, hoe kan dat nu? Ik ben wel een levensgenieter, maar ik ben bijna volwassen, en ik ben bang dat ik nooit een serieuze relatie zal hebben.” Hij keek wat sip. “Hej, ik zeg altijd: ‘Enjoy life!’” vrolijkte Lina hem op, “Serieuze relaties kunnen later! Bills hoofd kwam plots in zicht om de kant van de muur. “Iemand zin in pizza?” “Jaa!” schreeuwden de drie in de jacuzzi, en sprongen eruit. Anouk rilde toen ze in de glazen ruimte stond. Wat was het plots koud na dat hete water! Tom keek naar haar, en greep een handdoek. “Hier,” zei hij opgewekt, en wikkelde die om haar heen. “Beter?” Anouk keek dankbaar, en besloot te negeren dat zijn hand net ets te lang aan de handdoek bleef frutselen. Iedereen ging het zwembad uit naar de keuken, waar aan een grote tafel Georg & Gustav zaten te wachten. De overheerlijke kruidengeur van pizza’s drong Anouks neus binnen en ze voelde het water al in de mond komen. Ze nam een grote punt en beet erin vol smaak. Het was heerlijk. Iedereen at en lachte om de flauwe grappen van Georg en Tom, naar toen Lina op haar horloge keek, zei ze verrast dat het al 11 uur in de avond was. Anouk en zij namen gauw afscheid en ze stapten, nog in bikini met handdoek, de auto van Gustav in. Tom & Bill zwaaiden hen uit terwijl ze riepen: “Tot morgen!!”

Deel 11 Concert repetitie

11 “Hier, je handdoek!” riep Anouk al van ver, en gooide het witte geval Gustavs kant uit. Ze had haar gooikwaliteiten blijkbaar jammerlijk overschat, want de handdoek kwam ergens tussen Gustav en Anouk op de grond neer. “Oeps!” giechelde Anouk, en griste hem van de grond. “Ik heb hem thuis al gewassen,” vertrouwde ze Gustav toe, terwijl ze de handdoek in zijn handen drukte. Het was 10 uur in de morgen, en de sfeer zat er al goed in in de repetitieruimte van Tokio Hotel, ten huize Kaulitz. De choreografe had Lina, Anouk en Naomi gevraagd om daarheen te komen om te oefenen op live optredens. Het was de bedoeling dat ze bij een vijftal vaste liedjes dansten, de rest van de tijd mochten ze backstage chillen. Anouk was net toegekomen en glimlachte breed naar iedereen. “Gutentag!” riep Tom terug, overduidelijk goed gezind. “Hoi Anouk, ga maar zitten,” zei de choreografe enthousiast, en gebaarde naar n van de stoelen. Anouk plofte neer naast Tom en grijnsde naar hem. Ze kreeg prompt een knipoog terug. Lara begon te praten en legde het hele gebeuren uit. Ze zouden die dag vooral werken aan de danspasjes, mt live muziek van Tokio Hotel. De jongens stonden recht en grepen naar hun gitaren en microfoons. “Here we go!” riep Bill luid door de micro, “One, two, three.. We were running through the town..” Lina, Anouk en Naomi staarde naar Lara, die een ingewikkelde reeks danspasjes aan het produceren was. De helblauwe ogen van Lina bestudeerden aandachtig elke beweging en keken wat bang. Ze speelden ‘Ready set go’ nog eens, en nu leerde Lara hen n voor n de danspasjes aan. Voor iedereen het goed en wel besefte, was het half twee en kwam een vrouw de repetitieruimte binnengestapt. “Iemand honger?” vroeg ze vrolijk, en zwaaide met een enorme stapel gesmeerde boterhammen. “Mam, heb je dat allemaal voor ons gesmeerd?” vroeg Bill verbaasd. “Waw Simone, dat had je echt niet hoeven doen!” zei Lara, en wrijfde zich lekkerbekkend in de handen. “Kom kom, het is al laat en jullie moeten ook eten he!” lachte Simone, en ze plaatste de grote stapel op een tafel vol liedjesteksten. Tom en Georg vielen meteen aan. “Mmmm.. kaas!” riep Bill uit, en hij bediende zichzelf van een grote boterham. Anouk mompelde eens verlegen ‘Bedankt,’, voor ze haar ogen neersloeg en een broodje met salami nam. De hele bende zat samen te smullen, en algauw werd de hele stapel gereduceerd tot een laatste exemplaar, dat Tom dan maar tot zich nam. Lina zat met grote ogen te kijken. “Eet hij altijd zo veel?” vroeg ze vol verbazing. “Ik heb hem wel tien boterhammen zien binnenspelen!” Tom grijnsde en zei met volle mond: “Ik hewb ew wel twaalf gweteld!” Iedereen lachte en Simone verzuchtte: “En maar niet verdikken he..” Ze liep de kamer uit en Bill zei vol enthousiasme: “Laten we weer beginnen! David zal zo wel komen.” En juist nadat hij dit gezegd had, stapte de manager van het jonge viertal de repetitieruimte binnen. Hij glimlachte breeduit terwijl hij werd verwelkomd. “ook hallo allemaal!” begroette hij hen, en vervolgde wat zakelijk: “Laat me eens zien hoe ver jullie al staan, mt dans!” Gustav kroop achter zijn drumstel en Georg en Tom namen hun gitaar. Bill greep de micro met beide handen vast. “Speciaal voor David!” riep hij, wat enig gegrinnik van de anderen teweegbracht. De band speelde en de danseressen dansten de pannen van het dak. De manager knikte goedkeurend, maar na een blik op zijn horloge zei hij haastig dat hij er vandoor moest. Hij verkondigde wel nog even dat hij het hele gezelschap ’s avonds op restaurant zou trakteren. Iedereen juichte, en David glimlachte vaag voor hij in zijn zilvergrijze Mercedes stapte. De hele middag repeteerden ze samen, en het ging echt goed. Lara was haast uitzinnig tijdens n van de pauzes. “.. Echt getalenteerd!” hoorde Anouk haar opgewonden zeggen tegen Bill, die genteresseerd luisterde. Ze staarde wat voor haar uit en begreep niet waarom ze zo moe was. Misschien waren de dansen wat te intensief. Haar blik dwaalde rond in de ruimte en viel op Naomi, die nogal asociaal in een hoekje zat. De hele dag had ze bijna geen woord gezegd, en reageerde nors op alle toenaderingspogingen van Anouk. Anouk zich onwillekeurig af wat er toch mis was met dat kind. Nog altijd omwille van die historie met Tom..? Ze keek weg van Naomi en haar ogen vingen de gestalte van deze laatst genoemde. Hij was met Lara, Lina en Gustav een geanimeerd gesprek aan het voeren. Zijn handen bewogen op en neer met zijn woorden, en zijn ogen flakkerden, vol van het onderwerp waarover hij bezig was. Opeens keek hij opzij, en Anouk kon haar ogen net niet snel genoeg neerslaan. Zich ervan bewust dat ze gestaard had naar hem, richtte ze haar blik op haar versleten schoenen. Vanuit haar ooghoek zag ze dat Tom nog even naar haar keek, maar dan weer verderging met zijn verhaal. De pauzes duurden niet te lang, Lara wou zoveel mogelijk dansen, en dus waren ze algauw weer bezig. Tegen een uur of 6 zei Lara: “Geweldig, echt subliem! We moeten dan nog een datum voor deze week afspreken waarin we alles herhalen, maar niet vergeten te oefenen!” Ze pakte wat gerief in en de drie danseressen keken naar de jongens die nog aan het spelen waren, ditmaal ‘Ich brech aus’. Anouk bestudeerde Tom, hij waszo schattig wanneer hij gitaar speelde! Zijn blik was van concentratie verwrongen, maar toch glimlachte hij lief, alsof hij het meest in de wereld van zijn gitaar hield. Hij keek eens op naar de meisjes en grijnsde. Na een lied of drie stopten ze met spelen, en Bill zei lachend: “Oke, dat was het officile deel voor vandaag wel weer! Ik sterf van de honger!” Iedereen hielp met opruimen, en ze volgden Lara dan naar buiten, klaar om naar het restaurant te vertrekken.

Deel 12: In het restaurant

“Ow..” Anouk stopte. “Lara.. is dit jouw auto?” Gustav grinnikte, en Anouk keek opnieuw naar het kleine kevertje dat voor hen aan de stoep stond. “Hoe gaan wij daar met acht mensen in geraken?” vroeg Lina zich hardop af. “Een beetje pushen, en dat lukt wel!” grijnsde Tom, en hij opende een zijportier. Het was geen gemakkelijke opdracht, maar uiteindelijk zaten ze allemaal in de auto op elkaar gepropt. Lina kroop bij Anouk op schoot, en beiden werden gepijnigd door de brede schouder van Georg die uitstak. Aan hun andere kant zat Tom, en Anouk voelde zich helemaal gloeien door zijn lichaamswarmte. Wat was er toch met haar? “Ziezo, einde rit!” zei Lara ten langen leste. “Iedereen eruit!” Met wat geduw kroop iedereen uit de auto en ging het restaurant binnen. Het was gezellig, met warme kleuren en veel verlichting. In een hoek stond een grote ronde tafel, een ober kwam haastig aangelopen toen hij hen zag, en na een diepe buiging verwees hij hen naar die tafel. Anouk ging naast Lina zitten en Tom schoot vlug naast haar. “Wat heb ik een honger!” zei hij grijnzend, en greep de menukaart beet. “Nee..” zei Anouk ongelovig, “Je hebt vanmiddag een half brood naar binnen gespeeld!” Tom prikte haar in haar zij en zei dat een gezonde jongen met een gezonde eetlust veel voedsel nodig had. Naomi, aan de andere kant van de tafel, snoof eens schamper, maar Anouk was de enige die dit opmerkte. Naomi zat de hele dag wat rond Georg te hangen, die dit zichtbaar vervelend vond. Nu was hij ongenteresseerd aan het luisteren naar haar, terwijl hij naar zijn vork staarde. Na een tijdje babbelen keek iedereen plots op, want David was gearriveerd. “Sorry,” hijgde hij, “Had wat verplichtingen na te komen. Ik denk dat ik een slaatje met lamsbout bestel!” Hij wenkte een ober, die in geen tijd bij hun tafel stond. De ober streek even keurig het tafellaken glad en nam de bestellingen op. Het werd een gezellige avond, zelfs Naomi gedroeg zich redelijk aardig. Op het einde van de avond gebeurde er iets waardoor de dag helemaal geslaagd was. Anouk was haar handen aan het wassen in de wasbakken bij de toiletten, toen Bill naar haar toeliep. Hij lachte zijn witte tanden bloot en vertelde: “Het spijt me nog altijd van eergisteren, ik wou je echt niet laten schrikken! Ik hoop dat je er niet zo hard mee inzit..” Hij keek haar even aan, en ze glimlachte geruststellend. Hij vervolgde: “Het was even.. een bevlieging..” zei hij verontschuldigend. “Ik ben over je heen, ik hou niet meer van je, maar gewoon als vriendin. Je hoeft je echt geen zorgen te maken, we zijn gewoon goede vrienden nu, toch?” Hij knipoogde en Anouk beaamde dat. Bill nam haar kort in zijn armen en fluisterde zacht: “Ik denk dat je meer iets voor Tom bent..” Met een mysterieuze glimlach wandelde hij weer naar de tafel terug. Anouk voelde zich zweven. Alles was weer ok, Bill had geen gevoelens meer voor haar! En wat zei hij nou over Tom..? Glimlachend vervoegde ze zich weer bij het gezelschap en beleefde een leuke avond. Vooral met Tom aan haar zij.

Deel 13 Kleren passen! =)

“Heerlijk tante!” brabbelde Anouk, haar mond vol spek met ei. Ze zat aan de ontbijttafel samen met haar tante van een uitgebreid ontbijt te genieten. Haar oom was uit werken. “Wat dacht je nog te doen vandaag?” vroeg haar tante aan Anouk. “Euh..” aarzelde zij, “Vanmiddag van 13 tot 15 uur moet ik kleren passen voor de clips en zo.. Ik weet nog niet wat ik daarna zal doen, maar voor deze morgen heb ik anders wel zin om hier wat te helpen.” Haar tante glunderde. “Dat is heel lief van je, Anouk! Er zijn hier inderdaad wel een paar klusjes die gedaan moeten worden.” De paar klusjes bleken er toch een hoop te zijn. De hele voormiddag waste Anouk af, trok het onkruid, verzorgde de groentetuin, gaf de kippen en honden te eten, waste kleren, poetste het huis en ging met de hond wandelen. Maar ze deed het graag, tenslotte logeerde ze al een zestal dagen bij haar tante, kost en inwoon zonder te betalen! Het was het minste wat ze kon doen. Ze belde ook nog eens naar het thuisfront, om haar ouders en vriendinnen mee te laten zijn in het wereldje van Tokio Hotel. Haar vriendinnen thuis waren blij voor haar, en steunden haar in alles wat ze deed, ook al vonden ze Tokio Hotel maar een stelletje gays met Bill als oppergay. Anouk hield wijselijk haar mond over het incident met Bill. ’s Middags kwam Lina haar ophalen met de auto van haar moeder, en ze vertrokken. “Hallo!” begroetten een hoop meisjes de twee vriendinnen. Ze zaten in een kring in een van de kleedkamers van een of ander Duits televisiestation. Anouk en Lina gaven iedereen een kus en gingen erbij zitten. “Hebben jullie al die enorme hal vol kleren gezien?” vroeg Lily met grote ogen. “Het is echt reusachtig, duizenden kledingstukken!” “Nee, we zijn hier pas,” antwoordde Lina. Lara kwam tussenbeide. “Jullie kunnen straks wel kijken,’ glimlachte ze. “Laten we eerst kijken voor de kleren van de eerstvolgende clip. Het is een groot geheim, maar als jullie beloven dat jullie het aan niemand vertellen, kan ik alvast zeggen welke dat is. De meisjes joelden luid dat ze gingen zwijgen, en Lara lachte. “Tom heeft zelf een lied geschreven, dat ‘Mein herz ist in deine hnde’ heet. Het zal een echte premire worden, net als 1000 meere!” Anouk dacht met bewondering aan Tom. Nooit gedacht dat hij liedjes kon schrijven. Lara liep de deur uit en kwam terug binnen met een gigantisch ijzeren rek vol zwarte jurkjes. Ze riep (alle meisjes waren al opgewonden aan het fluisteren): “Pas deze kleedjes, en hou aan wat je past, alle maten zijn beschikbaar!” Dat hoefde ze geen twee keer te zeggen. De meiden stormden giechelend op het rek af en pasten alles wat ze in hun handen kregen. Het jurkje met de juiste maat moesten ze opzij leggen, en van een ander rek allemaal rode haltertopjes passen. Zo ging het maar door, en op den duur hadden alle danseressen een grote stapel kledingsstukken naast hen liggen, waaronder broeken, rokjes, topjes, en nog veel meer. “Mogen we dit houden na de clip?” vroeg een rossig meisje hoopvol. Lara schudde haar hoofd, en zei met een spijtige blik: “Tja, ik weet dat er mooie dingen tussen zitten, maar dit is allemaal nog nodig, n van de platenmaatschappij.” Velen keken teleurgesteld, en Lara toverde een vrouw tevoorschijn. “Dit is Ellen,” stelde ze de blonde, zwaar gemaquilleerde vrouw voor. “Zij is de styliste van dienst. Ze gaat jullie haar en make-up nu individueel juist doen voor in de clip. Probeer het rustig te houden.” De meisjes knikten gehoorzaam. “Anouk, Naomi, Lina..” wenkte Lara hen, “Willen jullie even volgen?” De drie huppelden achter Lara aan, die hen naar een andere kleedkamer leidde. “Luister, jullie hebben nog wat nodig voor de optredens, dat ik nu ga halen. Wacht hier op mij.” Lara verdween weer, ze moest dit hele gebouw wel vanbuiten kennen. Anouk aarzelde even, maar draaide zich toen om naar Naomi, die zoals gewoonlijk erg zwijgzaam was. “H,” vroeg Anouk, “Wat is dat nu eigenlijk tussen jou en Tom? Ik dacht dat ik iets had opgevangen of zo..” Naomi lachte schamper. “Zo, zitten jullie nu ook al allemaal achter mijn rug te roddelen?” vroeg ze venijnig. “Stelletje jaloerse, achterbakse geiten! Tom wil me, we zijn laatst in bed beland.” Anouk schrok van haar botheid. “O ja?” ketste ze terug. “Waarom heeft hij je dan plots zijn bed uitgejaagd, roepend dat hij je nooit meer wou zien?” Naomi knipperde met haar ogen, ze had niet verwacht dat Anouk de details wist. Toch herpakte ze zich en snoof: “Phuh, hij is toch zo vreselijk zielig. Denk je dat ik dat echt wou? Wou alleen zien hoe snel hij met iemand in bed duikt, de macho met zijn stomme gangsta clothes! Ik heb zelf moeten zeggen dat ik niet wou!” Lina, die hier nog niets van gehoord had, keek met open mond toe. Anouk bleef rustig, ook al kookte ze vanbinnen. “Naomi, jij bent een vuile leugenaarster,” zei ze zo kalm mogelijk. “Jammer dat ik en Tom nog zoveel dagen met zo’n serpent opgescheept zullen zitten!” Lina probeerde tussenbeide te komen. “Meiden, laten we aardig blijven doen..” “Hoe kan ik nu aardig doen als ik hier met zo’n hatelijke mensen zit opgescheept?” brieste Naomi. “Denk maar niet dat jullie me ongestraft kunnen beledigen, ik heb de nodige vrienden!” Anouk wou haar net van repliek dienen, toen Lara net binnenkwam. Ze wierp een dodelijke blik op Naomi, en keek dan verrast naar de mooie uitfits. Lara had voor hen witte strapless topjes mee, met enkele zwarte bloemen en diamanten aan de zijkant in de taille, en korte zwarte plooirokjes, ook met enkele diamantjes in. In de vakken onderaan het rek ontdekte Anouk leggings en zilveren oorringen. “Dit gaat mooi zijn!” riep ze naar Lina, en begon meteen te passen. Ze draaide wat voor de spiegel in haar kleren en was verrukt. Ook Lina en Naomi vonden het een geslaagde outfit. Lara keek blij, en nam dan de kleren weer mee. “Nu naar Ellen,” knipoogde ze, en wees de meisjes de weg in alle gangen. “Aaah!” riep Ellen in het midden van de kleedkamer uit, “Alleen jullie moeten nog!” Ze prutste wat aan Anouks haar en zei dat ze het ging stijlen en mooi langs haar ogen laten vallen. Ze zou wat zwarte eyeliner gebruiken, maar niet te veel. Na alle kledinggedoe mocht iedereen weer naar huis. Een achttal meisjes, waaronder Anouk, Lily en Lina, hadden wel zin om naar de bioscoop te gaan, en besloten de laatste Pirates te gaan zien, die nog altijd draaide. Anouk kreeg ineens een ingeving en vroeg of ze de jongens van Tokio Hotel niet mocht meevragen. De anderen knikten enthousiast, en dus belde Anouk naar Tom. Ze hoorde na haar vraag eerst wat gerommel op de achtergrond, en toen zei Tom: “Yeah, daar hebben we wel zin in! Bill heeft hem al gezien, maar Andreas is hier, hij komt ook graag mee.” “Okee!” riep Anouk, en beindigde het gesprek. De meisjes wandelden te voet naar de bios, want hij was niet zo ver. Tijdens het wandelen porde Anouk Lina aan en zei stil: “Andreas komt ook.” Lina glimlachte bleek, en Anouk zag dat ze bang was voor de confrontatie. Tenslotte hadden ze elkaar voor het laatst gezien op de dansvloer, en werden nogal ruw gescheiden door de actie van Tom. “Don’t worry,” zei ze geruststellend, en haakte haar arm door die van Lina. “Ik ben er voor jou.”

Deel 14: Het onverbiddelijke (dank aan Elise)

Het bioscoopbezoek was leuk geweest, iedereen genoot van Jack Sparrow en zijn gevolg. Anouk had Lina hand in hand zien zitten met Andreas, en vocht de hele film lang tegen de verleiding om de hand van Tom, die naast haar zat, vast te grijpen. Uiteindelijk heeft ze niet gedurfd, al raakten hun handen vaak ‘per ongeluk’ terwijl ze graaiden in de popcornzak. Halverwege de film rekte Tom zich uit en legde zijn arm over haar bioscoopzetel. De dag erna bleef Anouk thuis, ze had drie vrije dagen, waarin ze niets voor TH hoefde te doen. Ze had de aanboden van Lina en de rest om eens te gaan stappen afgeslagen. Drie daagjes plattelandse rust, dat was wat ze wou. Ze oefende vaak haar danspasjes van de clips en optredens, terwijl ze dagdroomde over de concerten zelf. “Anouk, kom eens hier!” riep haar tante de eerste middag. “Met wie belde je net?” “Met mijn vader..” antwoordde Anouk lichtjes verbaasd. Waarom vroeg ze dat? Haar tante werd wat rood. Op een ietwat kordate toon zei ze: “Sorry, maar je oom en ik hebben liever niet dat je vanuit dit huis naar je vader belt. Je logeert bij ons, en wij willen niets van contact hebben met je vader, de vuile..” Anouk wou er wat tegen inbrengen, maar ze zweeg toen ze de blik van haar tante zag. Ze moest haar wel aan de regels houden, waar sliep ze anders? Toch vond Anouk haar tante vanaf die dag een stuk minder sympathiek. Verder gebeurde er niet veel speciaals. Ze schreef wat aan liedjesteksten, hielp op de boerderij en belde met haar vriendinnen. Tom sms’te dat hij en Bill een verrassing voor haar hadden, en ze kon bijna niet wachten. De tweede middag ging ze wandelen met Buggy, de hond van haar oom. Ze vroeg zich altijd grinnikend af wie het arme schepsel zo idioot gedoopt had. Anouk wandelde langs de velden, Buggy hijgend rond haar heen springend. De wind blies door haar haren en ze bleef even staan, genietend van de zonsondergang. De hemel kleurde dieprood. “Weiter, Buggy!” zei ze tot de hond. “We moeten voor het donker weer thuis zijn!” Wanneer Anouk en de hond het erf opliepen, waren boze stemmen te horen. “Niet te betrouwen, kwaad bloed zeg ik je!” klonk er van wat verder. Oei, dacht Anouk, ruzie! Ze sloop op haar tenen naar de achterdeur, ze wou haar tante en oom niet storen. Maar voor ze kon opendoen, zwaaide de achterdeur voor haar neus open. Een rood aangelopen tante stond in de deuropening en tierde furieus: “Raus!” Ze wees naar de straat, en Anouk besefte met een schok dat ze het tegen haar had. Ze zette voorzichtig een voetje naar achter en vroeg: “Wat is er tante? Ik begrijp niet goed..” Haar tante viel haar in de rede, haar ogen vol woede. “Tuurlijk begrijp je het wel, duivelsgebroed! Ik had het moeten weten, 500 euro op de keukentafel laten liggen, met zjn dochter in de buurt! Hoe kon ik ooit zo stom zijn om je te vertrouwen?” Ze sperde haar neusgaten wijd open en Anouk was verstomd van verbazing. Ze hakkelde moeizaam: “Maar.. U denkt toch niet dat ik die 500 euro genomen heb..?” Haar tante plaatste haar handen in de zij en zei hatelijk: “Nee, ik denk het niet, ich weiss het zeker! Je bent van slecht zaad afkomstig, je bent even kwaadaardig als je vader! We hebben een enorme vergissing begaan door je hier te laten logeren. Geef n dat geld terug!” Haar stem klonk razend, en Anouk dook bijna bevend in elkaar. Zo had ze nog nooit iemand meegemaakt. Ze wist niet eens dat er zoveel geld in huis was, laat staan dat ze er aan zou denken om dat te stelen! Ze probeerde haar gedachten onder woorden te brengen, maar haar tante gilde nu nog luider. “En je hebt net zoals je vader het lef niet het geld terug te geven? Heb je het al opgedaan aan dat stomme flutgroepje? Wel, ga dr dan maar heen, want hier blijf je niet, we hoeven geen leugenachtige, onderkruiperige dieven in huis! Ga weg, weit weg von hier, voor ik je een rechtszaak aanspan!” Haar man verscheen nu ook in de deuropening en riep: “Dit zullen we niet vergeten, Anouk Sstrom! Zorg dat we je nooit meer zien, net als je vader, de vuile familieberover!” Anouk stapte achteruit, haar ogen vol angst voor de mensen die ze nauwelijks herkende. Ze begon te rennen, struikelde bijna over haar eigen benen, en de tranen stroomden over haar wangen. Als verdoofd bleef ze maar hollen, ver en verder van haar familie die haar haatte, ng verder, niet eens wetend waarheen. Tenslotte liet ze zich uitgeput op de grond vallen en huilde met lange uithalen. Het was intussen donker, en n blik rond haar heen leerde haar dat ze verdwaald was. Anouk kroop tegen een boom aan en sloeg haar handen rond haar benen. Ze liet haar hoofd rusten op haar knien en snikte zachtjes. Niets had ze nu nog, geen familie, geen onderdak, geen spullen. Ze was buitengegooid bij haar tante als een ordinaire dief, ze had geen persoonlijk gerief mee en per slot van rekening was ze verdwaald in de nacht. Laat me hier doodvriezen, bad ze tot God. Laat dit gedaan zijn, die oeverloze pijn. Ze voelde zich verloren in haar eigen eenzaamheid.

Deel 15 De redding

Anouk, wegzinkend in de duisternis en eenzaamheid, schrok op van een geluid. Felle koplampen verblindden haar ogen en ze hoorde een opgewonden gepraat onder het brommem van een motor. Ze lag nog altijd op de koude grond, half verkleumd en zowat weg van de wereld. De auto stopte en het ronken van de motor stierf weg. Enkele portieren klapten open. “Zou zij dat zijn?” vroeg een ongeruste stem. Anouks hoofde bonkte, en ze verborg het weer in haar armen. “Oh mein Gott!” hoorde ze een tweede stem. “Kijk dan hoe ze er uitziet! Ze is onderkoeld!” Twee paar voeten stampten naar haar toe en Anouk voelde hoe een deken rond haar schouders werd gedrapeerd. “Anouk.. Anouk..” Moeizaam hief ze haar hoofd op en staarde wezenloos in twee kastanjebruine ogen. Wacht.. Ze pijnigde haar hersenen, op zoek naar herkenning. Die ogen.. Die stemmen.. “Kom, Anouk. Alles komt goed, ik beloof het. Echt waar, vertrau mir..” Twee sterke armen schoven onder Anouks knien en rug en ze werd voorzichtig opgetild. Nog altijd verblind door het licht, sloot Anouk haar ogen en liet haar hoofd rusten tegen de borstkas van de persoon die haar vasthad en nu lichtjes in paniek zei: “Bill, ik maak me echt ongerust! Moeten we haar niet naar een ziekenhuis brengen? Ze ziet er zo breekbaar uit!” De ander antwoordde geruststellend: “Dat is echt niet nodig, broertje. Ze is alleen wat onderkoeld en misschien in shock. Komm, we brengen haar naar huis.” Anouk werd door de sterke armen voorzichtig in de auto gelegd. Haar ogen draaiden, en net voor ze indommelde, voelde ze een traan op haar wang druppen, maar hij was niet van haar afkomstig.

Deel 16 Irgendwo

Anouk voelde hoe een vochtige doek over haar voorhoofd gleed, dat hard klopte. Ze had enorm warm en haar keel voelde droog aan. Haar oogleden waren zwaar en het kostte haar moeite ze te openen. Opnieuw keek ze in twee bezorgde kastanjebruine ogen. “Tom..” wist ze schor uit te brengen. Haar stem raspte, het leek alsof ze in geen dagen gesproken had. Tom streek liefdevol een pluk haar achter haar oren en drukte een kus op haar voorhoofd. Hij fluisterde: ‘”Ik ben zo blij dat alles goed met je is! Ik maakte me echt zorgen.” Anouk wist een kleine glimlach op haar gezicht te toveren. Ze wou praten, maar Tom legde zijn vinger op haar lippen. “Niets zeggen,” fluisterde hij sussend. “Je moet rusten van de dokter.” Anouks hart vulde zich met een ongekende warmte toen ze besefte dat Tom waarschijnlijk nog geen moment van haar zij geweken was. Ze glimlachte bleek en nam Toms hand teder vast. “Hoe..?” vroeg ze zacht. Tom plofte naast haar neer op bed. “Bill en ik hadden, zoals we al sms’ten, een verassing voor je.,” vertelde hij met gedempte stem. “We wilden je komen verrassen bij je tante thuis, om je mee te nemen naar de stad, maar toen we het erf op kwamen gereden, flipte je tante redelijk..” Een groef tekende zich op zijn gezicht af, voor hij met een zucht verderging: “Ze riep dat we weg moesten van bij haar huis, dat we voor haar part mochten doodvallen. Bill en ik vroegen beleefd waar je was, en ze schreeuwde dat je weg was, en weg mocht blijven, en je spullen ook. Daarbij gooide ze een hoop van je gerief buiten en smeet de deur dicht voor onze neus. We wisten niet goed wat te doen, maar besloten om je spullen mee te nemen, en op zoek te gaan naar jou. We dachten dat je ergens moest gestrand zijn, aangezien je niets bij je had.” Toms vinger cirkelde rond op Anouks wang. Hij sloeg zijn ogen neer en vervolgde: “Na een uurtje rondrijden vonden we je eindelijk, en je was al zo diep weggezonken dat je waarschijnlijk niet eens besefte dat we er waren. Je voelde zo koud aan, Anouk, en ik was als de dood dat je iets was overkomen!” Hij kneep wat harder in haar hand, en zei met een vrolijke ondertoon: “Maar gelukkig is alles goed met je! Je hebt lang geslapen, het is nu vier uur in de middag, en je moet wel een razende honger hebben!” En inderdaad, toen Tom dat zei, voelde Anouk haar maag rammelen. “Mam!” riep Tom door de deur. “Onze zieke heeft honger!” Simone kwam bijna direct daarna binnen, met een kom warme soep en wat broodjes. Dankbaar nam Anouk een hap, en nadat Simone weer de deur uit was, zag ze Bill wat eenzaam en aarzelend in deuropening staan. “Kom toch,” zei Tom zacht, en Bill ging naast Anouk op bed zitten. Hij nam haar hand vast en keek diep in haar ogen. Een moment zaten de drie daar stilzwijgend naast elkaar, twee broers en een meisje, die elkaar even zonder woorden begrepen. Hoe of wanneer het begon, wisten ze niet precies, maar opeens waren Tom, Bill en Anouk in een eindeloze omhelzing verstrengeld. Geluidloze tranen stroomden over Anouks wangen en Tom wreef zacht over haar rug. “Waar moet ik naar toe?” snikte ze bijna onhoorbaar. “Ik heb geen dak boven mijn hoofd, geen familie, geen vrienden.. Iedereen haat me!” “Shht..” suste Bill haar. “Het komt echt wel goed tussen jou en je familie, dat beloof ik! En in tussentijd kan je zeker hier blijven logeren!” Hij streelde door haar haar terwijl Tom en hij Anouk nog steeds teder vasthielden. Tom wou iets zeggen, bedacht zich, maar opende dan toch zijn mond. “Anouk.. Hoe komt het eigenlijk dat je tante en oom zo kwaad zijn? Heb je iets misdaan?” Anouk snikte harder en Bill wierp zijn broer een boze blik toe, voor hij zei: “Het is goed, je hoeft niet..” Anouk onderbrak hem. Met een redelijk vaste stem antwoordde ze: “Mijn tante denkt dat ik 500 euro van hen gestolen heb, omdat zo’n briefje verdwenen is. En het blijkt nu dat mijn vader vroeger de familie bestolen heeft, dus geloven ze het helemaal..” Ze zuchtte, legde haar hoofd even tegen de schouder van een van de broers, maar ging dan weer verder. “Ik heb niets gestolen, echt niet, en ik ben zeker dat mijn vader dat ook niet gedaan heeft!” Tom tilde Anouks kin op, zodat hij recht in haar droevige ogen keek. Met een stuk stof van zijn veel te grote T-shirt veegde hij de tranen van haar wang weg en zei: “Wel, bel hem.” Hij haalde zijn gsm uit een zak van zijn laaghangende broek en gaf hem aan Anouk. Haar ogen straalden even, en ze maakte zich los uit de groepsknuffel. Ze tikte bijna blindelings het nummer van haar vader in en wachtte terwijl de toon piepte, en Tom & Bill naast haar stonden, met bemoedigende blikken in hun ogen.

Deel 17. Sterne

“Je hebt helemaal gelijk paps! Doei, ik hou van je!” Anouk beindigde het gesprek. Een ietwat glunderende glimlach was intussen op haar gezicht verschenen. “En?” vroeg Tom vol spanning. “Het zogezegde ‘schandaal’ van vroeger was een regelrechte leugen. Mijn vader zou het massief gouden horloge van mijn grootmoeder gestolen hebben, en de familie haat hem nog steeds daarvoor, alhoewel niets van dat verhaal echt gebeurd is. En ik heb al die jaren mijn familie niet gezien, omwille van dat voorval, en het ziet er naar uit dat ik ze de komende tijd ook niet echt meer onder ogen zal komen..” Tom sloeg troostend een arm rond haar schouder en Anouk had het plots warm. Ze zei opgewekt: “Maar pa zegt dat het geld wel gauw zal gevonden zijn, en dan blijkt dat ik zo onschuldig als een lammetje ben! Hij zei dat ik gewoon moet genieten van mijn tijd als danseres bij Tokio Hotel, en hij gaat geld opsturen zodat ik in een hotel kan blijven.” “Wat?” zei Bill gespeeld verontwaardigd. “Jij blijft bij ons, meid, we hebben jou gekidnapt!” Tom grinnikte. “Maar..” aarzelende Anouk. “Ik wil niet tot last zijn!” “Jij bent ons nooit tot last, lieverd!” grijnsde Tom, en raakte haar arm even aan. Ze lachte en gaf eerst Bill en dan Tom een knuffel. “Dank je! Dan ga ik jullie eens trakteren met het geld van mijn vader!” Ze keek plots rond in de kamer en vroeg: “Van wie is deze kamer? Logeer ik hier?” Tom grijnsde zijn witte tanden bloot. “Kijk maar eens goed rond!” De blauw-wit geverfde kamer was behangen met posters van goed voorziene babes in bikini, en enkele gouden platen en gitaren stonden op de kasten. “Oh my god, hier wil ik niet slapen!” plaagde Anouk Tom, en hij stak zijn tong uit. “Mijn bed is groot genoeg voor twee!” grijnsde hij ondeugend. “Onze moeder heeft het bed in de logeerkamer al klaargezet,” kwam Bill tussenbeide. Verbeeldde Anouk het zich nu, of zag ze een flits van ontgoocheling in de ogen van Tom? Het was waarschijnlijk een vergissing, want vlak erna grijnsde Tom breed en gebood haar om de soep op te drinken voor hij koud werd. Ze slurpte van haar soep en vroeg: “Is er morgen geen repetitie voor de optredens?” Bill glimlachte. “Wegens persoonlijke omstandigheden kunnen de zanger, gitarist en een danseres niet aanwezig zijn, en dus wordt die repetitie uitgesteld tot de dag erna. Morgen willen we jou wat opvrolijken!” Tom grijnsde: “Ja, we kunnen je dan ‘de verassing’ bezorgen!” “Ik kijk er al naar uit,” knipoogde Anouk. “Maar nu zou ik graag verder eten en mijn spullen in de logeerkamer uitpakken, als jullie dat niet erg vinden.” “Nee hoor.. Als je zeker bent dat je niet te moe of te duizelig daarvoor bent,” zei Bill ongerust. Anouk grinnikte: “Ik leef echt nog hoor, Bill Kaulitz. Ik kan heus nog wel rechtstaan.” Toms ogen fonkelden even en hij trok zijn broer mee de kamer uit. Nadat Anouk alles had opgegeten ging ze op zoek naar de logeerkamer. Lang moest ze gelukkig niet zoeken, hij bleek recht tegenover de slaapkamer van Tom te liggen. Anouk ging naar binnen en slikte even. Op het bed lagen een hoop spullen, netjes opgevouwen en gestapeld, maar hoeveel moeite Simone ook had gedaan het te verbergen, het was duidelijk dat ermee gegooid was. Tranen welden in haar ogen op toen ze zag dat een beeldje dat ze ooit voor haar vader had gekregen, in brokstukken lag. Op een hoopje, alsof Simone had proberen te verbergen dat het stuk was. Ze probeerde haar tranen in te houden en veegde haar gezicht af. Het is het niet waard, hield ze zichzelf voor, en neuriede ‘Spring Nicht’ terwijl ze alle kapotte dingen in de vuilbak wierp. Een paar kleren waren gescheurd, onder andere n van haar twee slaapkleedjes, en tot haar grote verdriet ook haar lievelingsshirt van My Chemical Romance. Ze stak de oortjes van haar mp3 in en startte de kareoke versie van ‘Spring Nicht’. Ooit had ze een eigen tekst erop gemaakt, voor een goede vriendin van haar. “Boven de daken.. speel je met Barbie en Ken..” Anouk schrok ervan hoe bibberig haar stem klonk, je hoorde de ongehuilde tranen erdoor. Ze schraapte haar keel en zong verder: “Ik zwijg jouw naam, omdat met je lief aan het kussen ben..” Ze zong het hele lied, steeds luider en opgewekter, terwijl ze haar spullen in de kasten van de logeerkamer propte. Toen ‘Spring Niet’ gedaan was, schakelde ze da mp3 uit. Ze had geen zin in andere liedjes. Ze draaide zich om en wou naar de deur lopen, maar schrok zich kapot. “Mooi gezongen,” grinnikte Tom. “Ik ken de muziek van ergens, maar het komt zo direct niet in me op.” Hij stond comfortabel tegen de deurpost geleund, zijn armen over elkaar geslagen en duidelijk in zijn nopjes. “Tom!” riep Anouk half geschokt, half geamuseerd uit. “Hoe lang sta je hier al?” “Oh,” zei de jongen met zijn te lange T-shirt luchtig. “Ongeveer vanaf: Ik kronkel door het snoep voor jou, je weet dat ik met je trouw.. Spring niiieeeet!” Hij gaf een nogal overdreven en dramatische demonstratie en lachte heel luid. Anouk vond zijn accentje schattig, maar was ook wel beschaamd. “Je verstaat toch geen Nederlands, he?” vroeg ze blozend. Hij lachte weer, zijn witte tanden flikkerden in het licht van de lamp, en zei: “Een paar woordjes, maar weer gerust, ik heb lang niet alles verstaan.’ Anouk zuchtte opgelucht. “Maar.. Heb jij dat zelf geschreven, die tekst?” vroeg Tom. “Ja, voor een vriendin van me. Ik schrijf nogal veel, het gaat vanzelf,” antwoordde Anouk met een kleine glimlach. Tom keek haar lichtjes onder de indruk aan, en plots gingen zijn wenkbrauwen omhoog en vormde zijn mond een grote, onuitgesproken ‘O’. “Damned, jij ziet er debiel uit!” proestte Anouk het uit van het lachen. “Ja, nein,” zei Tom verstrooid, en hij ging op het bed zitten, haar met zich meetrekkend. “Ik heb een vraag voor je,” zei hij nogal gewichtig. “Es ist wichtig!” Anouk keek bedenkelijk en riep dan uit: “Ja Tom, ik wil met je trouwen!” Tom lag in een deuk, maar herstelde zich vlug. “Luister,” zei hij, en staarde haar indringend aan. Anouk ging rechtop zitten en keer nieuwsgierig. Het beloofde serieus te worden, wat zijn vraag ook was.

Deel 18: Liebe

Wat aarzelend begon Tom: “Een tijdje geleden waren Bill en ik wat aan het grappen. We waren bezig over de teksten van onze liedjes, en ik zei dat Bill soms veel te dramatisch is.” Zijn gezicht betrok. “Nou.. dan werd hij wat boos, en zei dat ik zelf geen greintje gevoel in mij heb. Ik was verontwaardigd en we hadden een woordenwisseling. Van het n kwam het ander, we sloten een weddenschap. Als ik een gevoelig liedje kan schrijven, zullen we er onze nieuwe single van maken met bijbehorende clip, en kan ik het niet, zoals hij denkt, dan mag hij dat in alle interviews zeggen. Tom trok een gespeeld droevig gezicht. “En dan maken ze me allemaal belachelijk!” Anouk grinnikte zacht, en Tom begon ook te grijnzen. Hij zei: “Nee.. Zo erg vind ik dat niet.. Maar het gaat om de eer! Ik wil bewijzen dat ik ook wat kan!” Anouk keek hem nadenkend aan en zei dan langzaam: “Maar je hebt toch een liedje geschreven? Lara, de danscoach, zei dat we oefenen voor de clip van “Meine Herz in deine Hnde”, geschreven door jou!” Tom zuchtte. “Tja, Bill was me aan het uitlachen dat ik nog steeds niets geschreven had, dat ik het gewoon niet kan, en ik kon er niet meer tegen. Ik zei dat ik er al lang n geschreven had, over onbeantwoorde liefde.” Toen hij dat zei, keek hij Anouk niet aan, maar staarde naar de grond. Hij vervolgde: “Ik heb de muziek al helemaal, echt! Maar ik vind alleen de juiste woorden niet, dat is Bills talent!” “En je vraag is..?” vroeg Anouk plagend. Tom keek op, zijn donkere ogen fonkelden zacht. “Of jij me wil helpen een gevoelig liedje schrijven, zodat ik niet afga bij de rest.” “Tuurlijk wil ik dat!” lachte Anouk. “Op n voorwaarde..” “Wat dan?” vroeg Tom nieuwsgierig. “Dat je me vertelt wie dat meisje is!” lachte Anouk luid. Tom werd rood en mompelde wat. “Wel?” grijnsde Anouk. “Komt er nog wat van?” “Nou..” aarzelde Tom. “Het gaat niet over een speciaal meisje, het gaat eerder over het.. gevoel van onbeantwoorde liefde!” Weer keek hij naar de grond, Anouks ogen mijdend, tot hij verschrikt werd door een meisje dat op hem sprong. “Leugenaar!” schaterde Anouk, en ze gooide haar volle gewicht op hem. “Tom is verliefd, Tom is verliefd!” Ze voelde zich weer even het kleine meisje van op de basisschool dat met haar vriendinnetjes giechelde. Ze begon hem overal te kietelen en Tom schreeuwde het uit. “Whaaaa, stop het, ik meen het!” gierde hij. “Ik vroeg gewoon aan jou om me te helpen, omdat ik weet dat JIJ verliefd bent!” Anouk stopte met kietelen en keek hem verbouwereerd aan. Voor ze wat kon zeggen, maakte Tom van haar verbazing gebruik om haar om te rollen en bovenop haar te gaan liggen. “Daar heb ik je!” grijnsde hij. “Bereid je voor op de kieteldood!” Hij kietelde haar overal en ze schaterde het uit. “Hou op!” hijgde ze. “Ik besterf het!” Tom stopte met kietelen, en plots was zijn gezicht vlak boven het hare. De kastanjebruine ogen keken haar ondeugend aan. “Vertel me,” fluisterde hij zo zacht dat het bijna niet hoorbaar was. “Van wie hou jij dan wel?” Anouk voelde het rood naar haar wangen stijgen, en kon alleen maar terugstaren in die mooie bruine ogen.. Zijn mond leek zo dichtbij.. Hij kwam steeds dichter.. Ze sloot haar ogen.. “Tom, hier komen!” brulde plots een stem van beneden. De magie was in een knip verdwenen, en wanneer Anouk haar ogen weer vlug opende, zag ze een onmiskenbare glimp van teleurstelling in Toms ogen. Hij trok haar recht, gaf haar een knuffel en zei: “Bedankt om me te helpen! Ik laat je de muziek wel eens horen. Slaapzacht.” Hij drukte nog een zachte kus op haar wang en verdween naar beneden. Anouk duizelde. Honderden vlinders raasden door haar buik heen en maakten haar bijna misselijk van geluk. Ze besefte voor het eerst ten volle van ze van Tom Kaulitz hield. Niet als gitarist van Tokio Hotel, maar als mens.

Deel 19: Dagje uit! I (Er volgen nog delen over deze uitstap)

“Opstaan!” Anouk werd ruw door elkaar geschud. “Wat?” vroeg ze slaperig. Bill, helemaal aangekleed, porde haar plagerig in de zij. “We hebben een lange dag voor de boeg!” riep hij, terwijl hij de dekens van haar af gooide. Anouk veegde de slaap geeuwend uit haar ogen en wierp een blik op de wekker. 6h00. “Hey..” protesteerde ze zacht, maar Bill sleurde haar al uit bed, op weg naar de badkamer. Een halfuur later zaten zij en de twee broertjes in de auto, zonder ontbijt, maar met een koelbox in de koffer. Anouk was al een hoop opgewekter, een leuke dag lag in het vooruitzicht. “Waar gaan we heen?” vroeg ze vrolijk. “Dat zul je wel zien!” grijnsde Tom van op de voorbank. Hun blikken kruisten in de achteruitkijkspiegel, en Anouk sloeg verlegen haar ogen neer, waarna ze zichzelf vervloekte. Hoe kon het nu ooit wat worden als ze zo bang was? Wanneer de wagen stopte, keek Anouk verrast op. Ze waren aan de luchthaven beland. Nu was haar nieuwsgierigheid helemaal geprikkeld en ze vroeg onophoudelijk aan de tweeling waar ze heen gingen. Jammer genoeg antwoordden zij alleen maar met geheimzinnige lachjes. Op het vliegtuig dolden de drie wat met de airhostess, die een beginnend meisje was, en overduidelijk fan van Tokio Hotel. Van zodra ze Tom en Bill zag, liep ze rood aan en liet de schaal met hapjes vallen. “Ja, liefje?” vroeg Bill overdreven vriendelijk. Ze werd nog roder en stotterde wat onduidelijks. Bill kreeg medelijden en hielp de stewardess opruimen. “Je hoeft echt niet.. Mijn fout..” hakkelde ze, maar Bill sloeg haar joviaal op de schouder. “Nog een handtekening misschien?” grinnikte Tom. Ze keek hem verbouwereerd aan en raakte met haar rechterhand de plaats aan waar Bill haar zachtjes had geduwd. “Graag!” bloosde ze, en staarde de hele tijd naar Bill terwijl hij en Tom hun krabbel zetten. Na een gemompeld bedankje vluchtte ze rood aangelopen weg. Anouk schaterde het uit. “Waaa Bill, je hebt een vriendinnetje!” gilde ze van plezier. Tom gaf zijn broer een schouderstoot en een schalkse machoknipoog. “Lach maar!” zei Bill gespeeld boos. “Zo zien jullie het eindstation niet!” “Please, fasten your seatbelts,” schalde een mechanische stem uit een megafoon. Alle inzittenden deden wat gevraagd was, en terwijl het vliegtuig op de luchthaven neerstreek, keek Anouk reikhalzend uit het raampje. Een blauw bord met opschrift ‘PARIS’ kwam in zicht. “We gaan naar Parijs!” joelde ze overgelukkig, en gaf Tom en Bill twee dikke zoenen. “Niet te familiair,” waarschuwde Tom haar. “Straks wordt Bills stewardess nog jaloers!” Hij ontweek lachend een klap van zijn broer en ze stapten gezamenlijk het vliegtuig af. Hetzelfde meisje begeleidde de passagiers naar het grote gebouw van waaruit ze naar buiten konden. “Wacht!” hield Bill Anouk tegen, net voor ze binnengingen. Hij haalde uit zijn handbagage een pet en twee zonnebrillen. Met een knipoog zei hij: “De fans in Frankrijk zijn nog erger dan de Duitse!” en hij en Tom zetten de vermomming op. Anouk realiseerde zich ineens weer dat ze met de hotste twin van Europa op stap was, en wist dat vele meisjes haar zouden benijden, moesten ze dit weten. Het drietal ging naar binnen door de douane en haalde hun bagage, een grote rugzak en een koelbox. Ze liepen al babbelend naar de uitgang, Anouk fantaseerde al luidop over Parijs, waar ze slechts n keer met school geweest was. En seconde te laat bemerkten ze een hoopje tieners, die aarzelend in hun richting keken en discussieerden. “Bill”, “Tom” en “Tokio Hotel” waren op te vangen uit het rappe Franse gesprek. Bill zuchtte en zei stil tot Anouk: “Als je wil dat je dag niet verpest wordt door een hoop hysterische fans, volg ons dan nu.” Hij en Tom begonnen tegelijk een heel stuk sneller te wandelen, bijna lopen zelfs, en Anouk draafde achter hen aan. Wanneer ze de buitenlucht instapten, bemerkte Anouk van over haar schouder dat een aantal meisjes zich hadden losgeweekt uit het groepje, en de achtervolging hadden ingezet. Bill riep haastig naar een taxi, maar toen die kwam aangereden, was het al te laat. De meisjes verdrongen zich tussen Bill en Tom en duwden Anouk ruw opzij. “Bill, mag ik je handtekening?” vroeg een blond meisje ademloos. “Tom, signeer mijn borsten asjeblief!” gilde een ander fel opgemaakte, en trok haar topje ferm naar benden, zodat de helft van haar prille borstjes zichtbaar waren. Bill en Tom glimlachten geforceerd en plaatsen overal handtekeningen, tenslotte waren het hun fans, ook al kwamen ze op een ongepast moment. De taxichauffeur begon ongeduldig te toeteren en Bill trok de andere twee in de auto, met een verontschuldigend gezicht naar de fans, die nu hun gsm’s hadden bovengehaald en zoveel mogelijk beelden vastlegden van hun ontmoeting met de zanger en gitarist van Tokio Hotel. Tom, die net bezig was een groter paar borsten te tekenen, keek ietwat teleurgesteld op, maar was opgelucht om te kunnen vertrekken. “Naar het centrum!” zei Bill tot de chauffeur, en die vertrok snel. Enkele gillende meisjes sprintten mee tot ze niet meer konden, en Bill zwaaide flauwtjes. “We wilden geen bodyguards mee om je dag niet te verpesten, maar nu zitten we wel met de fans,” excuseerde hij zich somber. “Niet erg,” lachte Anouk voorzichtig. Ze begreep de meisjes wel, zeker wanneer ze terugdacht aan de tijd waarin ze smachtend naar de posters van Tokio Hotel op haar kamer staarde, en danste op al hun liedjes, dromend over de toekomst. “Moest ik jullie danseres niet zijn en jullie tegenkomen op de luchthaven, reageerde ik waarschijnlijk precies hetzelfde! En trouwens, Tom vond het wel leuk.” Tom grijnsde op zijn Tom-manier. “Het aantal borsten dat ik al gehandtekend heb door mijn beroemdheid.. Niet normaal!” grinnikte hij. “Maar ik heb er geen problemen mee! Alles voor de fans!” voegde hij er met een quasi onschuldig gezicht aan toe. Anouk was geamuseerd, maar voelde zich ook verward. Het bleef natuurlijk wel d Tom Kaulitz.. Hoe stom was het niet van haar om meer dan vriendschap te voelen voor zo’n idool.. Ze verzonk in haar gedachten, en schrok op van Toms stem: “Stop!” De taxichauffeur remde geschrokken. “Kan u ons hier over een uur weer komen ophalen?” vroeg Bill beleefd. “Maar.. Maar..” stotterde de man. “We zijn nog maar rond de banlieus, wat wil u hier doen? Het echte Parijs is nog een stuk verder.” Bill duwde hem een knisperend bankbriefje in de handen en zei beslist: “Ik geloof dat het u niet aangaat wat wij gaan doen. Komt u gewoon over een uurtje terug.” De taxichauffeur keek blij naar de grote fooi in zijn hand en tikte beleefd tegen zijn pet. Wanneer de drie vrienden waren uitgestapt, stoof de taxi weg. Anouk keek om zich heen, naast hen lagen alleen uitgestrekte velden, ze waren bij een autostrade. Bill kroop over de prikkeldraad van een veld heen en riep haar. “Kom op!” Ze klom ook over de omheining heen en vroeg nieuwsgierig: “Mag dat wel?” Tom haalde zijn schouders op en antwoordde stoer: “Ze hebben me het niet verboden.” Ze wandelden door de drassige grond, en een eindje verder, wanneer de auto’s niet meer in zicht waren, stopten ze. Bill en Tom ploften hun rugzakken op de grond en haalden een hoop spullen eruit. Anouk keek haar ogen uit toen een gezellig picknicktafereeltje ontstond, compleet met geruit laken, borden en bestek. “Ontbijt voor mevrouw,” zei Bill bekakt, en Anouk jubelde: “Net als in de films!” Tom en Bill lachten. “Er volgt nog zoveel meer,” knipoogde Tom geheimzinnig.

Deel 20: Dagje uit! II (Extra lang stuk om 20e verjaardag van verhaal te vieren ^^)

Een leuke picknick volgde, en wanneer er paarden kwamen aangelopen, kon de pret niet meer op. De dieren snuffelden aan hun eten, en Tom jaagde ze joelend als een cowboy weg, tot groot jolijt van de anderen. Na een hoop pannenkoeken verorberd te hebben, vonden de drie de taxi terug en vertrokken op weg naar het centrum van Parijs. “Merci beaucoup,” zei Bill in gebroken Frans tegen de taxichauffeur, en Anouk spotte: “Ahh.. wat schattig!” Hij gaf haar een speelse duw en betaalde de taxi, die snel weer wegstoof. “Kijk, de Eiffeltoren!” wees Tom, en Anouk staarde in de verte, haar hand boven haar ogen. Ze stonden aan het begin van een lang pad vol gras dat naar de Eiffeltoren leidde. “Hier hebben we op 21 juli, de Franse nationale feestdag, gespeeld!” vertelde Tom enthousiast, terwijl het drietal naar het bouwwerk wandelde. “Il y avait un monde fou, zoals ze dat hier zouden zeggen.” Anouk glimlachte om het grappige Franse accentje, en luisterde verder. “Het was echt geschift. We kwamen op het podium, en konden het einde van het publiek gewoon niet zien! Overal waar we keken waren fans..” Bill beaamde. “Ja, dat was een moment om nooit te vergeten.” In gedachten verzonken stapten ze verder, en Anouk probeerde zich voor te stellen hoe duizenden gillende meisjes hier gestaan hadden, hun stem schor schreeuwend om Bill, Tom, Georg en Gustav. Er waren waarschijnlijk ook relletjes uitgebroken, en zwermen meisjes waren flauwgevallen. Ze lachte vrolijk, weldra zou ook zij op concerten meegaan! Nog enkele weken.. “Tikkie, jij bent hem!” Tom sprintte plots heel snel weg en liet een met verbazing verstomde Bill achter. Anouk grinnikte en holde achter Tom aan, weg van de tikker. Het kruis van Toms broek kwam zoals gewoonlijk tot aan zijn knien, en daarom was het een enorm grappig zicht om hem te zien lopen. Uitgeput arriveerden de vrienden onder de Eiffeltoren en staarden onder de indruk naar boven. “Wisten jullie dat bij koud weer, hij enkele centimeters groter wordt, omdat hij uitzet?” zei Bill slim en trots, en Tom gaf hem een kameraadschappelijke duw. “Nee!” antwoordde hij geschokt. “Maar weet je.. Het interesseert ons niet!” Lachend sloeg hij zijn arm rond Anouk heen. “Waw, hij is wel groot h!” zei die ontzagwekkend. “En je hebt hem nog niet eens gezien!” grijnsde Tom. Anouk keek hem vragend aan, ze zag de Eiffeltoren nu toch? Toen Tom zo Tom-like bleef grijnzen, begreep ze het. “Vuilaard!” schaterde ze. “Ik heb het over die andere Eiffeltoren!” Toms grijns leek wel aan zijn gezicht vastgeplakt. Bill schudde misprijzend zijn hoofd. “Nou, om de voze opmerkingen van mijn broer te negeren: jammer dat we hem niet kunnen beklimmen,” zei hij met een spijtige blik in zijn ogen. “Maar we hebben nu eenmaal een druk tijdschema vandaag!” “H Bill!” hoorden ze plots iemand roepen. Bill kromp in elkaar, alweer een fan. Maar toen hij zich omdraaide, begon hij breeduit te lachen. “Anna! Veel te lang geleden!” Hij rende naar het meisje toe en knuffelde haar uitzinnig. Anouk keek Tom vragend aan en die trok zijn schouders omhoog. “Oude vriendin van hem,” legde hij uit. Hij keek ineens om zich heen en trok haar dan mee aan haar hand tot onder n van de poten van de Eiffeltoren. “Weet je, Anouk, nu we even alleen zijn, wil ik je iets vertellen.” Ze keek hem verwachtingsvol aan. “Deze plek is n van de meest romantische plaatsen in de wereld,” vervolgde hij. “Ik wil dan wel niet met je trouwen, maar ik wil je graag bedanken van al het plezier dat je me al bezorgde en waarschijnlijk nog zal bezorgen. Ik kan niet geloven wat een goede vriendin jij bent geworden in niet zo’n lange tijd.” Anouk bloosde en voelde zich wat ongemakkelijk. Tom haalde uit zijn zak een vierkant doosje, en wanneer hij het opende, werden Anouks ogen groter. “Nee..” stamelde ze, toen de zilveren ring in het daglicht schitterde. “Dat kan ik echt niet aannemen.” Tom nam haar linkerhand vast en schoof de ring over haar ringvinger. “Ik ben niet goed in zo’n dingen, maar het staat je beeldig,” zei hij, haar vorige opmerking negerend. “Maar..” Tom stopte het doosje weer weg en keek Anouk standvastig aan. “Ik ga hem heus zelf niet dragen hoor!” grijnsde hij. “Beschouw het maar als een vroeg cadeautje voor je verjaardag!” Anouk keek Tom overgelukkig aan en omhelsde hem dan lang, maar het mocht voor haar nog eeuwen langer duren. Ze hief haar hoofd op en keek hem stralend aan. “Dank je.. Dank je zo hard!” fluisterde ze in zijn oor. Haar armen lagen nog steeds rond zijn hals, en de zijne rond haar middel. De hele wereld leek even alleen uit hen twee te bestaan, toen zijn gezicht zich plots stukken dichter bij het hare bevond. Zijn kastanjebruine ogen waren oh zo mooi en oh zo zacht op dat eigenste moment. De magie die gisteren bruut verloren was, kwam in een vlaag weer opzetten en hield Anouk in zijn greep. Zacht wreef Tom met het topje van zijn neus over het hare, ze kon de haartjes op zijn bovenlip tellen. Haar blik viel op zijn lippiercing, en onbewust ging haar tong even langs haar lippen. Hij keek naar haar mond, dan weer recht in haar ogen, kwam dichterbij.. “Klik, klik.” Anouk rukte zich los uit de omhelzing en zag een paparazzi haastig foto’s maken van het intieme moment. Ze stond net op het punt te kussen met Tom Kaulitz, een enorme woede borrelde in haar op toen ze de fotograaf zag, die elk leven verwoestte om maar exclusieve foto’s te kunnen doorverkopen. “Stop dat!” riep Tom, maar de fotograaf klikte er nog steeds op los. “Zijn jullie samen? Wat is jouw naam? Waar leerden jullie elkaar kennen?” Hij stelde onophoudelijk vragen en Anouk stapte kalm naar voor. De hand die Tom op haar arm legde, schudde ze los. De paparazzi greep gretig een microfoon, om ieder woord dat ze van plan was te zeggen, op te nemen. Anouks ogen vlamden naar de man, terwijl ze hard en duidelijk in de microfoon zei: “Dit. Is. Priv.” Voor de persfotograaf er erg in had, rukte ze het fototoestel van zijn nek en haalde er haastig het rolletje uit. “Zo,” zei ze haast opgewekt, terwijl haar voeten alle bewijsmateriaal vertrapten. De verbouwereerde fotograaf wou beginnen roepen, en toen zei ze poeslief in de micro: “Bill en Tom Kaulitz van Tokio Hotel zijn vandaag gesignaleerd met een mysterieuze brunette onder de Eiffeltoren in Parijs. Voor de roddels op gang kunnen komen, moeten we met spijt, of met geluk voor de fans onder ons, mededelen dat het meisje in kwestie lesbisch is en al jaren een vriendin heeft. Ze is de dochter van een kennis van de ouders van de beroemde tweeling. Na het uitstapje in Parijs zakken ze af naar Tel Aviv in Israel, u kan ze daar gaan opwachten.” Bill was er geschrokken bij komen staan, en Anouk greep hem en Tom mee en begon te rennen. Haastig holde het drietal de trappen van Mont Martre op, en toen ze boven waren, barstten ze in lachen uit. “Ik denk dat die ons niet meer lastigvalt!” grijnst Tom. “Maar hoe kan het ook anders, na die briljante actie?” Hij was nog altijd rood aangelopen en ongemakkelijk van de net-niet-kus, maar het optreden van Anouk was blijkbaar een goed idee geweest. “Ik hou van je, meid,” grinnikte Bill. “Jammer..” antwoordde Anouk, met een verdrietig waas over haar gezicht. “Maar ik ben nu eenmaal lesbisch, zoals ik net zei” De tweeling keek haar onderzoekend aan, wist niet goed of ze geschokt of blij of hoe dan ook moesten kijken. Tom staarde haar met open mond aan. “Grapjee!” grijnsde Anouk, en tilde Toms kin omhoog. “je mag je mond nu wel weer dicht doen!” “Maar wel een goede uitvlucht!” gierde Bill, die over zijn verbazing heen was. “En nu op naar de volgende stop, de Champs-lyses! Shoppeeen!” Het gezelschap ging op pad, Tom duidelijk een stuk minder in zijn nopjes met het shoppen dan Bill. Anouks hand omklemde de ring die ze van Tom gekregen had, en leek op te gloeien in de palm van haar hand. Opgewonden liep Bill alle winkels op en af en sleurde onophoudelijk en onvermoeibaar kleren en leuke accessoires aan. “Probeer dit is!” “Trek deze, die is leuk!” Er kwam geen eind aan de enthousiaste woordenstroom die uit zijn mond vloeide. Tom stond er telkens maar wat verveeld bij, hopend dat het shoppen niet al te lang meer zou duren. Hij glimlachte telkens wel wanneer Anouk uit de pashokjes verscheen met iets nieuws en vertelde haar dat ze er oogverblindend uitzag. Bill dartelde van winkel naar winkel, met stuitend enthousiasme. Tegen de middag hadden ze bijna de volledige Champs-lyses afgewerkt en Anouk stamelde voortdurend bedankjes voor de vele tassen vol spullen in haar handen. De Kaulitz broertjes moesten wel honderden euro’s aan haar hebben gespendeerd. “Negeren en gewoon genieten, meid!” lachte Bill, toen Anouk hem voorzichtig attent maakte op haar gedachten. “Dit is juw dagje uit.” Anouk trakteerde hen elk op een dikke zoen en sloeg haar beide armen rond hun nekken. Zo liepen ze gezellig verder. “Waar lunchen we?” vroeg Anouk nieuwsgierig. “It’s all up to you!” lachte Tom, terwijl hij luchtig met zijn hand wuifde. Anouk wees enthousiast naar de pizzahut, die een eindje verder gevestigd was. “Dat is ons lievelingseten!” joelden Bill en Tom, en stormden haar voor naar het restaurant. Anouk zei overtuigd: “Deze keer betaal ik!” Ze schoven aan een tafeltje en een serveerster kwam gretig hun bestelling opnemen. “Drie maal pizzabuffet!” zei Anouk tot haar, en Tom jubelde. “Gratis zoveel pizza als we willen! Himmel! Heaven!” Anouk, Tom en Bill aten hun buikje rond, en kregen per slot van rekening nog een dessert van het huis, een groot ijsje met fruit. Anouk keek verbaasd op toen Bill haar vertelde dat ze vaak gratis dingen kregen bij winkels, omdat ze nu eenmaal zo bekend waren. Nadat ze uitgezwaaid waren door de eigenaar van de zaak, stapten ze weer in een taxi. “Ik hoef niet te vragen waar we heen gaan, zeker?” vroeg Anouk schertsend. “Inderdaad!” antwoordde Bill vrolijk. “Het is niet voor niets een verrassingsdagje!” Anouk merkte dat ze richting vliegveld reden, en algauw zaten de drie weer op het vliegtuig, deze keer zonder opgehouden te zijn door al te veel hysterische fans. Na een korte vlucht (met deze keer een norse brede vrouw als stewardess), landden ze bij BERLIN.

Deel 21 Dagje uit! III

Nieuwsgierig volgde Anouk de twee jongens doorheen de straten van Berlijn. Af en toe moeten ze stoppen omdat een paar fans een handtekening vroegen of op de foto wilden met hun idolen. Uiteindelijk vulde een vrolijk muziekje de straten en Anouk keek Bill en Tom aangenaam verrast aan. “De kermis?” lachte ze met vraagtekens in haar ogen. Tom glunderde. “Daar was ik vroeger altijd al do op,” verklaarde hij onschuldig. Bill fluisterde grinnikend wat in Anouks oor, en nog geen seconde later nam ze een aanloop en sprong gillend op Toms rug. “Hop paardje!” kirde ze, en aan een razend tempo begon Tom te hollen. Bill kuierde op zijn gemakje er achteraan, alsof hij de twee half hysterische mensen niet kende, of beter gezegd, niet wou kennen. “Hehe,” pufte Tom. “Volgens mij zijn we mijn kleine broertje kwijt!” Anouk keek over haar schouder, en inderdaad, Bill was nergens te bekennen. Ze liet zich van Toms rug afglijden en vroeg onschuldig: “En wat nu?” Tom antwoordde niet, maar staarde glazig in de verte, een wazige glimlach rond zijn mond spelend. Anouk zwaaide met haar hand voor zijn ogen, en hij keek haar grijnzend aan. Zijn hoofd draaide weer, en Anouk volgde zijn blik. Een glimlach krulde rond haar lippen, Tom en zij keken weer in elkaars ogen en op exact hetzelfde moment begonnen de twee te rennen in de richting van de paardjesmolen. “Ik wil het leukste paard!” schreeuwde Anouk, en Tom gaf haar een kleine duw terwijl ze sprintten. Anouk smeet een munt van een euro op de kassa, griste een button mee en sprong op het hoogste paard. Wanneer Tom op het lagere paard naast haar klauterde, stak ze plagend haar tong uit. Alle mensen rondom giechelden om de twee grote mensen die ruziemaakten om een paard. “Hey,” lachte Tom verontwaardigd naar Anouk. “Ik heb wel net jouw paard gespeeld!” De carrousel startte met draaien en op een marginaal muziekje huppelden de paarden op en neer. Anouk en Tom hielden zich bezig met elkaar te porren in de zij wanneer de een omhoog ging en de ander omlaag. Ze lachten zich dood als kleine kindjes, maar beleefden de tijd van hun leven. Intussen wandelde Bill rustig verder, maar omdat hij zich niet durfde inbeelden dat de twee jongvolwassenen op een draaimolen zaten, liep hij ze recht voorbij. Toen hij ze nergens vond, kocht hij zich dan maar een pomme d’amour en begon een gesprek met een schattige fan op een bankje. Gierend van het lachen strompelden Tom en Anouk van de carrousel, Anouks buik deed zelfs pijn van de intense lachbui. Ze greep zich vast aan Toms middel tot ze uitgelachen was. Tom veegde een traantje weg uit zijn ooghoek en vroeg: “Nu wat volwassens?” Anouk schoot weer in de lach en keek rond. “Daar?” vroeg ze aarzelend, terwijl ze wees op een grote achtbaan met een hoop loopings en versnellingen. “Zeker?” vroeg Tom met opgetrokken wenkbrauwen. “Ik bedoel.. Je bent een meisje..” Anouk begon razend een preek af te steken over discriminatie en vooroordelen, maar stopte toen ze zag dat Tom niet meer kon van het lachen. “Phuh!” snoof ze, en liep met haar neus in de lucht bekakt verder. Ineens voelde ze twee handen in haar zij, en gilde toen Tom haar omhoog zwierde en over zijn schouder legde. “Zet me neer!” Anouk bonkte met haar vuisten lachend op zijn rug en spartelde met haar voeten op en neer. De enige reactie die Tom gaf, was dat hij begon op en neer te springen, en ze telkens pijnlijk terechtkwam op zijn schouder. Hij zwierde het arme meisje in een achtbaankarretje en ging ernaast zitten. “We zullen zien!” grijnsde hij. Tien minuten lang vlogen de kermisgangers door de lucht, luid gillend. Anouk greep Toms hand vast en met achteruit geblazen haar arriveerden ze weer aan het begin. Tom keek grinnikend naar Anouks reactie, ervan overtuigd dat ze bang was geweest, maar Anouk gilde luid: “Nog een keer!” Nog vier keer op diezelfde attractie zaten ze, en helemaal geradbraakt kwamen ze er weer uit. “Dat was fun!” joelde Anouk. Bill kwam op hen afgestormd. “Eindelijk!” lachte hij. Ik dacht dat jullie erop gingen blijven zitten tot iemand overgaf!” Anouk keek op haar horloge. Drie uur in de middag.. “Wat dachten jullie van een vroeg vieruurtje?” vroeg ze met een big smile. Tom en Bill renden op een kraampje af. “Pannenkoeken! Ijsjes! Donuts! Oliebollen!” Tom likte zijn lippen toen hij alle heerlijke dingen opsomde. “Ik heb zin in zo’n megagrote suikerspin!” riep Anouk uit. “Een extra extra extra grote suikerspin,” zei Tom gedecideerd tegen de verkoper. “Maar..”sputterde Anouk tegen. “Je hoeft niet..” “Het is dan ook niet voor jou alleen!” grijnsde Tom. “Hier, hou vast!” Hij duwde het plakkerige roze spul in haar handen en betaalde. “Delen?” vroeg Anouk met haar mond vol. Als antwoord nam Tom een groot stuk suikerspin en propte het in zijn mond. “Heerlijk!” genoot hij. Bill kocht een roomijsje e, ze wandelden al etend verder. Ineens stond Anouk stokstijf stil en met grote ogen staarde ze naar wat haar aandacht had gevangen. Haar blik leek bang en geschrokken.

Deel 22: Dagje uit! IV [Het Spookhuis]

Anouk ontspande en lachte voorzichtig haar schrik weg. “Wat is er?” vroeg Bill verbaasd. “Ik dacht even.. Ik schrok gewoon..” Ze wees naar het spookhuis dat net in zicht was gekomen. Een skelet met rottende ingewanden schokte op en neer en gebaarde naar de voorbijgangers. Van binnenuit weerklonken gillen en sadistische, duivelse lachen. “Oh my God,” lachte Tom. “Je gaat me toch niet vertellen dat je bang bent van een paar fake mummies en plastic spinnenwebben?” “Oh jawel!” beet Anouk terug. Ze stonden nu recht voor het spookhuis stil, en Anouk slikte even. “Als kind ging ik eens in zo’n spookhuis zonder karretjes, waar je gewoon zelf moest voort wandelen in enge gangen. Ik kan je verzekeren dat ik daar een jeugdtrauma aan heb opgelopen.” “Arme meid,” troostte Bill haar. “Ik heb het ook niet zo op spookhuizen!” Tom was intussen naar de kassa gelopen. Wanneer hij terugkwam, riep hij opgewekt: “Dat treft, stelletje meiden! Het is ook een spookhuis zonder karretjes!” Bill gaf hem een dodelijke blik als respons op het meisje genoemd te worden door zijn broer. “En waar doel je nu precies op?” vroeg Anouk, scherper dan ze het bedoeld had. “Dat je je trauma overwint!” zei Tom vrolijk. “Over mijn lijk!” riep Anouk, en op dat moment lachte een bebloede vampier op het huis demonisch. Bang staarde ze omhoog. Nee, hij was gek, met geen stokken zou hij haar daarin krijgen! Als kind had ze wekenlang enge nachtmerries gehad over de afgrijselijke dingen die ze daar was tegengekomen.. “Kom kom,” suste Tom haar zacht, toen hij merkte dat ze lijkbleek was geworden. “Ik bedoelde het niet zo!” Hij sloeg een arm rond haar heen en trok haar voorzichtig tegen zich aan. Anouk leunde dankbaar tegen het warme lichaam. Tom trok het laatste stukje suikerspin van de stok en bewoog het in de richting van haar mond. “Broem broem, mondje open!” Onwillig glimlachte Anouk, en hij propte het stuk erin. “Weet je,” zei hij stil, zodat alleen Anouk het kon horen. “Misschien is het tijd om je angsten te overwinnen?” Anouk beet op haar lip en staarde naar de grond. Tom vervolgd: “Misschien kan ik je helpen? Spookhuizen zijn allesbehalve eng, die illusie komt uit je hoofd. Uiteindelijk zijn het allemaal plastic poppen en stomme lichtflitsen waarmee ze je de stuipen op het lijf proberen te jagen. Laat eens zien wat je in je hebt, Anouk, toon dat je een meid met pit bent!” Hij tilde haar kin voorzichtig omhoog met zijn hand en keek in haar ogen. Zijn arm lag nog steeds rond haar schouder en ze bevonden zich onwerkelijk dicht bij elkaar. Anouk voelde hoe ze langzaam ontdooide, uiteindelijk had hij gelijk. Tom zag de verandering in haar ogen en grijnsde zacht. “Zie je wel, jij durft alles aan!” zei hij overtuigd. Anouk schudde zijn arm van haar weg en zette een stap vooruit. Haar ogen gleden langs de gevel van het spookhuis, en ze ontdekte dat de verf van het skelet begon af te bladderen, en in de mond van de vampier was duidelijk een luidspreker te zien. Allemaal illusies, dacht ze bij zichzelf. Ze greep Toms hand en trok hem mee in de richting van de ingang. “Kom op!” gilde ze vol overtuiging. “Voor ik me bedenk!” Tom keek vragend achterom naar Bill, maar die schudde zijn hoofd. Griezelen was niet echt zijn ding. Hij plofte neer op een bankje en tokkelde wat op zijn gsm. Intussen was Anouk al een heel stuk minder dapper geworden, zij en Tom gingen het spookhuis binnen. De deur zwaaide open, en een donkere stilte wachtte op hen. Onbewust schuifelde Anouk dichter bij Tom, en zijn hand sloot zich als vanzelf om de hare. “Niet bang zijn,” ademde hij. “Ik ben er.” “Ja, jij bent enger dan alle spoken bij elkaar!” giechelde Anouk, stoerder dan ze zich voelde. Tom snoof: “Hey stelletje engerds, pas maar op, hier komt Tom Kaulitz!” Hij zette zijn pet wat rechter op zijn hoofd en trok Anouk zachtjes dwingend mee naar binnen. Rond hen heen klonken enge geluiden, het rammelen van een ketting en luid gehijg. Ineens vloog een lichtgevende geest recht op hen af. Zijn rode ogen flikkerden griezelig en Anouk gilde het uit, ze was er van overtuigd dat hij tegen hen zou vliegen. Maar vlak voor hij bij hen was, verdween de geest in het plafond. Langzaam ademde Anouk in en uit, haar hart bonkte als gek. Waarom ging ze mee in dat spookhuis?? Ze wou weg, weg! Ze kon dit niet aan, ze had zich vergist. Toms vingers knepen haar hand bijna plat, hij voelde dat ze het moeilijk had. “Tom..?” fluisterde Anouk angstig. “Ik weet niet of ik wel..” “Anouk!” antwoordde Tom, op een strenge toon. “Je moet en zal hier doorheen geraken! Je bent een sterke meid, je straalt dat gewoon uit, ik weet dat je het kan! Je bent hier niet alleen vergeet dat!” Dankbaar keek Anouk op naar zijn glinsterende ogen. “En trouwens..” vervolgde Tom. “Je zal wel moeten.. Er is geen weg terug.” In het schemerlicht van een groen lampje wees hij naar achter, waar enkel duisternis restte. Anouk voelde zich beangstigd, maar sterkte zichzelf. Ik geraak hier door met Tom, hield ze zichzelf voor. Vastberaden stapten de twee door, tot de grond onder hun voeten ineens onbedwingbaar begon te beven, het leek alsof ze ging inzakken! Anouk greep Tom vast, en hij begeleidde haar naar een vaster stuk, terwijl hij zacht fluisterde. “Dank je,” zei Anouk, en beet op haar lip. “Weet je,” antwoordde Tom bedachtzaam. “Je moet er proberen de humor van in te zien! Dat was gewoon een reuze vibrator!” Anouk kon geen lach opbrengen. Tom stak zijn tong uit naar een mummie die griezelig kreunde. “Een beetje te geil, ja?” grijnsde hij. “Kan ook niet anders, met zo’n stuk als Anouk voor je!” Anouk grinnikte zwak, ze begreep waar hij heen wilde. Een hologram van een heks flikkerde en klauwde hebberig naar Tom. “H, van mij!” riep Anouk dapper, en ze stampte zijwaarts in de doorschijnende gillende feeks. “Kijk!” lachte ze, toen ze de niet-bestaande heks omarmde. “Je hebt het door!” grijnsde Tom, en duwde haar door. Om de hoek wachtten een aantal lijken, die ze hard uitscholden. “Wat make-up zou je goed doen!” adviseerde Anouk de bleke gevallen. “Bitch, wil je nog wat meer bebloed zijn?” vroeg Tom dreigend, toen een bebloed lijk uit een kast viel . Gierend baanden de twee zich een baan door het spookhuis. Anouk voelde zich vrij, ze kon het aan, samen met Tom. Er verscheen licht, en de vrienden renden naar het einde. Eensklaps sprong een gemaskerde gedaante tevoorschijn en riep luid: “Boe!” Anouk verschoot zich een bult, en lachte zich een bult wanneer Tom, na een schuine blik op haar, zich op de man stortte en hem onbedaarlijk begon te kietelen. De vent schaterde het uit, en Anouk trok Tom gauw mee de straat op, waar ze lachend bij Bill arriveerden. “En?” vroeg Bill. “Alles ok?” De brede grijnzen spraken boekdelen. “Die spoken waren banger van ons dan wij van hen!” grinnikte Tom. Bill klopte hem op de schouders en wees in de verte. “Wat dacht je van een ritje in de boksautootjes?” “Als Anouk niet te bang is,” pestte Tom. Anouk gaf hem een kopstoot en rende gillend weg. “Gek,” knikte Bill. “Bijna net zo gek als wij,” grijnsde Tom, en de twee renden achter het meisje aan.

Deel 23. Dagje uit! V

“Let maar op,” snoof Tom macho, toen ze alle drie in een apart karretje zaten. “Ik rijd iedereen omver!” Anouk hoonde ongelovig. “Dat zullen we wel zien!” Ze stuurde haar botsauto Toms richting uit en botste hard tegen hem aan, zodat hij tien centimeter de lucht in vloog. “Hela!” riep hij verontwaardigd. Anouk gooide haar hoofd in haar nek van het lachen, maar werd plots geramd door twee botsauto’s tegelijk. Ze schreeuwde geschrokken: “H, let op, wil je!” Maar toen zag ze wie er in beide karretjes zat, en haar gezicht vertrok van boos naar ongelovig naar enorm gelukkig. “Pauline! Judith!” riep ze, en maakte uitbundige gebaren naar haar twee vriendinnen uit Belgi. De twee grijsden van oor tot oor. “We hoopten al om je hier tegen te komen!” riep Judith. “We wilden je graag eens zien, het is een hele tijd geleden!” Een grote stroom emoties overspoelde Anouk. Ja, het was waar, ze had al haar vrienden een lange tijd niet gezien, alleen de dagelijkse telefoontjes waren hun contact. Voor ze wat kon uitbrengen, riep een norse Duitse stem dat de meisjes moesten doorrijden. Ze keek om zich heen en merkte dat ze inderdaad de baan ophielden. Pauline schudde haar lange haar, waarover iedereen discussieerde of het nu bruin of blond was, over haar schouder en trapte op het gaspedaal. De vriendinnen en de tweeling trapten een hoop lol, en wanneer de botsautotijd om was, vlogen Judith, Pauline en Anouk elkaar in de armen. “Ik heb jullie zo gemist!” gilde Anouk. Pas nu besefte ze hoeveel ze haar vriendinnen nodig had. De meiden slenterden de kermis door en brachten elkaar op de hoogte van de laatste roddels, zowel in Belgi als in het Tokio Hotel wereldje. Anouk moest nog een hele hoop vertellen over de dansaudities, de komende optredens, en de details van haar ruzie met haar oom en tante. Bill en Tom sjokten er achteraan, deze laatste een subtiele blik werpend op de kont van de drie meisjes voor hem. Een tevreden grijns krulde om zijn lippen. Bill porde hem aan en vroeg stil: “Past dit in ons plan?” Tom knikte alleen maar. Bill liep naar voor en greep Anouk vast, en begon haar wild te kietelen. Haar vriendinnen wilden haar te hulp schieten, maar Tom nam hen vast. Fluisterend bracht hij hen ongezien op de hoogte van de volgende stop in de verrassingsdag. Opgewonden knikten de meisjes, en ze vervolgden hun weg. Anouk, die haar handen vol had aan Bill, had niets van dit kleine intermezzo gemerkt. Babbelend liep het groepje de kermis door, en stopte hier en daar voor een attractie, zoals de X-treme of andere wilde dingen. “Hoe is het nog met Bram en Adriaan?” vroeg Anouk opgewekt aan Judith en Pauline. Toms hoofd schoot met een ruk hun richting uit en argwaan kroop door zijn ogen. “Ik heb een crush op oudere broers,” verklaarde Anouk onschuldig. Tom grinnikte tegen zijn zin, en nam zich voor om die broers ooit eens stevig de waarheid te vertellen. “Hey!”zei hij in een opwelling. “Ik ben ook de oudere broer van Bill!” Het gezelschap lachte, en Bill gaf zijn broer een daverende klap. “Het is 17 uur, grote broer!” knipoogde hij. “Wat dacht je van de volgende verrassing?” Tom grijnsde, en trok de meisjes mee een taxi in. Bill ging naast de chauffeur zitten en fluisterde wat in zijn oor. Pauline, Judith, Anouk en Tom zaten krap op de achterbank. Anouk voelde een steek van jaloezie door zich heen gaan toen Tom zich dicht tegen Judith aanschurkte en zijn tanden bloot lachte. Ze bleef staren toen hij zijn dreads goed trok in zijn pet en uit het raam keek. Waarom durfde ze gewoon niet te zeggen wat ze voor hem voelde? Pauline volgde Anouks wazige blik en glimlachte. Ja, vroeger was die arme Anouk al verkikkerd op Toms lijf en uitstraling, en nu kwam haar droom uit. Haar ‘geile’ idool, waar ze zo vaak van gedroomd had, waar ze haar keel uit haar lijf voor had geschreeuwd op concerten, was nu een vriend van haar. Misschien zelfs meer.. Ze hoopte van harte dat het wat zou worden tussen hen, Anouk had al genoeg tegenslagen in de liefde gekend. “Halte bereikt!” zei de taxichauffeur, en tikte tegen zijn pet. Bill stopte hem snel wat centen toe voor ze uitstapten. “Dit kan je wel nodig hebben!” porde Tom Anouk aan, en hield een rode bikini en handdoek voor. “Wat..?” aarzelde Anouk, maar haar mond viel open toen ze het subtropisch zwembad zag. “Whiii!” gilde ze, en viel Bill om de hals. “Ik ben verzot op zo’n zwembaden!” Lachend gingen de vijf het immense gebouw in. Pauline en Judith kochten nog snel een bikini aan de kassa, en dan verdween iedereen in de kleedhokjes. In wat voor een verrassingen hadden Tom en Bill Anouk nu niet al meegesleurd? Toen ze haar felrode bikini aanhad, opende ze het hokje en keilde haar gerief in een kastje. Zwemmen, daar had ze nu echt zin in! Trappelend van ongeduld wachtte ze de anderen op, en vijf minuten later verdwenen ze gezamenlijk door de inkomdouches. Juist wanneer de groep binnenkwam in de enorme koepel van glas, weerklonk een luide gong. “Dat betekent golven!” schreeuwde Judith, en allen holden naar het grote bad in het midden, waar de golven al op gang kwamen. Anouk dartelde op en neer, genietend van het koele water. Ineens merkte ze dat ze omsingeld was, en met open mond staarde ze om zich heen. Georg. Lily. Gustav. Lina. Andreas. Naomi. Volledig Tokio Hotel en hun groep danseressen zwommen in het golfbad! “Aaah!” gilde Anouk van verrukking, en kreeg prompt een halve liter gechloreerd water binnen. Lina en Pauline schoten snel toe om op haar rug te kloppen. Met tranen in de ogen (van het water inslikken) keek Anouk rond naar de negen andere danseressen, waarvan er twee met haar op het podium gingen staan, de vier bandleden van Tokio Hotel met hun beste vriend Andreas, en haar twee vriendinnen uit Belgi natuurlijk. Een geweldig gevoel borrelde in haar buik op, ze had zin om het uit te schreeuwen. Ze gaf iedereen uitgelaten een paar kussen en babbelde bij, met op haar wangen orde blosjes. Meer dan een halfuur dobberden ze in het water, de golven waren allang uitgewerkt toen Tom Anouk langs achter bij haar middel vastgreep. “Kijk daar!” fluisterde hij in haar oor, en gebaarde naar Lina en Andreas die met water op elkaar spatten en speels vochten. Lina’s klaterende meisjeslach vulde de hele koepel. “Ik heb altijd al gedacht, nog altijd trouwens, dat het tussen die twee wat zal worden,” lachte Anouk. Tom grijnsde en vroeg: “Zin om van die grote glijbaan af te gaan?” Anouk draaide zich om in het water, zodat ze pal voor Tom dreef. “Hmmm,” weifelde ze gespeeld. “Wie het eerst uit het water is!” gilde ze dan, en haar handen duwden zijn schouders naar benden zodat hij kopje onder ging. Lachend crawlde ze weg, en toen ze over haar schouder keek, ontdekte ze dat Tom de achtervolging had ingezet. Ze zwom zo hard ze kon, maar het baatte niet. Met krachtige slagen zwom Tom Anouk voorbij, en stak nog gauw zijn tong uit. Uitgeput kwam Anouk bij de rand aan, zwemmen was nooit haar sterkste punt geweest. “Nou, ik moet toegeven..” pufte ze, maar toen ze naar Tom keek, bleven de woorden in haar keel steken. Hij stond recht voor haar, met het zonlicht achter zich, zodat het leek alsof hij een soort lichtgevend aura rond zich had. Die mooie grijns van hem leek wel op zijn gezicht gekleefd, en zijn dreadlocks waren in een nonchalant dotje opgestoken. Haar blik gleed naar beneden, ze had nog nooit gemerkt wat een buik- en borstspieren Tom bezat.. Zijn gebruinde huid glom van het water, en de kotjes in zijn buik staken duidelijk af. Hij had een rood met wit gebloemde zwemshort aan, en die stond hem fantastisch. Tom zag er goddelijker uit dan hij ooit gedaan had, en te laat besefte Anouk dat ze aan het staren was. “Wat toegeven?” vroeg Tom met een klein lachje. “Dat je heel mooi staat met die zwemshort!” antwoordde Anouk vlug en een beetje blozend. Ze kwam uit het water, en voelde Toms blik ongegeneerd over haar lichaam dwalen. Ze keek hem aan, en snel sloeg hij zijn ogen neer. “Jij ook met die bikini,” murmelde hij tegen de grond. Een pijnlijk moment viel. “Daar is de ingang van de glijbaan zeker?” deed Anouk een poging om de stilte te overbruggen. De twee wandelden naar de trappen van de glijbaan, en probeerden het ongemakkelijke gevoel te negeren. Want ze voelden beiden dat er een grote hoeveelheid elektriciteit tussen hen hing. Ze waren alleen bang dat ze zich eraan zouden elektrocuteren.

24. Dagje uit! VI

Lucht wapperde door Anouks haren toen ze met een enorme snelheid door de glijbaan gleed. Lichtstrepen draaiden om haar heen in de overdekte delen, ze werd er bijna draaierig van. Een cirkel licht verscheen in de verte, kwam steeds meer dichterbij, en Anouk vloog enkele meters voor ze water raakte. Sterke, gebruinde armen sloegen om haar heen en lachend bedankte ze Tom, terwijl de kriebels in haar buik nog meer oplaaiden. “Zot zalige glijbaan!” wist ze hem te vertellen. “Nog eens?” “Doen we niets anders?” twijfelde Tom. “Het schijnt dat de wildwaterbaan hier geweldig is!” “Is goed,” stemde Anouk in. Op hun weg naar buiten kwamen ze nog een vijftal giechelende danseressen tegen, die besloten mee te gaan naar de wild waterbaan. “En hoe was jou dag tot nu toe?” taterde Eef, de kletstante van de meisjes. Anouk straalde en keek recht in Toms ogen toen ze antwoordde: “Geweldig.” Buiten bleek het heel koud te zijn, dus bleven ze alleen in het water. Tom wou nog een weddenschap sluiten of ze in het ijskoude bad durfden te springen, maar niemand durfde dat. Op haar knien sjeesde Anouk doorheen de eerste meters van de baan, maar bij de eerste bocht werd ze omvergegooid door het woeste water. Iedereen lag zo’n beetje op iedereen toen ze bij het eerste tussenstuk arriveerden. Lachend gingen ze liggen op de onderwater ligzetels, en praatten over de concerten. Bill, Georg, Gustav en Andreas passeerden, en Tom en de meisjes gingen er snel achteraan. Anouk bonkte nogal onzacht tegen Gustav aan en grijnsde verontschuldigend. Het water klotste alle kanten uit, en gillend doken de meisjes op hun buik door een steil stuk. Met glinsterende ogen sprong Bill op Georg en ze vielen op Andreas, die brulde van het lachen. Het gezelschap belandde op een grote hoop in het bad op het einde, en juichte om meer. Na een tiental keren op de wildwaterbaan verontschuldigde Anouk zich bij de anderen en ging op zoek naar Judith en Pauline. Tenslotte had ze haar Vlaamse vriendinnen een lange tijd niet meer gezien! Ze herkende de camo zwemshort van Judith, en sprong op haar rug na een korte sprint. De twee vielen net niet, en Pauline lachte: “We waren jou net aan het zoeken! Zin in een bubbelbadje?” Algauw lagen de drie meiden te relaxen in een bubbelend, warm, rond bad, alleen voor hen. Ze babbelden over koetjes en kalfjes, en grapten erop los. Judith sneed voorzichtig het onderwerp ‘Tom’ aan. “Oh, hij is geweldig,” verzuchtte Anouk met haar ogen dicht, genietend van de warme bubbels, en de gedachte aan de gitarist van Tokio Hotel. “Telkens ik hem zie, zie ik mezelf, tot voor een half jaar geleden, starend naar de tientallen posters van hem op de muur van mijn kamer. Of op mijn vijftiende, toen ik hysterisch gillend twee keer in vorst nationaal stond, geilend op elke beweging die hij maakte, of alle keren dat ik in winkels of voor kraampjes stond, twijfelend met Tokio Hotel merchandising in mijn handen, bijna kwijlend op het hoofd van Tom..” Pauline lachte fijntjes, ze had altijd al sceptisch gestaan tegenover de adoratie voor het tieneridool van haar vriendin. “En ze zijn echt niet zo van uit de hoogte, zoals velen zeggen! Georg is nog altijd hetzelfde kleine jongetje van vroeger, en de grapjas van de bende, Gustav kan ’s ochtends wel wat nors zijn, maar hij is gewoon schattig, Bill is de meest gevoelige jongen die ik ooit ontmoette, en Tom.. Nou ja, Tom is lles.” Anouk grijnsde naar Judith: “Vond jij hem niet sexy, Georg?” Een bijna onmerkbaar blosje verscheen op haar wang toen Judith lachte: “Ja, en in het echt nog veel meer!” “Ziet er naar uit dat ik jullie vaak moet uitnodigen dan!” knipoogde Anouk. De meisjes babbelden verder, en Pauline en Judith waren verrast om te horen dat Tom en Anouk al twee keer bijna gekust hadden. “Je moet er werk van maken!” maakte Judith haar duidelijk. “Ja, hallo!” zei Anouk verontwaardigd. “Hij is toevallig een beroemde gitarist waar half Europa op geilt, die elk meisje in bed kan krijgen! Hoe kan ik nu kussen met hem?” “Meid, je houdt van hem,” stelde Pauline vast. “Je hebt dezelfde dramatische manier van handelen die je altijd hebt als je verliefd bent.” “En daarbij,” voegde Judith toe. “Je hield al half van hem toen je gewoon op zijn posters in je kamer geilde!” De twee overgekomen meisje maakten Anouk duidelijk dat ze ervoor moest gaan. Ze plonsden nog wat rond in het subtropisch zwembad met de anderen tot het sluitingstijd was, en dan namen de drie afscheid. “Pas goed op jezelf,” fluisterde Judith, terwijl ze Anouk knuffelde. “En op Tom!” grijnsde Pauline. “Zal ik doen!” lachte Anouk. “Zolang jullie maar jullie broers vrijhouden!” Na een lange groepsknuffel stapten Judith en Pauline in een taxi, en Anouk wuifde ze verdrietig na. Ook de andere danseressen, Andreas en de G’s verdwenen. Anouk voelde een hand op haar schouder. “Kom op,” troostte Bills stem haar. “Wees blij dat je ze gezien hebt! Jij gaat je droom waarmaken, Anouk!” Anouk toverde een zwakke glimlach op haar gezicht en bedankte de tweelingbroers. Tom pushte haar opnieuw in een auto en daar werd ze geblinddoekt. “Op naar de volgende en laatste halte!” hoorde ze Bill zeggen. “Het is intussen echt laat aan het worden!” Anouk werd uit de auto geleid, werd een hoop trappen op geduwd, nog steeds met de blinddoek aan, en voelde uiteindelijk de koude avondlucht op haar blote gezicht. Iemand duwde haar een paar stappen vooruit, en dan werd haar blinddoek losgeknoopt. Anouk opende moeizaam haar ogen en keek om zich heen. “Waaw,” fluisterde ze vol ontzag. De drie stonden op een dak, enorm hoog. In de diepte was een stad te zien, waarschijnlijk Berlijn. Lichten van auto’s flikkerden, het leven daar beneden leek van deze wereld weg, het donker benam haar de adem. De lichtjes in de stad verlichtten de duisternis van de vallende nacht, het uitzicht was groots. Koplampen van auto’s, licht uit vitrines, duizenden straatlampen, huiselijke lichtjes achter gordijnen... Ze kon een moment niets meer uitbrengen en staarde alleen maar. Toen gleed haar blik op de zachte ogen van Bill, en dan de exact gelijkende ogen van Tom. “Zo’n geweldig uitzicht,” stamelde ze. “Hoe…?” “Vrienden,” beantwoordde Bill nonchalant de onuitgesproken vraag. Anouk zette nog een paar passen naar voor, tot ze op de uiterste rand van het gebouw stond, en strekte haar armen zijwaarts. “Jack, I’m flying,” fluisterde ze ademloos, en alleen tegen de wind bedoeld. Die liet haar haren wapperen, en verkleumde het puntje van haar neus. Van achter haar rug klonken woorden, en ze hoefde zich niet om te draaien om te beseffen van wie die afkomstig waren. Als vanzelf lipte ze mee met de tekst.
“The top of the roof, the air is so cold and so calm.. I say your name in silence, you don’t wanna hear it right now..”
“Anouk,” fluisterde een stem onhoorbaar in haar oor. Tom was vlak achter haar komen staan, en verwarmde zo haar rug. Samen keken ze naar de ontelbare lichtjes daar beneden.
“The eyes of the city are counting the tears falling down, each one a promise of everything you never found..”
Bills hese stem bezorgde Anouk bijna nog meer rillingen dan de koude wind, of de hete adem van Tom in haar nek. Toms stem zong teder mee met het explosieve refrein, en Anouk wist dat hij elk woord meende.
“I scream into the night for you, don’t make it true, don’t jump! The lights they won’t guide you through, they’re deceiving you, don’t jump!”
Anouk voelde hoe Tom zijn armen rond haar middel klemde, alsof hij haar nooit meer wilde lossen. Hij drukte haar dicht tegen zich aan, en verwarmde haar buik met zijn handen. Ze voelde zich echt zweven.
“Don’t let memories go, of me and you. The world down there is out of you.. Please don’t jump, don’t jump..”
Tom, Bill en Anouk bleven nog een tijdje zwijgend staan, het moment voelde breekbaar aan, alsof het zo tussen hun vingers kon wegglippen. Na een tijdje besloot Tom toch belegde broodjes boven te halen, omdat zijn maag erom smeekte. Uren later, toen Anouk in het bed in de logeerkamer lag, besefte ze dat ze juist de mooiste dag van haar leven beleefd had, en hij leek wel maanden geduurd te hebben. Ze besefte ook, meer dan ooit, dat haar gevoelens voor Tom veel te groot werden.

Deel 25. Den Regenbogen

Anouk rekte zich eens goed uit en vroeg zich af waar ze zich precies bevond. Juist ja.. Het logeerbed bij Bill en Tom, waar ze voor de tweede keer geslapen had! De voorbije weken waren zo overvol geweest.. Het overhaaste vertrek uit Belgi, de dansaudities, waarbij ze verkozen werd om met negen andere meisjes in een clip van Tokio Hotel te dansen, en met Naomi en Lina op de nakende optredens op te treden! Anouk had haar familie opgezocht, enkele leuke momenten ermee beleefd, maar enkele dagen geleden hadden haar oom en tante haar buiten gegooid omdat ze geloofden dat Anouk 500 had gestolen.. Tegelijk kwam ze te weten waarom de bezoekjes aan Duitsland in haar kindertijd stopten, haar vader had zogezegd een gouden horloge gestolen van zijn moeder, maar alles was een misverstand, dat haar familie maar niet wou inzien. Anouk stond op het punt in te storten, toen gelukkig Tom en Bill haar waren komen redden uit de duisternis, en na een dag recuperatie en bellen naar haar ouders, namen ze haar gisteren mee op een onvergetelijke trip door Europa! Ze had al zoveel overweldigende momenten beleefd, met Georg naar de stad, met Lina shoppen, naar het zwembad van Gustav, gaan stappen met Lina, Andreas, Bill en Tom… Anouk probeerde die laatste gebeurtenis wat de verdringen, want het was pas een week geleden dat Tom dronken een irritante gast had proberen aan te vallen, en dat Bill haar zijn liefde had verklaard, die gelukkig weer overgewaaid was. Op die bewuste avond kusten Andreas en Lina ook, maar wat er tussen hen was, was nog steeds niet duidelijk voor Anouk, en waarschijnlijk nog minder voor Lina. Anouk van haar kant begon steeds meer voor Tom te voelen, en ze had al enkele ongemakkelijke momenten met hem beleefd. Maar ze wist niet wat ze ermee aanmoest, want hij is en blijft natuurlijk wel een wereldbekende popster. Nu ging ze hem helpen schrijven aan zijn eigen lied, ‘Meine Herz in deine Hnde’, dat hij moest schrijven omdat Bill hem uitgedaagd had. Er hing nog altijd een geladen spanning tussen zij en Naomi, die weigerde te praten na een geheim accidentje met Tom, en ze wist nog steeds niet hoe het zou aflopen met haar oom en tante, maar dat zou ze wel zien. Langzaam handelde Anouk de gebruikelijke ochtendrituelen af. Na haar overpeinzingen over de voorbije weken, gingen haar gedachten uit naar de volgende dagen. Al 15 dagen verbleef ze in Duitsland, en de volgende maanden, tot begin augustus, waren volgestouwd met repetities, en 3 augustus startte ook de nieuwe tour door Europa, waarbij het startschot werd gegeven in Duitsland zelf. Over 6 dagen zou de clip opgenomen worden van het liedje dat zij en Tom zouden schrijven, en ze moesten nog aan de tekst beginnen. Vandaag een repetitie voor de clip, morgen de hele dag in een concertzaal live repeteren met Naomi, Lina en de jongens, dan een dagje vrij, en de dag erna, vrijdag dus, zou als alles goed ging, het nieuwe liedje al opgenomen worden. Georg, Gustav en Tom konden al de gehele melodie van buiten spelen, en Bill wachtte ongeduldig op de tekst, en maakte schertsende opmerkingen over dat hij die ook wel wou maken als Tom het toch niet kon. Na de opname volgde een weekend waarin de bandleden hun nieuwe tour door Europa gingen promoten, incluis interviews en persconferenties, en Anouk plande vooruit om dan Belgi eens te gaan bezoeken. Ze schrok op van twee vuisten die hard op de badkamerdeur bonkten. “Hallo?” klonk er boos vanaf de andere kant van de deur. “Mogen de andere mensen ook tijd hebben om aan hun haar en make-up te werken?” Anouk kon een gniffel niet onderdrukken en riep lachend: “Sorry Bill, ik ben zo klaar!”, terwijl ze de laatste hand aan haar kapsel legde. De schuine bles viel eindelijk goed, en Bill stormde haast de badkamer binnen, zijn haar immens ontploft en een verwilderde blik in zijn ogen. Hij keek in de spiegel en schrok zichtbaar. In paniek begon hij twee kammen door zijn zwart-witte haar te halen terwijl hij haastig met zijn voeten de kasten opende en zijn stijltang zocht. “Die verdwijnt ook altijd!” kreunde hij. Dan merkte hij dat Anouk de badkamer nog niet uit was en vroeg verontwaardigd: “Waar lach jij nou mee?” De aanblik van de ene kam die half vastzat in zijn haar deed Anouk nu echt wel in lachen uitbarsten, en ze spurtte gierend de kamer uit. Verbaasd om haar opmerkelijk goede humeur bood Tom haar een broodje aan en fluisterde: “Vanavond werken we iedereen het huis uit, zodat we ons in alle rust over dat liedje kunnen buigen. Gut?” Anouk knikte met haar mond vol eten en kon het niet laten hem een aai over zijn dreads te geven. Tom keek altijd zo schattig als hij at. ’s Middags werd Anouk door Gordon, de stiefvader van de Kaulitztwin, gevoerd naar de dansrepetitie en opgewonden vertelde ze de meisjes over de laatste uren van haar fantastische dag gisteren.. Toen ze bij het deel aanbelandde dat Tom haar vast nam terwijl Bill zong, werd er gefloten en ‘oooh!’ geroepen door de meisjes. Met een rood aangelopen hoofd beweerde Anouk dat er cht niets tussen haar en Tom was. “Nee hoor!” grijnsde Lina, en gaf haar een subtiele por tussen de ribben. “Helemaal niets!” grijnsde Lily al net zo hard. “Gewoon… Vrnden,” deed Eef er nog een schepje bovenop. De meisjes giechelden allemaal en stopten pas toen Lara in de handen klapte ten teken dat ze moesten beginnen dansen. Toen Anouk naar haar beginplaats toeliep, ving ze de blik van Naomi, en een seconde leek het alsof die vuur leek te spuwen. Vertwijfeld vertraagde ze haar pas, maar Naomi’s ogen bleven ondoorgrondelijk en schamper als altijd. Inbeelding, dacht Anouk, en hurkte op de grond, klaar om het beste te geven in n van de laatste repetities. De instrumentale intro van ‘Meine Herz in deine Hnde’ klonk door de zaal, en ’s avonds merkte ze dat ze die intro nog veel zou horen die dag. Het bleek dat Tom een restaurantje had geboekt om gezellig te gaan eten met hun gezin, maar hij voelde zich ‘te misselijk’. “Nee… Ga maar zonder mij,” kreunde hij heldhaftig. “De reservatie kan niet ongedaan gemaakt worden, en trouwens, Anouk zorgt wel voor me.” Zijn blik en die van Gordon kruisten, en Anouk vermoedde dat de drie gewoon toestemden omdat ze geloofden dat zij en Tom alleen wilden zijn toen ze het glimlachje op Gordons lippen zag. Wat moest ze eigenlijk aan met alle onbegrijpelijke kriebels die door haar buik zwierden voor deze jongen? Hij is bekend, beroemd, begeerd, hield ze zichzelf voor. Hij zou nooit verliefd worden op een doodgewone danseres zoals zij. Ze had gewoon enorm veel geluk dat ze hier mocht logeren omdat haar tante en oom haar niet meer wilden. Ze mocht wel wat meer dankbaarheid tonen, in plaats van Tom achterna te lopen als een schoothondje! Hier had ze de vorige maanden en jaren alleen maar van kunnen dromen, Tom Kaulitz als vriend te kunnen benoemen. En wat wil ze? Meer dan vrienden zijn. Nee, Anouk Sstrom, je moet je gevoelens voor je houden. Wees verliefd op jongens die je wel waard bent, een beroemde gitarist als Tom Kaulitz heeft geen oog voor onbenullige meisjes zoals jij, terwijl hij keus heeft van Nicole Scherzinger en andere celebrity’s. Gedraag je nu als een gewone vriendin, alles zou verpest worden, moest je meer met hem willen. “Kom hier!” Tom klopte naast zich op bed en keek vragend over zijn schouder heen. Anouk plofte snel op haar buik naast hem neer, en hoewel ze zorgvuldig vermeed te dichtbij te liggen, werd haar ene zij toch verschroeid door de lichaamswarmte van de jongen naast haar. “Bill schrijft ook altijd in bed,” vertrouwde Tom haar toe, en beet dan op zijn lip terwijl hij naar het lege cursusblad keek. “Ik heb geen idee hoe..” zei hij zacht, maar Anouk nam snel de balpen van hem over, negeerde de tinteling die haar vingers bevatten toen ze de zijne raakten, en aarzelde: “Ik had al iets in mijn hoofd voor het refrein..” Tom draaide zijn hoofd enthousiast naar haar toe. “Schrijf dan!” Anouk schoof het geruite blad dichterbij en schreef.
Meine Herz in deine Hnde
Du lasst es verbrenne
Warum sprst du nich, siehst du nicht?
Immer wenn ich mich verlier
Ertrinke ich in dir
Warum sprst du nich,
ich sterb fr dich

Bang zocht ze Toms ogen, maar tot haar verbazing straalden die. “Exact wat ik bedoelde!” riep hij uit. “Onbereikbare liefde.. Dat gevoel.. Sprekend..” Hij neuriede de eerste strofe, en dan begon hij te zingen wat Anouk opgeschreven had. Zijn stem, een stuk zwaarder dan die van Bill, klonk bedwelmend mooi. “Dus dat is wat alle fans missen,” lachte Anouk voorzichtig. Tom grijnsde verlegen. “Wanneer Bill een probleem krijgt met zijn stem, zal ik er als eerste zijn om hem te vervangen, zodat niets Tokio Hotel kan overkomen.” Anouk wist niet goed wat hierop te antwoorden en richtte zich weer tot het blad. “Nu de rest nog!” zei ze vol goede moed.

26) Der Ort

“Ladies First!” David boog gentleman-achtig en opende met een subtiele knipoog de deur van de concertzaal. Naomi, Lina en Anouk giechelden als truttige schoolmeisjes en ook Lara, die achter hen liep, glimlachte blozend naar de manager van Tokio Hotel. “Wow.” Lina haalde diep adem toen ze de reusachtige concerthal binnenkwam via de publieksngang, waarvan David een sleutel bezat. De reusachtige concerthal die ng reusachtiger leek omdat hij helemaal verlaten was, op enkele jongens op het podium na. “14 000 man zit hier minimum elke week,” glunderde David nu. “En voor Tokio Hotel is deze zaal al drie keer uitverkocht!” Anouk stootte Lina aan. “En dan te bedenken dat wij voor zo’n publiek gaan dansen!” fluisterde ze vol ontzag. Ze wist eigenlijk niet precies waarom ze fluisterde, maar het zal wel iets te maken hebben met het feit dat de zaal op een kerk leek, zo groots, zo stil, zo doods. Terwijl ze naar het podium wandelden, bedacht Anouk dat er hier al miljoenen mensen hadden gestaan, op de plaats waar zij nu haar voeten neerplantte. In deze nu zo doodstille ruimte hadden al honderden decibels oren geschaad, en het podium dat ze nu betraden, had al vele bekende artiesten gewaarborgd. Wat een droomjob had ze toch weten te bemachtigen. De paardenlach van Georg hinnikte ineens door de concerthal, en de drie danseressen begonnen spontaan mee te lachen. “Staan alle instrumenten klaar, is alles gereed?” vroeg David bazig. “Jawohl, sir!” Gustav sprong als een volleerd militair in de houding en alweer proestte Georg in gehinnik uit. “Kruip maar achter je drumstel dat we je niet meer zien!” spotte David, en gebaarde ook de anderen om zich naar hun instrumenten te begeven. Hij maakte aanstalten op van het podium af te gaan, maar werd tegengehouden door Bill. “Wacht even, David,” klonk de stem van Bill versterkt door de ruimte. “We hebben vandaag een speciale gast! Dames en heren, een wild applaus voor.. Andreas!!” Tom, Georg en Gustav floten op hun vingers en barstten in luid gejoel uit, en ook de meisjes klapten lachend in hun handen toen Andreas uit de coulissen sprong als een echte Michael Jackson. Lina’s wangen werden een tintje roder en haar glimlach intenser. Onder gedrum van Gustav en bewonderend applaus paradeerde Andreas over het podium, knipte met zijn vingers, schudde zijn steile haar opzij als was het Pete Wentz, en na een kleine draai ter plaatse plaatste hij zijn rechterhand in zijn kruis terwijl hij zijn benen toe trok en luid “Oew yeah!” schreeuwde. Tom en Bill konden niet meer van het lachen en Georg sloeg de blonde jongen hard op de schouder. Andreas ving de blik van Lina en beiden straalden. “Een echte ster!” hikte Bill. “Tokio Hotel is er niets bij!” “Ok!” riep David, die tijdens Andreas’ show naar de zitplaatsen was gelopen. “Nu serieus! Andreas, zet je maar in de zaal!” Andreas sprong behendig van het podium af, en de jongens gingen bij hun instrumenten staan terwijl Lara haar drie danseressen nog snel wat instructies meegaf. “De playlist ligt op de grond, waar wachten jullie nog op?” brulde David vanuit de zaal. Tom draaide met zijn ogen naar Anouk en sloeg de eerste akkoorden van ‘Ready Set Go’ aan. Dertig liedjes aan een stuk speelde Tokio Hotel, dertig liedjes aan een stuk dansten hun danseressen. Op de zitplaatsen zaten David, Lara en Andreas goedkeurend te knikken, te mompelen, of gewoon mee te neurin op de maat De ogen van laatstgenoemde persoon bleven opvallend vaak hangen op het rechtse meisje, die tengere met blauwe ogen, een echte Duitse. Zijn gedachten dwaalden af naar de kus die ze een tiental dagen geleden beleefden, en hij bewonderde de gratie waarmee ze danste. Nadat deze dertig liedjes de revue waren gepasseerd, gaf David te kennen dat ze mochten pauzeren. Hij klom trots op het podium en wist te vertellen: “Overweldigende repetitie! Echt. Klasse. Na de middag spelen we de rest van de liedjes, en herhalen we degene die meestal op concerten gespeeld worden, bij voorbeeld Monsoon, Spring nicht, Reden, Ready set go.. De danseressen moeten op elk liedje voorbereid zijn. Het is nu…” De manager keek op zijn horloge en vervolgde: “Het is nu 12 uur. Jullie hebben tot 14 uur om te eten, te ontspannen of eventueel te douchen in de backstage.” Georg, Gustav, Tom, Bill, Lina, Anouk, Naomi en Andreas stoven weg naar de verlaten backstage, en David en Lara besloten wat bij te keuvelen in een gezellig restaurantje. De acht jonge mensen lieten zich languit vallen in de gemakkelijke zetels en Bill duwde Tom opzij omdat hij te dicht lag. “Wat gaan we eten?” vroeg de bedreade jongen langs zijn neus weg. “Ligt het aan mij, of is dat echt het enige waar jij aan denkt?” vroeg Naomi met opgetrokken wenkbrauw. “Het ligt in elk geval niet aan jou,” stelde Gustav haar gerust, en Tom snoof hooghartig. “Ik stem voor dat Gustav met de grote mond achter eten gaat! Wie stemt ook voor?” Zeven handen gingen als n man de lucht in, en iedereen grinnikte met Gustavs dom, medelijdenwekkende gezichtje. “Ik ga echt niet alleen,” pruilde hij. In een actieve bui sprong Bill recht en sleurde Gustav mee. “Ik moet toch nog mijn make-up bijwerken!” zei hij opgewekt, en de twee jongens verdwenen op weg naar een of andere fastfood zaak. Een nogal geladen stilte viel, die Lina lollig probeerde te doorbreken met een melige mop. “Er was eens een man die uit nieuwsgierigheid een gebouw inging waar opstond ‘Guiness book of records verkiezing kleinste lichaamsdelen ooit’,” begon ze, en de anderen keken haar aan terwijl Georg zijn –nogal lompe- voeten op Anouks schoot uitstrekte. Lina vervolgde: “Hij liep door een gang, en zag allemaal deuren met tekst boven. Uit de eerste deur die hij tegenkwam, waar op stond ‘kleinste neus, 20000’, kwam een man gelopen die triomfantelijk schreeuwde: ‘Ik heb 20000!’. De man glimlachte, en liep verder naar de tweede deur, waar op stond ‘kleinste duim, 50000’. Een andere man sprong uit die kamer en juichte: ‘Ik heb 50000!’. De derde deur, daar stond boven geschreven ‘kleinste penis, 100000’. Uit nieuwsgierigheid bleef de man wachten aan de deur. Hij hoorde geroep en gestommel, en daarna vloog een kerel de deur uit, met zijn gezicht op onweer. Hij schreeuwde boos: ‘Who the fuck is Andreas?!’. Het duurde een moment tegen dat iedereen de grap snapte, en dan schaterden ze het uit. “Jij.. jij..!!” brulde Andreas verontwaardigd, en deed een uithaal naar een onschuldig kijkende Lina. Ze ontweek die behendig en rende de deur uit, met Andreas erachteraan. Haar gillende lach echode nog lang na. “Wie wil ‘waarheid, durven of doen’ spelen?” vroeg Georg enthousiast aan Naomi, Tom en Anouk. Naomi haalde haar neus op. “Ik lees wel verder in mijn boek,” zei ze alsof ‘waarheid, durven of doen’ een kinderspelletje was (wat- geef nou toe- dat cht niet is), en haalde prompt ‘Hoe word ik topdanseres?’ boven. Anouk protesteerde: “Daar heb ik echt geen zin in, jullie zouden me alleen maar gore opdrachten laten doen!” “Daar zit wat in,” grijnsde Georg. “Wat dachten jullie dan van verstoppertje door de backstage?” stelde Anouk voor. Tom gilde direct: “Bennie!”, en ook Georg tierde: “Bennie!” er vlak na. “Goed dan,” zuchtte Anouk. “Ik tel tot 30! 1, 2, 3, 4, 5...“ Als kleuters holden ze weg, Tom wel minder snel dan Georg, gehinderd door zijn te lange broek, waar hij bijna over struikelde. “28, 28, 30!!” schreeuwde Anouk door de hal. “Wie niet weg is, is gezien!” Ze stapte behoedzaam de gang in en spiedde in het rond. Aha! Daar stond een deur open. Niet zo slim, mini-James Bonds, gniffelde ze in zichzelf, en loerde om het deurgat. Geen mens te bespeuren. Anouk knielde, keek onder de tafel, in de kast, achter een paal… Maar geen Georg, noch Tom. Verslagen draaide ze zich om naar de deur, en verschoot zich een ongeluk. Een langharige bassist grijnsde haar toe van in de hoek van de kamer, al de hele tijd verscholen zonder ze hem opgemerkt had. Georg lachte: “Ik stond je daar al een half uur uit te lachen terwijl je me zocht!” Anouk porde hem boos in de zij en sprong toen heldhaftig op zijn rug. “Op naar den Dreadjonkheer!” imiteerde ze een lang vergane prinses. Georg zette een stap vooruit, en werd bijna omvergegooid door een gillende Lina die rennend passeerde. “What the…?” mompelde Georg tegen zijn berijdster, maar voor hij het wist, knalde Andreas tegen hem aan, en viel hij bovenop Anouk. Andreas krabbelde snel weer overeind en spurtte in de richting waarin Lina verdwenen was. Georg en Anouk, kreunend op een hoopje, waren net bekomen van de heisa toen Tom met een luide indianenkreet over hen heen sprong en op de muur klopte. “Potje verlos!” hijgde hij trots, met het gevoel dat hij Georg bevrijd had. “Tom… Je bent dom,” wist Anouk nog net uit te brengen van onder Georg uit. “We spelen niet potje-verlos, we spelen verstoppertje.” De hoop mens boven haar begon ineens te shaken en argwanend vroeg ze: “Wat lig jij hier nou weer te vibreren?” “Tom… is dom,” hikte Georg. “Dat rijmt!” Als een mentaal gestoorde begon hij nog harder te lachen en Tom gromde. Een kreun ontsnapte Anouks keel, en ze probeerde langzaam van onder Georg uit te komen. Dit was echter buiten Tom gerekend, die als ultieme wraak blijkbaar niets anders wist te verzinnen dan bovenop de twee mensen te springen. Anouk hoorde een plof, en pijnlijk bonkte zo’n 70 kilo gitarist op haar en Georg. Getergde kreten weerklonken, en plots stond een bervrolijke Bill, mt nieuwe mascara, voor hen, en zijn witte tanden glinsterden toen hij trots de grote zak pita toonde, zich er niet van bewust dat Anouk en Georg aan het lijden waren. “Help me!” smeekte Anouk, en Bill begon te lachen. Een zielige stem klonk van achter Bill uit. “Een groepsorgie zonder mij?” Arme Gustav.
Intussen kreeg Lina steken in haar zij van het hollen door de vele gangen in de backstage. Het leek wel een doolhof! Ze sloeg een hoek op, en stopte abrupt. “Oh ooow…” De gang liep dood, en Andreas, die deze plaats al kende, kwam grijnzend de hoek om gestapt. “I finally got you, babe!” Stoer schudde hij zijn blonde haar van voor zijn ogen, en zette een stap dichter. “How dare you, insulting me like this!” “Doe me niets!” smeekte Lina theatraal. “Laat me leven, edele cowboy!” Andreas ging vlak voor haar neus staan. “Een zoen of de dood, aan jou de keuze,” fluisterde hij, en Lina bloosde lichtjes. Ze begon het spelletje steeds leuker te vinden, en de rol van hard-to-get-babe lag haar wel. In plaats van te antwoorden, boog ze zich naar hem toe, en sloot haar ogen. Door haar wimpers heen glurend merkte ze dat Andreas een tevreden trek rond de mond kreeg en ook zijn ogen sloot, in afwachting van de kus. Net voor hun lippen elkaar raakten, trok Lina zich weg en sprintte langs Andreas heen, in een poging te ontkomen. Jammer genoeg was Andreas’ reactievermogen allesbehalve onderontwikkeld, en greep hij haar pols vast zodat ze onzacht tegen de grond smakte. “U hebt uw dood verkozen, prostituee!” brulde Andreas. “Hier volgt de kieteldood!” Hij stortte zich boven op haar en kietelde waar hij kon. Het arme meisje kronkelde over de grond, maar ze kon geen kant uit. “Genade, genade!” gilde ze, en Andreas boog zich over haar heen en stopte met kietelen. Hij zat nu met telkens n been langs de weerzijde van Lina’s buik en zijn gezicht bevond zich vlak boven het hare. Het spelletje was over, wisten beiden, dit was pure magie. Onbewust ging Andreas met zijn tong langs zijn lippen, en hij bleef maar staren in de blauwe kijkers van Lina. Ze nam zijn handen vast in de hare, en ze begrepen elkaar zonder woorden. Voorzichtig, alsof ze twee 13-jarigen waren die op het punt stonden hun eerste echte zoen te geven, raakten hun lippen elkaar een seconde, en lieten dan weer los. De blik die volgde, sprak boekdelen. Andreas stond recht, trok het meisje tegen zich aan, sloeg zijn armen rond haar middel en kuste haar, kuste haar alsof het de laatste kus was die ze ooit zouden delen. Lina’s handen woelden door zijn haar terwijl ze elkaars mond beetje bij beetje verkenden, zo teder als het maar kon, ze wilden elk miniem detail van de andere opnemen en nooit meer loslaten. De wereld draaide even rond Lina en Andreas, als er iemand de hoek zou omkijken, zag hij twee personen in een innige liefdesomhelzing, een moment dat zo intiem is dat hij er meteen vandoor zou gaan, de geliefden in elkaars liefde latend. Ten langen leste beindigden de twee de kus, en Andreas tilde Lina’s kin op, zodat ze recht in zijn ogen keek wanneer hij fluisterde: “Lina, ik zie je graag.” Hand in hand vervoegde het koppeltje de anderen, en er werd luid gejoeld, vooral door Tom en Bill dan. Anouk knipoogde naar haar vriendin, ze wist maar al te goed hoe gelukkig zij nu was. Andreas trok Lina op zijn schoot, en ze hapten elk om beurt in een pitabroodje. “Oooh, morantisch!” kwijlde Gustav. Tom propte broodje na broodje in zijn mond, en toen hij met volle mond zei: “Zo schattig!”, leek het even alsof alles eruit zou vallen. “Iew,” gruwelde Naomi, en at zo beschaafd mogelijk van haar pita, wat ze sowieso al vies vond. Het laatste half uur kwamen David en Lara ook toe, en vertelden over hun heerlijke kalkoen. Er volgde nog een hele middagrepetitie, tot zwetens toe. Vooral ‘Ready set go’ moest er ongelofelijk veel aan geloven. Moe, maar voldaan kroop Anouk ’s avonds in bed, en op haar netvlies brandde nog steeds het gelukkige beeld van de romantische afscheidskus van Lina en Andreas. Voor ze het licht knagende gevoel van zich kon afzetten, verscheen een jongen voor haar gesloten oogleden. Een mooie jongen, met donkerbruine ogen en blonde dreadlocks.

27 Kein Mond fr uns

Een angstaanjagende stem. Een gemaskerde man. Een ijselijke gil- uit haar mond. Dat was het enige wat Anouk zich nog herinnerde van de droom die ’s nachts door haar hoofd gespookt had. Vaag kwam er ook een gitarist in voor, die bij Tokio Hotel speelde. Ze strekte haar hand uit, reikte steeds dichter, maar kon hem nooit aanraken. Anouk ging rechtop zitten in het logeerbed, en keek om zich heen. De droom was niet onbekend, de laatste keer dat ze hem had, was vlak voor haar vertrek naar Duitsland. Vreemd. Een kijkje op haar Samsung leerde haar dat het elf uur in de ochtend was. Elf uur.. shit! Anouk sprong uit bed, repte zich naar de badkamer, en trof een Tom voor de spiegel aan. Ze gaapte hem aan, hij was een puist aan het uitduwen. “Wat?” vroeg Tom humeurig. “Rocksterren hebben ook last van acne, wat dacht je dan?” Snel spiedde Anouk eens in de spiegel, en merkte dat ook haar gezicht bezaaid was met rode vlekken. Juij, bijna maandelijks feestje. “Hoera,” zuchtte ze bijna onhoorbaar, en Tom keek haar vanuit zijn ooghoek aan. “Wat was je nog van plan te doen?” vroeg hij na een korte stilte. Anouk herinnerde zich plots hoe laat het was en sprong naar de douche. “Dansrepetitie, te laat!” panikeerde ze, maar Tom begon te lachen. “Chill!” grinnikte hij. “Vandaag hebben we een vrije dag, remember?” Anouk herademde en voelde zich rood kleuren. Stomme fout, Anouk, stomme fout. Tom grijnsde nog steeds dwaas, en vroeg dan: “Wandel je vanmiddag mee naar het park? Het is prachtig weer, en we moeten onze tekst nog afwerken.” De manier waarop hij het woord ‘onze’ uitsprak, deed Anouk even smelten, nee, correctie, ze mocht niet! “Is goed,” antwoordde ze chill. “Als je nu graag even de badkamer wil verlaten.” Tom opende zijn mond om wat brutaals te zeggen, maar deed dat toch niet. Verward slenterde hij de trap af. Wat moest hij doen? Hij stond bekend als een player, een macho, een flirter, hij had al tientallen one night stands beleefd (natuurlijk niet zoveel als de tijdschriften vermeldden), maar wat hij voelde wanneer hij in Anouks buurt kwam… Het was onbeschrijfelijk. Bij ieder ander meisje zou hij opgemerkt hebben dat ze wel mocht douchen wanneer hij erbij was, maar op de n of andere manier lukte het hem niet om zoiets tegen Anouk te zeggen. Hij begon toch niet.. verliefd te worden?!
“But there’s still tomorrow, forget the sorrow, and I could be on the last train home!” Anouk zong luidkeels onder de douche, dit was n van de zeldzame keren waarop ze durfde luidop liedjes mee te brullen. Ze droogde zich af en trok wat baggy kleren aan. Haar telefoon lag binnen handbereik, en ze weifelde. Zou ze haar tante bellen? Ze moest er toch ooit eens mee praten.. Moe hoe zou de reactie zijn? Er was maar n manier om daar achter te komen. Ze haalde diep adem en koos het nummer van haar tante en oom. Er werd opgenomen.
“Hallo?”
“Gutentag, het is Anouk…”
*stilte*
“Hang asjeblief niet op! Ik heb nog zoveel uit te leggen..“
De stem van haar tante klonk razend vanaf de andere kant van de lijn.
“Waar haal jij het lef vandaan om ons op te bellen? Durf je ons nog meer leugens wijs te maken? Je bent een vuile dief, Anouk Sstrom, net als je vader! Wij hoeven jullie soort niet meer, laat ons met rust!”
Anouk probeerde er een speld tussen te krijgen.
“Maar alles berust op een misverstand! Mijn vader en ik zouden nooit..”
Maar Anouks tante had al na de eerste woorden de hoorn op de haak gesmeten. Anouk beet op haar lip. Niet huilen, niet huilen… Om haar moed te herwinnen, belde ze haar ouders. Haar moeder sprak troostende woorden: “Het komt wel goed, Anouk, ooit beseffen ze hun fout, en tot dan kan je terecht bij de Duitse vrienden, niet? Zak dit weekend gerust af naar Belgi, we missen je allemaal. Vergeet niet dat er hier een hoop mensen zijn die wel om je geven…” Anouk kon alweer glimlachen. Ze hing de hele middag aan de telefoon met Judith, Pauline, Annelies, Ibe, en nog andere vrienden die ze miste. Om vier uur vond ze Tom in de tuin, genietend van een ijsje. “Ook n?” Vragend keek de jongen over zijn zonnebril heen. “Ja.. Danke,” stamelde Anouk, en bij zichzelf bedacht ze dat het maar best was dat hij een T-shirt droeg. De zomer toonde eindelijk haar warmte, de zon verdween slechts af en toe achter een flard wolken, en de vogeltjes floten alsof ze zich bij Sneeuwwitje bevonden. Tom en zij wandelden door het park, likkend aan hun waterijsjes. Tom hield een Diddlmap onder zijn arm geklemd, waarin de kladversie van hun liedje zat. Jaja, vergis je niet, in een vorig leven, zoals hij zelf beweerde, was Tom Kaulitz fervent Diddlfan, en dan vooral van Mimihops. “Maar het is zo’n schattig konijntje!” pruilde hij, toen Anouk bleef lachen. “Ik zal het onthouden voor de verjaardag!” grijnsde ze, en liet zich dan tegen een treurwilg vallen toen ze van het paadje afgeweken waren. Tom plofte naast haar neer, en zwijgend keken ze naar het meer voor hen. Er was geen mens te bekennen in de verste omtrek, de enkele rimpelingen die over het water streken, waren afkomstig van eenden die kopje onder doken. De struiken naast de boom verscholen Tom en Anouk van alle voorbijlopende mensen, en het leek alsof ze alleen op de wereld waren, uitgezonderd van enkele eenden en een reiger. Tegen een oude treurwilg, wiens bladeren zachtjes mee wuifden met de wind, en zo leek het ook, met Anouks hart. Zij en Tom zongen stil de versie die ze al hadden, en voerden enkele verbeteringen uit. “Zou je niet beter schrijven ‚ich habe schon viel zu oft geweint, fhle mich so einsam ohne dich’ in plaats van ‚ich hab schon viel zu oft geweint, Meine trahnen halten nicht auf.’?’” vroeg Anouk nadenkend. “Dat geeft meer.. het gevoel van alleen zijn... Eenzaam op de wereld, en niet begrepen door degene van wie je zo houdt, degene die je zo graag wil vastnemen en nooit meer loslaten, degene wiens hand je voor eeuwig wil koesteren, degene voor wie je door vuren zou heen schrijden, voor wie je tot het einde van de wereld zou lopen om toch maar zijn hart te veroveren…” Haar blik gleed over het wateroppervlak, en ze merkte niet op dat Tom haar aandachtig bekeek, en wat dichterbij schoof. Nog steeds naar het riet starend vervolgde ze: “Degene waar je voor zou vechten tot je laatste druppel bloed, degene die je in je armen wil houden, degene wiens tranen je zo graag wil wegvegen, degene waar je eeuwen op kunt wachten, maar elke dag meer je hart verscheurt, zonder het te beseffen. Heb jij niet zo’n degene? Ken je dat gevoel?” Toms ogen bleven op Anouks zwarte haren rusten. “Natuurlijk ken ik dat gevoel,” antwoordde hij zacht. “Ze noemen me dan wel een player, ik heb ook gevoelens… Ik ben ook al gekwetst door meisjes, heb ook al gehuild, al geef ik dat aan niemand toe, behalve Bill..” Anouk draaide haar hoofd, en twee paar weemoedige ogen keken elkaar aan. Zonder dat n van de twee het gemerkt had, bevonden hun hoofden zich onwerkelijk dicht bij elkaar. Tom zag er liever uit dan hij ooit gedaan had, zeker nu na zijn tranenbekentenis, en hij bracht zijn mond bij haar oor. “Ik denk dat ik je iets moet vertellen…” Anouks hart ging sneller kloppen, en kippenvel verspreidde zich razendsnel over haar volledige lichaam. Zou hij... Zou hij ook…? Tom leek te aarzelen, hij zocht naar woorden. “Ja?” ademde Anouk nauwelijks hoorbaar. “Ik…” Tom keek een moment naar haar volle lippen. “Ik wil je bedanken voor de hulp die je me al geboden hebt. Zonder jou stond ik nergens met dit liedje.” Kwam er snel uit zijn mond gerateld. Het leek even alsof hij wat anders wou zeggen, maar hij hield het hierbij. Anouk ademde sissend uit en wist haar teleurstelling net binnen te houden. “Het is graag gedaan, ik zei toch dat ik van schrijven hou?” antwoordde ze gemaakt vrolijk, en gaf hem een kameraadschappelijke duw, terwijl ze de ontgoocheling probeerde te verbijten. Geen hoop meer hebben, beval ze zichzelf, en zong samen met Tom de pas verbeterde versie van hun liedje, terwijl haar hart het ritme mee bonkte, en ze het niet kon helpen dat ze helemaal hetzelfde voelde. „
ich habe schon viel zu oft geweint
fhle mich so einsam ohne dich
ich habe Angst in der unendliche Stille
warum fhlst du nicht wie ich..?

28) Studio (door God weet welke fout volledig in cursief..)

“Euh, ik wil niets zeggen, maar waarom is Anouk feitelijk mee?” aarzelde David. Tom beet onmiddellijk terug: “Omdat ze bij Bill en ik logeert, enkele correcties aan de tekst heeft toepast, geen zin had om mee te gaan naar het toneel met mijn moeder, noch alleen thuis te blijven, en toevallig een danseres is die de clip op dit liedje moet opnemen en de tekst wel redelijk belangrijk is op te dansen. Meer vragen?” David schudde gauw zijn hoofd, hij was het niet gewend dat n van de jongens een grote bek opzette tegen hem, en Anouk kreeg een warm gevoel toen ze hoorde hoe Tom haar verdedigde. Ze was al bang geweest dat ze niet mee mocht, niemand wist ervan dat Tom en zij dat liedje samen geschreven hadden! Tokio Hotel, de manager en zij bevonden zich in een opnamestudio, en ze gingen voor de eerste keer het volledige leid spelen & opnemen. Aangezien het vandaag vrijdag was, hadden de technici een heel weekend om eraan te werken en alles bij te schaven, zodat de clip gauw opgenomen kon worden. David loodste iedereen door wat gangen, en duwde de zanger, gitarist, drummer en bassist in een glazen hokje, waar ze plaatsnamen achter hun toestellen. David zette een koptelefoon met microfoon op zijn hoofd, en dropte er ook n op Anouks hoofd, zonder micro weliswaar. Door het zendertje zei hij rustig: “Jongens, speel het liedje gewoon eens om te luisteren, en daarna zien we wel hoeveel keer we officieel opnemen. Goed.. Ready, set, go!” Hij grinnikte even om zijn eigen Tokio Hotelmopje, en gaf dan teken om te beginnen. Het liedje startte met een gitaarsolo, Tom speelde ontzettend gevoelig, en Anouk verweet zichzelf dat ze er zo verdomd emotioneel van werd. De andere instrumenten vielen in op het moment dat Bill begon te zingen.

“Ich kann nicht slafen
Mein Kopf ist so randvoll von dir
kein Mond fr uns, Schwarz ist die nacht
und es ist so leer neben mir
ich habe schon viel zu oft geweint
fhle mich so einsam ohne dich
ich habe Angst in der unendliche Stille
warum fhlst du nicht wie ich..?

Meine Herz in deine Hnde
Du lasst es verbrenne
Warum sprst du nich, siehst du nicht?
Immer wenn ich mich verlier
Ertrinke ich in dir
Warum sprst du nich,
ich sterb fr dich

Immer wieder deine Stiche ins Herz
Fr dich mach ich jeden Tag unendlich
Wir sind fr einander bestimmt
Aber du verwirklichst gerade noch nicht
Ich wnsch mir fr dich ein Happy End
Werden wir zwei immer ein?
Wenn ich meine Wnsche in die Sterne schreib
Dan tuh ich das nur um bei dir zu sein

Meine Herz in deine Hnde
Du lasst es verbrenne
Warum sprst du nich, siehst du nicht?
Immer wenn ich mich verlier
Ertrinke ich in dir
Warum sprst du nich,
ich sterb fr dich

Mein Kopf lauft planlos meinen Herzschlag hinterher
Ich brauch dich jetzt...
Ich brauch dich jetzt... so sehr..

Meine Herz in deine Hnde
Du lasst es verbrenne
Warum sprst du nich, siehst du nicht?
Immer wenn ich mich verlier
Ertrinke ich in dir
Warum sprst du nich,
ich sterb fr dich”

(Hier de vertaling voor degenen die niet al te goed zijn in Duits. Voor alle duidelijkheid: het liedje is niet volledig van mezelf. Ik heb ook zinnen uit liedjes van Lafee en andere Duitse artiesten gebruikt, mijn Duits is niet zo geweldig. Ik heb gewoon wat gerijmd, wat slechte zinnen van mezelf ertussen geplaatst, en hoop dat het liedje nbeetj mooi overkomt bij het geheel.)

Ik kan niet slapen
Mijn hoofd is zo overvol van jou
Geen maan voor ons, zwart is de nacht
En het is zo leeg naast me
Ik heb al veel te veel gehuild
Voel me zo eenzaam zonder jou
Ik ben bang, in de eindeloze stilte
Waarom voel je niet hetzelfde als ik..?

Mijn hart in jouw handen
Je laat het verbranden
Waarom merk je het niet, zie je het niet?
Telkens opnieuw wanneer ik me verlies
Verdrink ik in jou
Waarom merk je het niet,
Ik sterf voor jou

Telkens opnieuw jouw steek in mijn hart
Voor jou maak ik elke dag oneindig
Wij zijn voor elkaar bestemd
Alleen besef jij het nog niet
Ik droom van een Happy end voor ons
Worden wij twee ooit n?
Wanneer ik mijn wens in de sterren schrijf
Doe ik dat alleen om bij jou te zijn

Mijn hart in jouw handen
Je laat het verbranden
Waarom merk je het niet, zie je het niet?
Telkens opnieuw wanneer ik me verlies
Verdrink ik in jou
Waarom merk je het niet,
Ik sterf voor jou

Mijn hoofd rent zonder nadenken mijn hartslag achterna
Ik heb je nu nodig...
Ik heb je nu zo erg nodig…

Mijn hart in jouw handen
Je laat het verbranden
Waarom merk je het niet, zie je het niet?
Telkens opnieuw wanneer ik me verlies
Verdrink ik in jou
Waarom merk je het niet,
Ik sterf voor jou…

Met gesloten ogen streek Tom over de gitaar, en de laatste snaar trilde in de koptelefoon van Anouk. Ook al kende ze het liedje onderhand binnenstebuiten en buitenstebinnen, deze keer met tekst was echt pakkend. Ze was ervan overtuigd dat alle fans dat ook zouden vinden, en dat het een grote hit zou worden. David klapte langzaam in zijn handen. “Mooi werk, jongens!” knikte hij goedkeurend. “Deze keer nemen we op.” De bandleden staken hun duim omhoog en zetten zich weer goed. David keek naar de geluidsmannen in de studio achter hun knoppenbord en stak zijn hand omhoog. Hij telde af terwijl zijn vingers n voor n naar beneden gingen. “Three, two, one!”
Het duurde blijkbaar lang tegen dat David tevreden was, na vier keer was het nog niet goedgekeurd. Anouk zuchtte en keek op haar horloge. Het was al drie uur, en ze had zin om wat te zonnen in de tuin van huize Kaulitz, nu het zo’n stralend weer was. Ze bruinde redelijk snel in de zomer, maar niet als ze elke dag binnen zat te dansen en te repeteren. Na de vijfde keer ‘Meine Herz in deine Hnde’ tikte ze David aan en vroeg poeslief: “Mag ik ervan tussenuit knijpen? Ik geloof dat het liedje wel goed zit.” David keurde het goed en opgelucht ademde Anouk de frisse buitenlucht in. Bedofte en muffe studiokamers, het was niets voor een avontuurlijk danseres. Anouk realiseerde plots dat ze niet kon autorijden, laat staan dat ze de autosleutels van David of Tom in haar bezit had. Fijn, en vooral hl slim, Anouk. Hoe geraakte ze nu terug bij het ouderlijk huis van de tweeling? Ze haalde haar schouders op en mompelde wat in zichzelf. Dan maar een wandelingetje maken door de stad, dat bruint ook wel. Anouk wandelde een halfuurtje rond, en nadat ze trots uit een sieradenwinkel was gestapt (ze had de perfecte ring gevonden voor bij een little black dress die ze gekocht had met Bill in Parijs), zag ze Naomi aan de overkant van de straat lopen. “Hey,” riep ze verlegen lachend. “Hoe gaat het?” Naomi keek verbaasd op, en draaide zich duidelijk tegen haar zin om naar Anouk. “Goed,” antwoordde ze nors, en wou weer verder lopen. Dan aarzelde ze even en vroeg: “Wat doe jij hier nu in het stad alleen, zonder Tm?” Met een lichte ironie sprak ze dat laatste woord uit. Anouk antwoordde ongemakkelijk: “Jawel, de jongens nemen nu het nieuwe liedje op, ik ging mee, maar had meer zin om wat te wandelen.” Naomi werd duidelijk gefrustreerd door dat antwoord. Ze stak wijdbeens de straat over en..

Door Beau i.s.m thverhaal.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 12 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?